Honeyed Red Thread
Blue Springانهایپن برای عکاسی از اولین کاور آلبومشون رفتن جزیرهی ججو، البته قبلش مجبورشون کردن چندتا فعالیت گروهی برای صمیمیتر شدن انجام بدن.
تازه به اولین لوکیشن رسیدن، ولی همین که جونگوون پا روی ساحل میذاره، حالش بد میشه. موجها کوتاه و آرومن، اما یه بخشی از وجودش فکر میکنه همین موجها هم میتونن زمین بزننش. پاشنههاش رو محکم توی شن فرو میکنه.
جونگوون تازه عکس گرفتن از جیک رو تموم کرده که جونگسونگ صداش میزنه.
«بیا! میخوام یه چیزی بهت نشون بدم!»
جونگسونگ دستش رو روی چشمهای جونگوون میذاره.
«میخوام سورپرایز باشه.»
و اونو با خودش تو امتداد ساحل میبره.
توی راه، جونگوون بدون اینکه چیزی سر راهش باشه، پاش گیر کرد و نزدیکه زمین بود، اما جونگسونگ اونجاست تا بگیردش.
«دستوپاچلفتی.» جونگسونگ با شیطنت میگه.
جونگوون بدون فکر جواب میده:
«فقط وقتی کنار توام.»
جونگسونگ با صدای بلند میخنده.
«مواظب باش. قطعا نمیخوای جوری به نظر بیاد که انگار عاشقمی.»
دیر شده.
«هیونگ!»
جونگوون سعی میکنه لحن صداش کاملاً عادی باشه تا هیچ چیزی از احساساتش لو نره.
«چیه؟ شوخی بدی بود؟»
«خیلی بد بود.»
جونگسونگ دستشون رو تو هم قفل میکنه.
«خودت دوستشون داری.»
جونگوون انکارش نمیکنه. در عوض، تمام تمرکزش رو میذاره روی این واقعیت که حالت تهوعش انگار کاملاً از بین رفته.
«که دستت رو نگه دارم.» جونگسونگ جواب سؤالی رو میده که جونگوون اصلاً نپرسیده. «که نیوفتی.»
جونگوون دستش رو فشار میده.
«که نیوفتم.»
«وقتی با منی، نمیوفتی.» جونگسونگ قول میده.
بالاخره دستش رو از روی چشمهای جونگوون برمیداره.
«ببین چی ساختم!»
جونگوون پایین رو نگاه میکنه و دهنش تلخ میشه.
جونگسونگ با دستهای خودش یه قلعهی شنی زمخت و کجوکوله ساخته؛ جای انگشتها همهجا روی دیوارهها مونده، گنبدها کج و معوجن و برجها جوری سرپا موندن که هر لحظه ممکنه بریزن.
جونگوون میخواد فرار کنه.
اما این کار رو نمیکنه.
در عوض میگه:
«چقدر زشته، هیونگ.»
«چی؟!» جونگسونگ با ناباوری داد میزنه.
دست جونگوون رو ول میکنه و زانو میزنه کنار قلعه، بعد گوشهای فرضی قلعه رو میپوشونه.
«فقط چون حرفت درسته، دلیل نمیشه نیاز باشه به زبونش بیاری.»
بعد با مظلومیت آب بینیش و بالا میکشه.
«برو چندتا صدف برام بیار تا بابت حرفت ببخشمت.»
دست جونگوون از نبودن دست جونگسونگ یه تکون کوچیک میخوره و حالش از قبل هم بدتر میشه، ولی با این حال حرفش رو گوش میده.
وقتی برمیگرده، جونگسونگ بهش میگه قلعهی شنی رو با صدف تزئین کنه.
«میخوای من این کارو بکنم؟»
جونگسونگ سر تکون میده.
«اینها جزئیات نهایین.»
پس جونگوون صدفها رو روی دیوارههای قلعه میچسبونه و ازشون پنجره و در درست میکنه، در حالی که جونگسونگ مشغول محکم کردن دوبارهی دیوارههاست؛ انگار میخواد این سازه تا ابد دوام بیاره.
وقتی کارشون تموم میشه، هر دو بلند میشن تا برای آخرین بار نگاهش کنن.
«عالیه.» جونگسونگ با لبخند میگه.
خیلی زشته.
جونگوون فوراً ازش عکس میگیره.
«عالیه.» موافقت میکنه.
«جیا! جونگوونا!» صدای سونگهون از دور میاد. «برگردین! دارن جمع میکنن که بریم.»
پس قبل از اینکه برگردن سمت ماشین، چندتا عکس گروهی میگیرن و بعد منیجر سمت ماشین راهنماییشون میکنه، در حالی که بقیهی استفا هنوز مشغول جمع کردن دوربینها و وسایلن.
جونگوون میدونه نباید برگرده و پشت سرش رو نگاه کنه.
اما جونگسونگ نگاه میکنه.
«اوه…» با ناراحتی میگه. «قلعه شنیمون همین الان ریخت.»
