In the Dark
OceanƁlųeدرد توی اون لحظه تنها فرمان عصبی بود که مغزش صادر می‌کرد. تمام بدنش باهم درد رو فریاد می‌زد ولی اون قصد نداشت از راه رفتن دست برداره، نه تا وقتی که هنوز تا مخفیگاه همیشگیش مسافت زیادی باقی مونده بود.
با دیدن در فلزی زنگ زده‌ای که لکه‌هایی از رنگ آبی هنوز روی اون خودنمایی می‌کرد، از حرکت ایستاد و نگاهی به ساختمون روبهروش انداخت. نوارهای زرد آویزون شده از ساختمون، پاکت‌های سیمان و آجری که گوشهای تلنبار شده بودن و میله‌ها و تیرآهن‌های فلزی که هنوز قالب گیری نشده بودن، خبر از درحال ساخت بودن اون ساختمون می‌داد، ساختمونی که از وقتی مینگیو به یاد می‌آورد، همین وضعیت رو داشت و هیچ پیشرفتی نکرده بود.
با مقاومت در برای باز شدن نفس عمیقی کشید و لگدی به در زد، در مدتی بود از لولاهاش جدا شده بود و فقط با یک ضربه محکم باز می‌شد. با مرتب کردن کوله‌اش روی دوشش، نگاهی به پله‌های نیمه کاره انداخت و لب‌هاش رو آویزون کرد.
"خدای من! لعنت بهش باید برم بالا."
صدای معده خشمگینش که از اون غذا طلب می‌کرد باعث عصبانیت هرچه بیشترش می‌شد، زانوهاش برای بالا رفتن از پله‌های آجری اون ساختمون پنج طبقه، در ضعیف‌ترین حالت خودشون بودن ولی مینگیو نیاز داشت نودل سرد شده‌اش رو روی پشت بوم مکان همیشگیش، وقتی که به بیلبورد خواننده موردعلاقه‌اش -که از اونجا بهترین منظره رو داشت- نگاه می‌کنه، بخوره.
"نگاه کن جئون ونوو! برای دیدن عکست چه کارها که نمی‌کنم. دستم به خودت که نمی‌رسه... حداقل عکست آرومم می‌کنه."
با یادآوری لبخند محوی که عکس روی بیلبورد بی‌هیچ منتی همیشه به چهره خسته‌اش هدیه می‌داد، لبخندی زد و آخرین پله‌ها رو برای رسیدن به پشت بوم بالا رفت. فقط چند قدم دیگه برای رسیدن به پشت بوم، درد و دل کردن با عکس و غر زدن راجع به روز سختش توی دانشگاه فاصله داشت.
با رسیدن به پشت بوم و حس لمس نسیم منجمد کننده هوای فوریه که صورتش رو نوازش می‌کرد، لبخندی زد و نفس عمیقی کشید، لبخندی که به ثانیه‌ای با دیدن صحنه روبهروش محو شد.
"هی تو! از اونجا بیا پایین! احمقی یا دیوانه‌ای چیزی هستی؟"
هوای سرد فوریه حتی صدای فریادهای اون رو هم خش‌دار کرده بود و نمی‌دونست چطور شخص روبهروش فقط با یک تیشرت و شلوار، به طرز احمقانه‌ای روی لبه اون ساختمون ایستاده.
"هی! با توام! بیا پایین احمق‌ِ روانی."
"کاش اینقدر داد نزنی، سرم درد گرفت."
امکان نداشت؛ اصلا امکان نداشت چنین چیزی رخ بده، ولی گوشهای مینگیو ریز جزئیات فرکانس صدای اون رو از حفظ بود، این صدا برای واقعی بودن و حضور توی اون مکان و توی اون وضعیت، بیشتر شبیه به دروغی احمقانه بود.
"چی میگی‐"
مینگیو می‌خواست لب باز کنه و فریاد بزنه که 'دیوانه! چرا صدات شبیه به اونه!' ولی فکر نمی‌کرد با برگشتن اون شخص و دیدن صورتش، تمام دنیای بیست و پنج ساله‌اش در ثانیه‌ای به خاکستر تبدیل بشه.
امکان نداشت شخصی که اونجا ایستاده بود، نجات دهنده مینگیو، عامل ادامه دادن و دوباره زندگی کردنش، اونجا با اون وضعیت و اون چهره مرده و بی‌روح، جئون ونوو باشه.
"ت... تو!"
