باز ۳۱ شهریور
فرهیختگان✍ رحیم قمیشی
باز ۳۱ شهریور ماه شد و یاد آن بچه‌ها که با تمام وجودشان برای دفاع از کشورشان، لباس رزم پوشیدند و بی‌هیچ ادعایی رفتند و در خون خود غلطیدند، رهایمان نمی‌کند.
می‌گویند چهل سال پیش اتفاقاتی افتاد و تمام شد؛ چرا آن را فراموش نمی‌کنید؟
مگر غم خانواده‌های شهدا تمام شد؟
مگر جانبازها همه سالم شدند؟
مگر همه آنهایی که از آن روزها دیگر نتوانستند یک زندگی معمولی داشته باشند، به زندگی برگشتند؟
مگر از آن جنگ هشت‌ساله، درس‌ها و عبرت‌هایی را که می‌توانستیم، گرفتیم؟
عده‌ای خالصانه برای عزت کشور و مردمشان هر آنچه داشتند گذاشتند و وقتی جنگ تمام شد، تعدادی دیگر چفیه به گردن انداختند و شدند قهرمان‌های پوشالی مبارزه با استکبار.
عده‌ای هم خار در چشم و استخوان در گلو، تنها نگاه کردند که چگونه تمام آن اهداف و آرزوهایی که در دلشان بود، به فراموشی سپرده شد.
سالگرد جنگ هشت‌ساله تنها برای زنده کردن خاطرات تلخ و شیرین آن روزها نیست.
تنها برای این نیست که بگوییم ببینید چطور می‌شود به جبهه رفت و پشت سر را نگاه نکرد.
و نپرسید: چرا جنگ؟
چرا شهید شدن دویست هزار نفر و جانباز و اسیر شدن ده‌ها هزار انسان دیگر؟
تا عده‌ای پس از جنگ بگویند: هیچ نگویید... این همه شهید ندادیم که باز زبان شما دراز باشد و هر کار خواستید بکنید!
و نگویند آن بچه‌ها جنگیدند و شهید شدند تا کشور بماند؛ برای همه مردم همین سرزمین.
شاید اگر اجازه داده بودند آن جنگ خانمان‌سوز و پر از خسارت، به‌درستی تحلیل شود، امروز دوباره در شرایط جنگ و محاصره نبودیم.
وقتی می‌شد جنگی را تمام کرد، نمی‌گفتند: نه! ما با جنگ به همه اهدافمان می‌رسیم!
مذاکره خیانت است. دیپلماسی چیست؟
اگر از آن جنگ درس گرفته بودیم، امروز عده‌ای که منافعشان در جنگ است، اجازه نمی‌یافتند خود را نماینده همه مردم بدانند، وعده‌های پوچ بدهند و باز بگویند عده‌ای فدا شوند تا ما همچنان بگوییم اشتباه نمی‌کنیم؛ ما می‌دانیم و اکثر مردم نمی‌دانند!
باز ۳۱ شهریور شد و باز داغ آن همه شهیدی که می‌توانستند امروز زنده باشند، دلمان را می‌سوزاند.
چرا امروز باز همان‌هایی تصمیم می‌گیرند که پس از آن جنگ، هرگز پاسخ پرسش‌های مردم را ندادند و همان‌ها فریادهای «جنگ، جنگ»شان رهایمان نمی‌کند؟
همان‌هایی که در آن جنگ هم نبودند، خراشی هم به تن‌شان نیفتاد و امروز هم در هزار پستو پنهان می‌شوند.
شاید اگر اجازه داده بودند آن جنگ تنها به یک خاطره تبدیل نشود و عملکرد کسانی که بر تداوم جنگ و عملیات‌های پرهزینه و ناکام اصرار داشتند، به‌درستی بررسی می‌شد، امروز تاریخ برایمان تکرار نمی‌شد و باز همان تصمیم‌گیران همه‌کاره نمی‌شدند.
امروز شاید حرف دل مردم را دیگر می‌شنیدیم.
شاید نمی‌گذاشتیم عده‌ای اندک برای همه تصمیم بگیرند.
شاید جان انسان‌ها ارزش بالاتری پیدا می‌کرد.
شاید تلاش برای خاتمه جنگ، نشانه عقلانیت و شجاعت تلقی می‌شد.
شاید اگر ۳۱ شهریور تنها یک خاطره نمی‌شد، امروز درس‌های آن جنگ به دادمان می‌رسید و باز کربلای چهاری نداشتیم...
و باز نمی‌گفتیم: اگر نجنگیم، باید ذلت بپذیریم!
یاد شهدای مظلوم آن جنگ و خانواده‌های عزیز آنها و جانبازان بزرگوار گرامی باد.
یاد همه آنها که نگذاشتند کشور ما به دست بیگانگان بیفتد.
دست همه آنها که امروز هم فداکاری می‌کنند تا کشور ما سربلند بماند، می‌بوسم.
و می‌دانم حساب رزمندگان پاکباخته از آنهایی که تنها به منافع خود در جنگ‌ها می‌اندیشند، جداست.
تلاش برای یک روز پایان زودتر و عزتمندانه جنگ‌ها، خدمت بزرگی است به کشور.
خدا کند باز مجبور نشویم سالگردها را بگیریم و تنها افسوس بخوریم که کاش زودتر با تصمیمات شجاعانه، به جنگ خاتمه می‌دادیم.
۳۱ شهریور نباید بمیرد؛
نه برای بزرگداشتش،
برای اینکه به یاد بیاوریم پایان جنگ‌ها، هنر مهم کشورداری است، نه تداوم همیشگی جنگ‌ها.
مردم زندگی می‌خواهند؛
و جنگ‌ها، الزاماً زندگی به ارمغان نمی‌آورند.