قلعهی شنیمون.
جونگوون فقط قدمهاش رو تندتر میکنه و جونگسونگ برای رسیدن بهش میدوعه.
جونگوون دستهاشون رو دوباره تو هم قفل میکنه و محکم نگهش میداره.
───
توی این خواب، جونگوون داره غرق میشه.
قلدرها از روی قایق چوبی کوچیکش هلش داده بودن توی آب و وقتی طوفان شروع شد، پارو زدن و رهاش کردن.
جونگوون با تمام وجود برای نفس کشیدن تقلا میکنه، اما بهجاش آب شور دریا وارد گلوش میشه و قطرههای سنگین بارون روی دستوپاهای بیقرارش میکوبن.
پدر و مادرش توی این زندگی هیچوقت شنا کردن بهش یاد نداده بودن و جونگوون حتی نزدیک به دو هزار سال بعد هم هنوز بابتش، ازشون شاکیه.
تصویر جلوی چشمهاش تازه داره تار میشه که دو بازوی قوی دورش حلقه میشن و صدایی گرم توی گوشش زمزمه میکنه:
«گرفتمت. گرفتمت.»
صدای جونگسونگه.
پس جونگوون باورش میکنه.
دیگه با جریان آب نمیجنگه و اجازه میده موجها با خودش ببرنش.
خواب از هم میپاشه.
نور به داخلش نشت میکنه و تصاویر روی هم افتاده و محو، چشمهاش رو کور میکنن تا اینکه دوباره دیدش واضح میشه.
حالا تو ساحله.
چند نفر از اهالی روستا دورش جمع شدن و بارون هنوز بیوقفه میباره و موجها با خشونت به صخرهها میکوبن.
یه دختر کوچولو کنارش نشسته.
داره از برادر بزرگترش میخواد بیدار بشه.
چشمهای جونگوون از شن و نمک میسوزن، در حالی که التماس کردن دختر رو به جسدی تماشا میکنه که آرزو میکنه متعلق به خودش بود.
جونگوون از خواب بیدار میشه، و تازه وقتی وارد حمام شد میفهمه که داره گریه میکنه.
───
انهایپن دبیو میکنه.
همه وقتی جونگوون بهعنوان لیدر انتخاب میشه، سر تکون میدن و موافقت میکنن، چون اون برای سنش واقعاً خیلی بالغه.
این حرف برای جونگوون شبیه یه شوخی بیرحمانهست که فقط خودش دلیلش رو میدونه.
ولی در اون صورت، تنها کسی که میتونه به این شوخی بخنده هم خودشه.
پس برندهی واقعی کیه؟
جوابش رو نده.
قبل از یکی از اجراهای موزیک شوشون، جونگوون جونگسونگ رو میبینه که روی صندلی گریمش میچرخه.
دست میکشه توی موهای تازه دکلرهشدهش؛ نوک موهاش فقط یه تهرنگ خیلی کمرنگ نارنجی-صورتی دارن.
چهرهی جدیدیه براش.
شبیه هلو شده.
پس جونگوون میگه:
«شبیه هلو شدی، هیونگ.»
«جدی؟» جونگسونگ لبهاش رو غنچه میکنه. «فکر کنم زیادی رنگ روش گذاشتن.»
«فکر نکنم.»
واقعاً هم رنگش بهسختی دیده میشه.
جونگوون مکث میکنه و بعد اعتراف میکنه:
«من دوستش دارم.»
جونگسونگ سرحال میشه.
«پس شاید اونقدرها هم بد نباشه.»
جونگوون سر تکون میده.
«جوری شدی که انگار میتونم بخورمت.»
بعد صدای «نوم» درمیاره و گونهی جونگسونگ رو نیشگون میگیره.
تمام اون لپهای تپل دوران کارآموزیش از بین رفته.
جونگوون دلش براشون تنگ شده.
«آره؟» جونگسونگ میخنده و شادی توی فاصلهی بین انگشتهای جونگوون خودش رو نشون میده. «اجازه میدم بخوریم.»
جونگوون خشکش میزنه.
اینجور اعتراف خطرناک بود.
اینکه بدونه جونگسونگ اجازه میده جونگوون اونقدر بهش نزدیک بشه.
چون جونگوون میتونست.
و جونگسونگ هم اجازه میداد.
«تو اینجور حرفها رو خیلی راحت میزنی، هیونگ.»
جونگسونگ شونه بالا میاندازه.
«چرا باید سخت باشه؟»
«چون—»
نمیتونم کلماتی رو که میخوام، وقتی کنار توام، به زبون بیارم.
و انگار برای اینکه ثابت کنه حرف خودش درسته، جملهش رو تموم نمیکنه؛ ولی وقتی از روی صندلی بلند میشه، پاش گیر میکنه و نزدیکه بیفته.
«مواظب باش.»
جونگسونگ میگیردش.
