Hopeless love²
OceanƁlųeطبق معمول مشغول اتود زدن طرح سفارش جواهر جديدش بود؛ جواهر سازی... کاری که بعد رفتن اون تصمیم به شروعش گرفت، تا دوباره زنده باشه، تا دوباره زندگی کنه، کاری که به تصمیم ونوو -روانپزشکی که تمام این یک سال رو با اون وقت می‌گذروند- شروع کرده بود و حالا با تقاضای زیادی مواجه شده بود.
با شنیدن صدای نوتیف گوشیش و دیدن پیامی از ایمیل، ابروهاش رو بالا انداخت و تار موهایی که جلوی دیدش گرفته بودن رو کنار زد، به یاد نمی‌آورد که ایمیل مهمی داشته باشه، شونه‌ای بالا انداخت و ایمیل رو باز کرد، ایمیل آیدی ناشناسی داشت و فقط حاوی یک پیام صوتی بود، پیام رو پلی کرد ولی چرا با پخش شدن اون فایل صوتی، فرو ریختن خرابه‌های قلبش رو حس کرد؟ چرا نفس هاش به شماره افتاده و آسمون چشم‌هاش دوباره ابری شده بود؟ چرا صدای بی وفای زندگیش اینقدر خسته بود و بوی مرگ می‌داد؟ چرا اصلا لی سوکمین حالا خودش رو نشون داده بود؟
"سلام ساحل آرامشم. می‌دونم.... احتمالا دوباره آب و هوای چشمات بارونیه، می‌دونم این مرد قول داده بود نذاره این بارون به سرزمین گونه‌هات برسه، ولی متاسفم که این قول رو هم مثل قول‌های قبلی شکست.
دلم برای رقص هنرمندانه انگشتات روی کاغذ، وقتی که قلم به دست می‌گرفتی تنگ شده، برای پیچیدن عطر سرمستانه خنده‌هات وقتی توی انفرادی بازوهام زندانیت می‌کردم، دلم حتی برای لمس جنگل موهات که همیشه ازش آرامش ساطع می‌شد تنگ شده.
آخرین قرارمون رو یادت میاد؟ فقط یه قدم زدن ساده بود ولی تو قدم می‌زدی و من بدون هیچ پلک زدنی نظاره‌گر نقاشی زیبای خدا بودم؛ همون نقاشی که تنها سهم من از این دنیای پراز بی‌رنگی بود، تو اومده بودی تا رنگ زندگی خسته کننده‌ی من باشی.
اومدی تا با آبی روحت دست نوازش به سرم بکشی،
با سیب سرخ لب‌هات، باعث حجوم خون به گونه های رنگ و رو رفته‌ام باشی و با گندم‌زار موهات، جوونه‌ی عشق توی قلبم رو با توجهت تبدیل به درختی کنی که تمام من رو در بر بگیره؛ تو اومدی که معنای خود کلمه دگرگونی برای زندگی من باشی.
اومدی تا منِ گذشته رو بکوبی و منِ جدیدی بسازی،
منی که مثل یه بچه، اولین کلمه‌ای که به زبون آورد زمزمه های عشق توی کلاس درس دلباختگی تو بود.
متاسفم که نتونستم زمان بیشتری رو با تو بگذرونم تا لنز چشم‌هام ریز اجزای صورتت رو تا ابد توی مغزم با طلا حک بکنه.
قلبم هنوز توی همون سکانس آخرین بغلمون مونده، انگار میخواد با یادآوری هر روزه مروارید‌‌هایی که روی گونه‌ات می‌ریخت سرزنشم کنه... که بگه لی سوکمین، دیدی لیاقت اون رز آبی رو نداشتی؟ اون باید توی یه گلدون زیبا قرار می‌گرفت نه اینکه توی مزرعه کاکتوس قلب تو می‌بود تا تو هر روز بیشتر از قبل له گلبرگ‌هاش آسیب بزنی. آه! زیادی پر حرفی کردم، آره؟ ببخشید که هر وقت صحبت تو میشه متفاوت‌ترین آدم دنیا برای منِ قبل از تو میشم"
چرا سوکمین تمامش نمی‌کرد، عکس‌ها و خاطراتش کم بود، حالا باید صداش هم تا مدت‌ها توی ضبط صوت مغزش پخش می‌شد، اشک‌هایی که قصد باریدن نداشت رو کنار زد و دوباره پیام رو پخش کرد.
"شاید بخوای بدونی این عاشق مدعی و بی‌وفا برای چی بعد یک سال سراغت رو گرفته؟ گفتم حالا که فرشته مرگ اعلام کرده ساعت شنی عمرم رو به پایانه... داستان این بدقولی رو تعریف کنم.
مینا رو که میشناسی؟ خواهر کله شقم که این‌جا توی لندن زندگی می‌کرد... نمیدونم تو جای من بودی چه تصمیمی می‌گرفتی، ولی من نمی‌تونستم اجازه بدم شرکت خانوادگی‌مون با حماقت‌های مینا نابود بشه، ولی حیف که همه اینا نقشه‌ای برای نابودی خودم بود، تمام این سالها یه گرگ رو توی لباس بره کنار خودم داشتم.
همون روز کذایی... روزی شد که کارما تصمیم گرفت تلافی تمامی دل شکستن‌هام رو سرم بیاره، تلافی که الان حدود یک‌ساله تنها قاب جلوی چشم‌هام سقف سفید بیمارستانه و در اوج ناتوانی، توانایی حرکت دادن انگشتم رو هم ندارم... جالبه، مگه نه؟
نمیخوام سرت رو درد بیارم عزیزترین من... رز آبی و آوای زندگانی روح من، ساحل ابری و آرامش بخشم، متاسفم که دیگه نمی‌تونم هرچند کلامی قول‌هایی که به تو دادم رو حفظ کنم، زمان خداحافظی و رهایی از این جسم فناپذیر فرا رسیده، ولی خوشحالم که آخرین تصویری که چشم‌هام به یاد داره، تصویر لبخند قشنگت توی غروب پاییزی، با موسیقی متن خنده‌هات واضح داره پخش میشه تا حداقل با آرامش چشم‌هام بسته بشن.
اشک نریز آبی من، می‌دونی که متنفرم وقتی گریه می‌کنی، لبخند بزن... و اگر روح بخشنده‌ات این مرد بی‌وفا رو بخشید... سرخاکم بیا، امانتم رو یادت نره... همون نقره الماس کوبی که توی دستته رو می‌گم، نمیخوام بعد رفتنم خودخواهانه متعهد باشی به قلبی که دیگه نیست. خوشحال میشم به خاک قبرم منت بزاری و اون‌جا بیای، با همون دسته گل رز آبی که رنگ مورد علاقمه جفتمون بود.
خداحافظ الهه آفرودیت پرستیدنی من... لی سوکمین."