Hopeless love
OceanƁlųeبه لی سوکمین، صاحب آن دو کهکشان جادویی.
قول داده بودم دیگر سراغ این دفتر قدیمی نیایم، ولی چه کنم که قلب مریضم با دیدن اقیانوس تیره و پرتلاطم چشمانت دوباره با درد تپیدن را آغاز کرد.
چرا به یادت افتادم؟ نمی‌دانم عزیز‌ترینم؛ من با به درد خاطرات تو زیستن عادت کرده‌ام... انگار که مانند همیشه سرنوشت تصمیم داشته تا مرا با زهر مرور خاطراتت هزار باره بکشد، وگرنه برای چه باید سراغ فایل‌های عکسی می‌رفتم که یک سال از گرفتنشان گذشته؟
لبخندی که با دیدن آنها به لبانم می‌آمد با دیدن عکست میان آنها خشک شد. هالویین پارسال، ست لباس از سریال مورد علاقه‌مان را پوشیده و در پی شکلات به خانه‌های بقیه می‌رفتیم.
شبی رویایی و خاطره‌انگیز بود، همان شبی که لبخند مهمان جدا نشدنی لب‌هایمان شده بود و با ذوق، مانند کودکان بر سر تعداد شکلات‌هایمان دعوا می‌کردیم.
همان شبی که تصمیم گرفتی در جدیدی را به روی رابطه چهار ساله‌مان باز کنی، زانو زده بر جاده سنگفرش، با چشمانی که برق می‌زد از من ماندن و تعهد طلب می‌کرد، به من نگاه می‌کردی. روحت در انتظار شنیدن کلمه دلخواهت از میان لب های یخ زده ام از سرما بود.
کاش هیچوقت نمی‌دیدمت، کاش لب‌هایم آن شب بسته میشد و با گفتن آن <بله> زیر سند تعهد با تو بودن را امضا نمی‌کرد، کاش این حلقه را از تو قبول نمی‌کردم، تویی را که اصلا میل ماندن نداشتی.
تو که می‌دانستی خواهی رفت، پس چرا مرا دل سپرده خود کردی ای جانان من؟
خواستی دل ببازم تا بعدها زیر خاکستر خاطراتت ذره‌ذره بسوزم و از بین بروم؟ خنده‌های اولین دیدار تصادفی‌مان را بیاد بیاورم یا گریه‌هایی با عطر جدایی در فرودگاه؟ کدام را به یاد بیاورم وقتی حتی شیرین‌ترین خاطرات هم حالا با نبودت غده‌ای می‌شود از جنس بغض و درد و آن‌قدر مرا به مرز خفگی و جنون می‌برد که گاهی آرزو می‌کنم کاش به جای باران هرشبی که بالشتم را خیس می‌کند، دیگر دمی به این سینه پردرد وارد نشود تا بالاخره بتواند از این درد رهایی یابد.
دلم برای صدا زده شدن خاص اسمم توسط تو تنگ شده؛ همان کشیدن خاص الفبا که فقط مختص به خودت بود، همان صدا زدنی که اوایل فقط برای کاشتن رز های سرخ در جاده ابریشم گونه‌ام از آن استفاده می‌کردی. در اصل... دلم برای هر ثانیه در هوای تو گذراندن تنگ شده.
حال که در کنار خود ندارمت ولی حداقل می‌دانم هرجای این کره خاکی هستی، زنده‌ای و نفس می‌کشی ولی...
آرزو دارم دوباره برگردم به اولین دیدارمان و روی دور تکرار آن کارها را دوباره انجام دهم، حتی با اینکه هزار باره قاتل روحم می‌شوم.
از طرف هونگ جیسو، رهگذر جاده پرپیچ و خم زندگی‌ات که او را به خود متعهد کردی.