پشت پرده «مثلاً آموزش نظامی» جان‌فدا
فرهیختگانهشدار یک رزمنده جنگ به خانواده ها
من این حرف را از پشت میز نمی‌زنم. جوان‌هایی را دیدم که با ایمان و شور رفتند و خیلی‌هایشان برنگشتند.
برای همین امروز وقتی اسم «جان‌فدا» را می‌شنوم و می‌بینم نوجوان و جوان را با لباس نظامی، کلاشینکف، سیمینوف و گرینوف هیجان‌زده می‌کنند، قبل از تفنگ، نگران جان همین بچه‌ها می‌شوم.
پدر، مادر! به بچه‌ات فرصت بده بزرگ شود، بخواند و بفهمد. شاید از نسل ما باهوش‌تر باشد، کمتر فریب ایدئولوژی ایران ستیز بخورد و برای ایران بسیار مفیدتر باشد.
جان‌فدا! خانواده جان‌فدا! هوشیار باشید.
نیروی کادری و باسابقه برای هر سازمان نظامی سرمایه‌ای است که به‌آسانی جایگزین نمی‌شود. اما داوطلب تازه‌آموز چطور؟
تقابل دیگری پیش میاید و دوباره ایست‌های بازرسی و تجمع نیروها هدف قرار میگیرند ، چه کسی قرار است کف خیابان بایستد؟
فرمانده باتجربه، یا جوانی که چند هفته آموزش دیده؟
سؤال من این است: نکند این داوطلب‌ها قرار است تبدیل شوند به چند لایه نیروی ارزان جلوی کادری‌ها؛ همان چیزی که ما در زبان تلخ جنگ به آن می‌گفتیم «دیوار گوشتی»؟
اگر نه، خیلی خوب؛ شفاف بگویند:
این نوجوان را برای چه آموزش می‌دهند ؟ کجا مستقرش می‌کنند ؟ چه حفاظتی دارد؟ فرمانده کادری‌اش کجا می‌ایستد؟
و یک سؤال سخت‌تر:
اگر این نوجوان با چند جلسه آموزش قرار نیست مقابل یک ارتش حرفه‌ای بجنگد، تفنگ را برای مقابله با چه کسی دستش می‌دهند ؟
نکند فردا به بهانه جنگ، همین جوان را مقابل مردم معترض ایران قرار دهید؛ هم خودش قربانی شود و هم از او بخواهید هم‌وطن خودش را بزند؟ نیرویی که هم وطن خویش را بکشد ایرانی محسوب نمی‌شود و یک قاتل و جنایتکار در تاریخ ما ثبت خواهد شد .
در ضمن !!
کربلای ۴ را فراموش کرده‌ایم؟
درباره میزان اطلاع قبلی عراق و تصمیمات فرماندهی هنوز اختلاف تاریخی وجود دارد؛ اما جوان‌هایی که رفتند واقعی بودند، گلوله‌ها واقعی بودند و مادرهایی که منتظر ماندند هم واقعی بودند.
تاریخ جنگ را بخوانید؛ فقط روایت رسمی را نه، خاطرات رزمندگان عادی را هم.
من خودم در لشکر امام حسین اصفهان بودم. روایت‌های مربوط به رقابت این لشکر با لشکر نجف اشرف نجف‌آباد، اختلاف بر سر آمار شهدا و حتی تعبیر تلخ «شهیددزدی» میان بچه‌های جنگ را هم بخوانید. روایت‌هایی بود که برخی، بیشتر بودن شهدای یگانشان را نشانه اهمیت بیشتر لشکر جلوه می‌دادند. فرمانده لشکر با تعداد بیشتر کشته شدگان لشکر امتیاز میگرفت و پز میداد !!
نسل ما هزینه سؤال‌نکردن را کم نداده.
من به نوجوان عاشق اسلحه نمی‌گویم ترسو باش؛ می‌گویم:
پسرجان، عاقل باش.
تفنگ تا وقتی هیجان‌انگیز است که فقط از این طرف لوله نگاهش کنی. میدان واقعی وقتی شروع می‌شود که آن طرف لوله هم تفنگ هست، بالای سرت پهپاد هست و شاید فرمانده‌ای که تو را به نقطه خطر فرستاده، خودش کیلومترها عقب‌تر باشد. یا در حال شمردن سهم دلار هایی که از تراستی ها بهش رسید باشد.
پدر و مادر جان‌فدا! قبل از عکس یادگاری با لباس نظامی فرزندتان بپرسید:
بچه من را کجا می‌برید؟ اگر حمله شد چه حفاظتی دارد؟ اگر دستور غلط بود چه کسی پاسخگوست؟ اگر کشته شد، قرار است با یک بنر و جمله «شهادت نصیبش شد» پرونده تصمیم غلط بسته شود؟
فرزند ایران مهمات مصرفی هیچ حکومت و ایدئولوژی‌ای نیست.
ما بعضی سؤال‌ها را کنار قبر دوستانمان پرسیدیم.
شما زودتر بپرسید.
و تو، جوان جان‌فدا، قبل از اینکه جانت را کف دستت بگذاری، از خودت بپرس:
من برای دفاع از ایران آموزش می‌بینم، یا قرار است جان ارزان خط اول باشم تا مهره‌های گران‌تر پشت سرم سالم بمانند و فرزندانش در اروپا و کانادا ویلا خریدن !
و مهم‌تر:
این اسلحه را برای دفاع از مردم ایران دستم داده‌اند، یا ممکن است فردا از من بخواهند به طرف همین مردم بگیرمش؟
تو فقط یک جان داری.
قبل از فداکردنش، بفهم چه کسی قرار است از فداشدن تو سود ببرد.
پاینده ایران. جاوید شاه