چقدر دیدن لبخندی که بوی مرگ می‌داد روی صورت فرد موردعلاقه‌اش دردناک بود، چقدر این جئون ونوو با اون جئون ونوویی که روی بیلبورد پشت سرش -با لبخند و چشم‌هایی براق با غروری که زمین رو به زانو در می‌آورد- قرار داشت، فرق می‌کرد، انگار اون دو از دو دنیای متفاوت اومده بودن، چی به سر اون لبخند و اون نگاه‌های شیرین اومده بود؟
"فقط اومدم یکم هوا بخورم! نیاز به اینقدر سر و صدا و بیدار کردن مردم نیست."
حتی صدای پسر هم بوی ناامیدی و خستگی می‌داد، توی اون چشم‌ها هیچ نوری به نام زندگی جریان نداشت و اون لبخند، بی‌روح‌تر از کالبد هر مرده‌ای بود. لبخندی که دیدنش فقط لرز بدی به بدن مینگیو می‌انداخت.
"جئون ونوو... بیا پایین!"
"اوه! پس من رو می‌شناسی؟"
شخص روبهروش با بی‌خیالی، همون‌طور که دستش رو توی جیب شلوار جینش کرده بود و با چشم‌های بسته، از بوسه‌های زمستانی فوریه لذت می‌برد، به تقلاهای مینگیو جواب می داد و باعث می‌شد پسر بخواد مغزش رو از وسط به دو نیم تقسیم کنه، اگر جئون ونوو قصد داشت بازی کنه، این بازی اصلا بازی خوبی نبود.
"آره می‌شناسمت، بیا پایین و یه لباس گرم بپوش! خدای من تو مغز نداری؟"
می‌خواست قدمی به سمت اون برداره که با دور شدن پسر و نزدیک شدنش به لبه ساختمون، فریادی کشید و به عقب برگشت، نجات دهنده مینگیو حالا خودش لبه پرتگاهی ایستاده بود که اون رو به سمت مرگ می‌کشید.
"باشه... باشه! نزدیکت نمیام فقط بیا پایین لطفا!"
نمی‌دونست کی چشم‌هاش خیس و کی دست‌هاش عاجزانه به سمت پسر حرکت کرد، به تمام خدایانی که بهشون معتقد نبود التماس می‌کرد ولی انگار پسر قصد نداشت از لبه اون شکنجه‌گاه پایین بیاد. انگار که اون لحظه فقط مرگ می‌تونست اون رو به زندگی برگردونه.
"من فقط یکم خسته‌ام، می‌خوام بخوابم."
لرزش صدای بمی که به سختی شنیده می‌شد، چیزی نبود که بخواد از گوشهای مینگیو دور بمونه، مگه این زندگی چقدر به اون پسر بیست و هشت ساله سخت گرفته بود که حالا اینجا، و توی این وضعیت ایستاده بود؟
"این روش درستش نیست ونوو، یه نگاه به خودت بنداز، اون تصویر روبه‌روت، اون لبخند، اون جمله که بعد از پنج سال از گفتنش هنوز روی اون بیلبورد جا خوش کرده، جئون ونوو! 'رؤیاها روزنه‌ای برای ادامه دادن و زندگی کردن هستن.'، این مگه جمله‌ای نیست که خودت گفتی؟"
باید هرطور که می‌دونست پسر رو از انجام کارش منصرف می‌کرد، چون مرگ پسر با مرگ خودش مساوی بود، مینگیو نمی‌تونست اجازه بده چنین اتفاقی بیفته.
"اون جمله برای جئون ونوو بیست و سه ساله جوون و تازه‌کار بود، نه این جسم تنهای بی‌روح، ممنون از ترحمی که به خرج دادی پسر ولی لطفا تنهام بذ‐"
"من نمی‌تونم دلیل برگشتنم به زندگی رو همینجا رها کنم جئون ونوو!"
صدای فریادش تمام ساختمون و روح پسر مقابلش رو به لرزه در آورد، بی‌رحمانه بود که ناجی ارزشمندش حالا خودش رو به فروپاشی بود و دست کمکی که مینگیو به سمتش دراز کرده بود رو نمی‌دید.
"دروغ نگو! تو هم مثل همه اون‌ها دنبال یک چیزی! پول! اگه دنبال اونی خودم بهت همه چیز رو میدم لازم نیست با احساساتم بازی کنی."
