Honeyed Red Thread
Blue Springاولین خاطرهای که جونگوون یادشه، مربوط به سه یا چهار سالگیشه.
میدونه که این خاطره مربوط به همین زندگیشه، چون حتی از پشت اون مه و تاری خاطره هم میتونه صورت صاف و بدون چروک پدر و مادرش و لباس قرمز خواهر بزرگترش رو بهوضوح تشخیص بده.
اونها توی ساحل جزیرهی ججو بودن و خورشید داشت کمکم غروب میکرد. پدر و مادرش اسمش رو صدا میزدن و اصرار میکردن:
«دیگه باید بریم خونه، جونگوون.»
اما جونگوون همونجا روی شنها میخکوب شده بود. انگشتهای تپل و کوچیکش رو دو طرف قلعهی شنی خیسش فشار میداد و سعی میکرد کاری کنه اون سازه برای همیشه سر جاش بمونه.
آب داشت بالا میاومد و اون نگران بود.
خیلی نگران.
ولی مادرش اهمیتی به نگرانی اون نمیداد. با این حال بلندش کرد و دستهای نمکخورده و آفتابخوردهش رو محکم گرفت و به سمت ماشین کشید.
جونگوون تمام حواسش رو گذاشته بود روی راه رفتن تا برگرده. صندلهایی که تازهخریده بود هم عملاً هیچ کمکی نمیکردن و مدام روی صدفهای تیز و پراکندهی ساحل تلوتلو میخورد.
برای همین، وقتی خورشید کاملاً غروب کرده بود و پدرش داشت خواهرش رو توی ماشین میگذاشت، جونگوون فرصت پیدا کرد برگرده و روی نوک پاهاش بلند شه تا از بالای علفهای بلند ساحل نگاهی بندازه.
دنبال قلعهی شنی خودش گشت.
و همونجا بود که فهمید بهتره آدم ها از بعضی سرنوشتها خبر نداشته باشن.
قلعهی شنی نصفهنیمه فرو ریخته بود.
حتی اقیانوس هم کاری نکرده بود.
باد زودتر بهش رسیده بود.
انگار از همون اول فرصتی برای موندن نداشته.
جونگوون به اجتنابناپذیر بودنِ چیزهایی که هیچ پایه و اساسی ندارن، باور نداره. نتیجهها با تلاش به دست میان و حتی اون موقع هم هیچ نتیجهای تضمینشده نیست. یه ذره شانس، یه اتفاق ناگهانی یا یه تراژدی غیرمنتظره میتونه همهچیز رو عوض کنه.
پس هیچچیز اجتنابناپذیر نیست.
جز جونگسونگ.
و توی این زندگی، جونگوون چهارده سالش بود که دوباره جونگسونگ رو پیدا کرد.
───
اولین باره که وارد ساختمان بیگهیت شده و پاهاش از شدت استرس سست شدن. توی راهروهای بزرگ و ناآشنای ساختمان سرگردون شده.
دیر کرده.
دیر کرده و سقفها اونقدر بلند به نظر میرسن که سرش گیج میره، ولی حاضر نیست بذاره لرزش دستوپاهای در حال رشدش، اضطرابش رو لو بده.
پس وقتی فکر کرد که بالاخره اتاق تمرین رو پیدا کرده، کمرش رو صاف میکنه و یه نفس عمیق میکشه.
جونگوون به سمت در میره، اما پاهاش به هم گیر میکنه و فقط با بدبختی موفق میشه خودش رو نگه داره و با صورت روی زمین نیفته.
جونگوون هیچوقت آدم دستوپاچلفتیای نبوده، برای همین با دلخوری پشت سرش رو نگاه میکنه.
عجیبه.
هیچچیزی اونجا نبود.
بیخیال.
دیر کرده. انتقالش از اسام به بیگهیت بیشتر از چیزی که فکر میکرد طول کشیده و هر ثانیهای که توی اتاق تمرین نباشه، جوونیش—و قابلیت فروشش بهعنوان یه آیدل—داره از لای انگشتهاش سر میخوره.
برای همین انگشت شستش رو روی کیسهی کوچیک شانس توی جیبش میکشه و در رو باز میکنه.
نور سفید و تیز لامپها برای لحظهای چشمهاش رو کور میکنه. با عذرخواهی سرش رو برای مربی رقص که با نگاهی محتاطانه نگاهش میکنه خم میکنه.
بعد برمیگرده سمت دریایی از بیست پسر نوجوون که قبل از شروع کلاس مشغول حرف زدن با همدیگهان و جونگوون با پوستی به رنگ عسل و لبخندی شبیه پوزخند کوسهای مواجه میشه؛ پسر زیبایی که سرش رو عقب انداخته و با تمام وجود میخنده.
جونگوون همونجا میایسته.
چشمهاش گرد میشن.
چیزی که مدتهاست توی بدنش خاموش و خفته بوده، میخزه سمت قلبش، راهش رو به سمت ریههاش باز میکنه و توی معدهش فرو میره؛ و با اینکه باعث میشه حس کنه نمیتونه نفس بکشه، برای اولین بار احساس میکنه واقعاً داره نفس میکشه.
پسر متوجه نگاه جونگوون میشه و یه لبخند کج تحویلش میده و دستش رو براش تکون میده.
جونگوون هم با تردید دست تکون میده.
اما همین که چشمهاشون به هم میافته، درد توی قفسهی سینهاش شعله میکشه. دستش رو روی قلبش میذاره تا زخمی رو آروم کنه که اصلاً وجود خارجی نداره.
مربی رقص با بیحوصلگی سرفه میکنه.
جونگوون سریع خودش رو به گوشهی خالی اتاق میرسونه؛ گوشهای که تا جای ممکن از اون پسر با پوست عسلی دور باشه.