جونگوون هنوز کمی دستوپا میزنه؛ کفشهاش بزرگ و حجیمن و اعتراف میکنه که واقعاً یه کم براش بزرگن.
جونگسونگ زیر لب میگه:
«هی، گرفتمت. گرفتمت.»
اوه نه.
نه، نه، نه.
جونگوون با عجله خودش رو از بغل جونگسونگ بیرون میکشه.
با دستپاچگی چینهای لباسش رو صاف میکنه و با لکنت میگه:
«من باید—اوم…»
گوشیش رو درمیاره.
«ببخشید، مامانمه زنگ میزنه.»
جونگوون با عجله از اتاق لباس بیرون میره و مستقیم راهی حمام میشه، در حالی که توی راه سعی میکنه اشکهاش رو از چشمهاش پاک کنه.
راستش، جونگوون قصد داشت وقتی فصل مراسمهای اهدای جوایز تموم شد، بهش اعتراف کنه.
جونگسونگ و هیسونگ دیگه واقعاً هیچ رابطهای با هم نداشتن و جونگوون هم نسبت به نگاههای جونگسونگ به خودش کور نبود.
جونگسونگ دقیقاً همونطوری بهش نگاه میکرد که جونگوون بهش نگاه میکرد.
جونگوون بهش نگاه میکرد و با خودش فکر میکرد:
شاید تو هم همونطوری که من دوستت دارم، دوستم داشته باشی.
اما از وقتی زندگی با هم رو شروع کرده بودن، خوابهای جونگوون بیشتر از سالهای قبل سراغش میاومدن.
جونگسونگ فقط متعلق به اون یه زندگی نینوا، دو هزار و پونصد سال پیش نبود.
حالا به نظر میرسید جونگسونگ توی تقریباً تمام زندگیهایی که جونگوون تا حالا داشته، حضور داشته.
جونگسونگ دستش رو روی شونهی جونگوون میذاشت و یهو جونگوون خودشون رو میدید که هجده زندگی قبل، با هم روی یه کشتی در حال سفر بودن.
جونگوون پاهاشون رو تو هم گره میکرد و یهو میدید پنج زندگی قبل، با هم توی یه زمین بازی توپ بازی میکردن.
جونگسونگ سرش رو روی شونهی جونگوون میذاشت و جونگوون یهو خودشون رو میدید که نه زندگی قبل، پیر و خسته، کنار هم روی تختی دراز کشیده بودن و آخرین نفسهاشون رو میکشیدن.
این تقریباً باعث میشه به نظر برسه که اونا… سولمیت بودن.
سولمیت.
این فکر که اونا همیشه برای هم مقدر شده بودن، حال جونگوون رو بد میکرد.
سرنوشت از پیش تعیینشده به نظرش چقدر بیثبات و بیرحم میاومد.
اینکه جونگوون و جونگسونگ قرار بود همیشه به شکلی به هم برسن، فقط چون سرنوشت اینطور حکم کرده بود، نه چون خودشون میخواستن اتفاق بیوفته.
و حتی بدتر از اون، چون همهی زندگیها پر از عشق نبودن.
جونگوون به دستهاش نگاه میکنه و اونها رو غرق در خون عذاب وجدان میبینه.
جونگسونگ تو گذشته، بارها با دستهای اون مرده بود.
جونگوون نباید هیچکدوم از اینها رو میدونست.
اما میدونست.
پس وقتی توی آینه به خودش نگاه میکنه و جمله ی
«تو عاشق پارک جونگسونگی»انگار روی پیشونیش چسبونده شده، تنها چیزی که میتونه بهش فکر کنه، جونگسونگیه که غرق شد، چون جونگوونی رو نجات داد که بلد نبود شنا کنه.
جونگسونگ همیشه بیشتر از حد خودش رو فدا میکرد.
روح جونگسونگ همیشه اینقدر خوب بود.
خود جونگسونگ همیشه اینقدر خوب بود.
و جونگوون احساس میکرد شبیه یه طلسم بدشانسیه که جونگسونگ نمیتونه از شرش خلاص بشه.
جونگوون میدونه که توی این زندگی خیلی خوششانس بودن.
اما حالا، هر بار که به جونگسونگ نگاه میکنه، احساس میکنه باید عزادار باشه.
حالا هر بار که به جونگسونگ نگاه میکنه، با خودش فکر میکنه:
ما قراره یه تراژدی باشیم.
پس جونگوون با عصبانیت پیشونیش رو میماله تا تمام نشونههای قابل دیدن عشق رو از بین ببره.
نمیتونه جلوی دوست داشتن جونگسونگ رو بگیره.
اما میتونه جلوی خودش رو بگیره که بر اساس این عشق کاری نکنه.
میتونه جلوی خودش رو بگیره که بلند به زبونش نیاره.
هر چیزی بیشتر از این، جونگوون رو از عواقبش میترسونه.
چون به نظر میرسه اگر پای جونگوون وسط باشه، جونگسونگ همیشه همون قربانی اجتنابناپذیر ماجراست.