حرف‌های سردرگم پسر و بغضی که حالا به اشک تبدیل شده بود، تیر آخر رو به روح مینگیو وارد کرد. اون پسر توی تمام این سال‌ها از سادگی و زلال بودن احساساتش آسیب دیده بود و دیگه نمی‌تونست بیشتر از این آسیب ببینه، چه صحنه آشنایی، چرا همه چیز دوباره روی دور تکرار برای مینگیو می‌چرخید؟
"پنج سال پیش، یه پسر هجده ساله به اسم کیم مینگیو زندگی خوبی داشت. خانواده خوب، خاطرات خوب و زندگی خوب. همه چیز عالی بود تا اینکه مینگیو برای سال آخر دبیرستان به مدرسه جدیدی رفت، دوست‌های جدید، تجربه‌های جدید، تجربه‌هایی که به چیزهای خوبی منجر نشد."
با یادآوری و زیر و رو کردن خاطرات زهرآگین قدیمی نفس عمیقی کشید و با دیدن نگاه خیره پسر بزرگ‌تر، لبخندی زد و قدم کوتاهی به سمت اون برداشت، شاید این روش تنها راه نجات اون بود. اگر باز کردن یه زخم قدیمی می‌تونست اون رو نجات بده، مینگیو حاضر بود برای زنده بودن اون پسر، درد اون زخم رو تحمل کنه.
"سیگار، الکل، سکس... قلدری و هر رفتار لجنی که به ذهنت برسه، این دوست‌های جدید همه این‌ها رو برای مینگیو پدید آوردن. سرمایه و آرزوهای پسر رو مثل هیولایی سیری ناپذیر نوشیدن و از اون پوسته‌ای خالی به جا گذاشتن... آره جئون ونوو! من همون مینگیوام، پسری که پنج سال پیش دقیقا همون جایی که تو ایستادی، ایستاده بود و قصد داشت همه چیز رو تموم کنه، ولی چشم‌هاش به بیلبوردت و جمله معروفت افتاد 'رؤیاها روزنه‌ای برای ادامه دادن و زندگی کردن هستن.'، همون جمله، همون نگاه و همون لبخند تا عمق روحم نفوذ کرد و باعث شد از لبه اونجا بیام پایین، همون جمله‌ای که باعث شد دوباره ادامه بدم، همون که باعث شد بشناسمت و دوستت داشته باشم، همون که باعث شد هر وقت زندگی برام چیزی جز عذاب نیست بیام این بالا و با عکست حرف بزنم و غذا بخورم، من رو دروغگو خطاب کن ولی دفتر خاطراتی که تمام زندگی من درونش ثبت شده چیز دیگه‌ای می‌گه."
شنیدن حرف‌های پسر برای ونوو، مثل تماشا کردن پرفروش‌ترین طنز تلخ جهان بود. جالب بود، اون فقط با یک جمله توی یک مصاحبه جون یک نفر رو نجات داده بود، جئون ونوو، پسری که با خط‌های سرخ رنگ و خونی روی مچ دست‌هاش ناجی یک نفر شده بود، چه پارادوکس دردناکی.
"من برای فرصت دوباره دادن بیش از حد خسته‌ام."
"میشه دستت رو بهم بدی؟ قول میدم من مثل بقیه رهاش نکنم تا سرمای فوریه اذیتش کنه، قول میدم من همون آخرین فرصتی باشم که بهش شک داری، تو دلیل زنده بودنمی ونوو، من اگر دست‌هات رو ول کنم و بهت آسیب بزنم زودتر از جفتمون میمیرم."
آخرین جملاتش رو گفت و با برداشتن قدمی دیگه خودش رو به چند سانتی متری پسر رسوند، درونش تلاطم ناآرامی برقرار بود که فقط لمس دست‌های پسر بزرگ‌تر می‌تونست آرومش کنه.
با دیدن حرکت نگاه ونوو بین دست و چشم‌هاش، لبخندی زد، دست پسر رو گرفت و اون رو از لبه پشت بوم پایین آورد و جسم درحال انجمادش رو به آغوش کشید. تراژدی زندگی مینگیو خیلی خنده‌دار بود، هیچ‌وقت فکر نمی‌کرد روزی شکننده‌ترین وجه فرد موردعلاقه‌اش رو ببینه و اون بتونه نجات دهنده‌اش باشه.
"من احمق نیستم."
با شنیدن صدای گرفته و خش‌دار ونوو همراه با هارمونی صدای معده‌هاشون، به آرومی خندید و از آغوش پسر جدا شد و بعد از در آوردن کاپشنش و پیچیدنش دور بدن پسر بزرگ‌تر، به سمت کوله‌ای که روی زمین رها کرده بود حرکت کرد.
"فکر کنم گرسنه باشی آقای احمق! نودل سرد شده ولی هنوز هم قابل خوردنه."
اون لبخند، اون چشم‌های پر ستاره و گرمای اون کاپشن، این‌ها چیزی بودن که ونوو می‌تونست اون رو زندگی خطاب کنه.