Hunger Strike Diary. Day 8

Восьмы дзень галадоўкі і 26 суткі ў зняволенні асабліва нічым не адзначыліся. Камера аднавілася больш чым на трэць: 5 чалавек вызваліліся і замест іх засялілі 5 новых. Я ўжо не намагаюся запамінаць імёны новых людзей, людзі ў камеры мяняюцца хутчэй, чым я паспяваю запомніць кожнага. Таму каго запамінаю, таго запамінаю, а мэту запомніць імёны ўсіх ужо не стаўлю сабе. Чытаю, з самой раніцы чытаю, нават нягледзячы на тое, што канцэнтраваць увагу становіцца ўсё складаней і складаней. За сёння прачытаў большую частку «Зялёнай мілі» Стывена Кінга. Хтосьці з тых, чыё імя я не памятаю, паглядзеўшы на маю кнігу, заўважыў, што з некалькіх дзясяткаў кніг у нашай камеры, значная частка звязана з турмой. «Архіпелаг ГУЛАГ» толькі што адсутнічае» — дадаў я.

Перад вячэрай адчынілася «кармушка», голас па той бок дзвярэй назваў маё прозвішча і загадаў падысці. За дзвярамі стаяў начальнік ІЧУ з якім адбылася наступная размова:

— Через минут 20 будет ужин, ты собираешься есть?

— Не!

— Но ты же понимаешь, что никто тебя отсюда не выпустит? Даже если бы я захотел, то я не могу выпустить тебя ранее срока в документах...

— Мяне і па тэрміну ў дакументах мінулы раз не выпусцілі...

— Просто если ты будзешь продолжать далее, то мы принудительно будем тебя кормить. Оно тебе надо?

— Трэба. Яшчэ нешта?

— Я тебя предупредил...

І «кармушка» з грукатам зачынілася. Вось бы зараз загугліць як адбываецца гэтае іх «принудительное кормление». Пакуль што мае ўяўленні грунтуюцца на тым, што адзін з сукамернікаў бачыў гэты працэс у нейкім фільме: там чалавеку ў нос устаўлялі спецыяльныя трубкі, праз якія ў страўнік падавалася вадкая ежа. Выглядае як не самы прыемны вопыт.

Пад час вячэрняй паверкі запісаўся да фельдшара — памераць ціск. Не з-за таго, што дрэнна сябе адчуваю, а хутчэй для прафілактыкі, ну, і каб яшчэ раз нагадаць яму пра галадоўку. Вынік — 120/80. «Голодай дальше» — кажа фельдшар. «Само сабой» — адказваю яму.