Iker x Sergio - Atena
Dayanسرخیو هیچوقت دوست نداشت ازش به عنوان بازیکن سابق یا پیشکسوت یاد بشه، داستان اون و رئال مادرید خیلی تلخ تموم شد، اون همیشه امیدوار بود که یک روزی دوباره به باشگاه زندگیش برگرده. بخاطر همین، معمولاً مراسماتی که فیفا برگزار میکرد رو شرکت نمیکرد، اوّل از همه که بنظر وقت تلف کنی بود؛ بعد هم که احساس پیر بودن بهش دست میداد. از اینکه ببینه اکثر هم تیمیهای سابقش حالا مشغول به چه کار هایی هستن، قلبش به درد میاومد و میترسید که آخرش مثل همونا بشه. امّا چیزی که در مورد مراسم گلدن بوی اون شب متفاوت جلوه میکرد، دیدن کاپیتان تیمش بود. ایکر کاسیاس، سان ایکر مقدس، قلب دفاعی اسپانیا و رئال مادرید، چه روز هایی...
ایکر یک ردیف جلوتر ازش نشسته بود و سرخیو به وضوح میتونست تمام حرکاتش رو زیر نظر داشته باشه. پیر شده بود، خیلی پیر شده بود. دیگه اون مرد قد بلند و جذاب و پر جنب و جوش سابق که دل همه رو میربایید نبود، حالا بنظر میاومد که حتّی به سختی نزدیک به اون آدمه. امّا برای سرخیو، اون هنوز هم همون کاپیتانی بود که با ایستادن دم دروازه، کّل زمین رو کنترل میکرد. همون کاپیتانی که یک کلمهاش کافی بود تا سرخیو به تمام دستوراتش گوش بده و اطاعت کنه. همون کاپیتانی که سرخیو، همیشه، بدون هیچ دلیلی، عاشقانه میپرستیدش.
بزاقش رو به سختی قورت داد، خاطرات مثل یک فیلم سینمایی از جلوی چشمانش گذر میکردن. قلبش تند میتپید و دستهاش عرق کرده بودن، حس میکرد دوباره ۱۹ سالشه. فکر میکرد با گذر تقریباً بیست سال، دیگه فراموش میکنه، امّا هر دفعه ایکر رو میدید، درست مثل دفعهی اول بود. برای اون، هیچ چیزی تغییر نکرده بود. امّا برای ایکر...
اون قطعاً فراموش کرده بود که زمانی، وقتی اون پسر رو در آغوش داشت، بهش قول داده بود که تا ابد پیشش میمونه. حالا فقط خاطرات بودن که اون دو رو به همدیگه وصل میکردن.
" ۲۰ سال قبل، مادرید. "
سرخیو نمیدونست چی بگه. نمیدونست عصبی باشه یا که ناراحت، نمیدونست باهاش مشاجره کنه یا اینکه سمتش وسیلهای پرت کنه، فقط میدونست که قلبش از تمام کلماتی که از بین لبهای بوسیدنی دوست پسرش گذر کرده بودن، قلبش رو به صد ها تکه تقسیم کرده.
«اصلاً معلوم هست داری چی میگی؟ چرا یهویی میخوای همه چی رو تموم کنی؟»
ایکر آهی کشید و شقیقهاش رو فشرد، توضیح دادن این قضیه خیلی سخت بود.
«فکر میکنی کار ما درسته؟ ما نمیتونیم... این کارو بکنیم.»
سرخیو متحیّر بود، چشمانش داشتن از حدقه در میاومدن.
«تو... تو خودت پیشنهادش رو دادی! الان میگی اشتباهه؟»
«فکر میکردم زود تموم میشه! فکر نمیکردم-»
«فکر نمیکردی باهات بمونم؟ همه چیز از اوّل یه شوخی بود، آره؟ لابد یه شرط بندی ساده، نه؟»
ایکر به سمت دیگهای از اتاق رفت، حتّی نمیتونست داخل چشمان پر آشوب اون پسر نگاه کنه.
«خودتم میدونی که اینطوری نبود.»
«پس یهو چیشد؟!»
«دوستت ندارم! باشه؟ نمیتونم اونطوری بهت نگاه کنم!»
برای لحظهای، انگار که زمان از حرکت ایستاد، سرخیو به سختی نفس کشید. حتّی مطمئن نبود که درست شنیده یا نه.
«بعد از اونهمه وقتی که با همدیگه گذروندیم... الان داری میگی که دوستم نداری؟»
ایکر با عصبانیت به سمتش برگشت، امّا بیشتر انگار از دست خودش عاصی بود.
«بهت میل داشتم! از بودن کنارت، از بغل کردنت، از بوسیدن و بوییدنت... لذّت میبردم. امّا... دیگه نمیتونم، سرخیو. هیچ آیندهای واسه خودمون نمیبینم. ما... ما نمیتونیم اینطوری زندگی کنیم. من کاپیتان تیمتم، تو هم تیمی منی، تا حالا بهش فکر کردی؟ چطوری میخوای اینو به کّل دنیا بگی؟»
سرخیو دنبال بهانه بود.
«لازم نیست بهشون بگیم! مگه قراره بفهمن؟»
«من دلم میخواد پدر و مادرم رو توی عروسیم کنار خودم داشته باشم!»
دوباره سکوت بود که بینشون حکم فرما شد. سرخیو پوزخندی زد و سمت دیگهای از اتاق رو نگاه کرد.
«تو فقط... یه بزدلی. یه بزدل ترسو.»
" زمان حال، مراسم گلدن بوی. "
وقتی سرخیو به اون روز ها فکر میکرد، پیش خودش احساس بیچارگی میکرد. اونموقعها، اون فقط یک جوان خام بود. گاهی احساس میکرد که ایکر، از احساسات خالصانهاش، سو استفاده کرد و بعد که کارش تموم شد اون رو دور انداخت.
امّا براش سخت بود که قبول کنه اندک خاطرات خوشی که از رابطهشون داشته، تماماً دروغ بوده.
صدای مارسلو رو بغل گوشش شنید:
«نمیخوای باهاش حرف بزنی؟»
سرخیو دوباره به اون سمت نگاه کرد، به اون مردی که تنها چشمانش رو از اون روز ها به همراه داشت.
«شاید... یک روز دیگه.»