───
جونگوون ارواح زیادی رو میشناسه.
وقتی کوچیکتر بود، بزرگترها از شنیدن داستانهاش حسابی سرگرم میشدن. با دقت به حرفهاش دربارهی عموهای خیالیای که اصلاً نداشت و شهرهای جادوییای که وجود خارجی نداشتن گوش میدادن و بعد با رضایت سرشون رو برای پدر و مادرش تکون میدادن.
«باید قدر قوهی تخیلش رو بدونید.»
اما بعضی وقتها جونگوون پلک میزنه و ناگهان خودش رو تو دوران باستان وسط نینوا پیدا میکنه.
دور تا دورش پر از پوشش گیاهی سرسبز و باغهای پر از میوهست. گرمای دلپذیر تابستون رو روی پوستش حس میکنه و با شگفتی به کانالهای آبی منظمی که سراسر ارگ رو در بر گرفتن نگاه میکنه.
سایهی عمویی با پوست آفتابخورده و ریشی پر از راز، بالای سرش افتاده و براش سایه درست کرده.
و جونگوون یه تکه باقلوای تازه توی دستشه؛ همون باقلوایی که عموش یواشکی براش دزدیده، چون جونگوون کوچولو، عاشق شیرینیه.
بعد دوباره پلک میزنه وبه زمان حال برمیگرده.
روی تخت اتاق مشترکش با خواهرش توی آپارتمان خانوادگیشون تو سئول نشسته.
میگن خوابها باید محو بشن.
و خوابها واقعی نیستن.
خوابهای جونگوون شاید محو، تیکه تیکه و تار باشن؛ لحظهها و تصویرهای کوتاهی از زندگیهایی که درست نمیتونه به یاد بیاره.
اما واقعی بودن.
خدای من، یه زمانی واقعاً وجود داشتن.
درست مثل باغهای معلق بابل که یه زمانی واقعی بودن.
فقط اینکه در واقع توی نینوا قرار داشتن.
جونگوون بیشتر از چیزی که باید میدونه.
بیشتر از چیزی که باید یادشه.
و هرچی بزرگتر شد، بزرگترها کمتر علاقه داشتن به داستانهاش گوش بدن.
به خاطراتش.
انگار هیچکس دیگهای مثل اون چیزی رو به یاد نمیآورد.
───
«نونا...»
یه شب، وقتی جونگوون ده سالش بود و هنوز امیدوار بود شاید یه نفر دیگه هم بتونه بفهمتش، این کلمه رو آروم زمزمه کرد.
صدای یه نالهی خوابآلود جوابش رو میده.
«چیه؟»
«تو هیچوقت...»
جونگوون پتو رو تا زیر چونهش بالا میکشه.
«وقتی وایسادی، تا حالا شده پلک بزنی و یهو خودتو یه جای دیگه ببینی؟»
خواهرش اخم میکنه.
«اصلاً داری دربارهی چی حرف میزنی؟»
«مثلاً...»
لبهاش رو تر میکنه. با اینکه بالم لب زده، هنوز خشک بودن.
«مثلاً خاطراتی داشته باشی که مال خودت نیستن.»
خواهرش نالهای میکنه و بالش رو با تمام قدرت سمتش پرت میکنه.
دوازده سالشه و ظاهراً هیچکدوم از صبر و حوصلهای که پدر و مادرش سعی کرده بودن بهش یاد بدن، توی وجودش باقی نمونده.
«بخواب!»
───
جونگوون اونقدر خوب متوجه شده بود مردم چطور بهش نگاه میکنن که خیلی زود یاد گرفت دیگه دربارهی خوابهاش حرف نزنه.
زندگیهای قبلیش.
اونقدر تو ساکت موندن حرفهای شد که بالاخره پدر و مادرش نگران شدن؛ انگار سکوتش برای اونها زیادی بلند بود.
برای همین فرستادنش کلاس تکواندو تا بیشتر با بقیه ارتباط برقرار کنه.
و از یه نظرهایی جواب هم داد.
اما هیچوقت نتونست از دست ارواحش فرار کنه.
جونگوون فکر میکنه این عادلانه نیست که فقط خودش به یاد میاره.
وقتی به راهنمایی رسید، اوقات فراغتش رو صرف زیرورو کردن کتابهای تاریخ میکرد. بین پاراگرافها دنبال اشارهای به پسرعموی بیمارش تو دوران امپراتوری آکسوم میگشت، یا گربه اش که اوایل انقلاب صنعتی از پنجرهش فرار کرده بود.
آرشیو عکسهای قدیمی قرن بیستم رو زیر و رو میکرد و به صورتهای تار و محو داخل عکسها خیره میشد و با خودش فکر میکرد:
شاید یه زمانی میشناختمت.
ارواحش همهجا دنبالش بودن.
و اون رو توی یه حس دائمی از دلتنگی نگه میداشتن.
یه حس دائمی از نبودن.
روزهای بد، انگار استخونهاش از داخل خالی شده بودن و دندههاش به هم میخوردن، در حالی که ریههاش از شدت حسرت برای گریه کردن به خودشون ضربه میزدن.
کجا رفتید؟
چرا فقط من موندم؟
دلم براتون تنگ شده.
دلم براتون تنگ شده.
دلم براتون تنگ شده.
جونگوون حتی اسم هیچکدوم از ارواحش رو هم به یاد نمیآورد.
شاید همین بیشتر از همه اذیتش میکرد.
وقتی اون فاز ایمو کوتاه اوایل نوجوونی رو داشت، و آهنگهایی رو با صدای بلند پخش میکرد که اصلاً شانسی نداشتن واقعاً درکش کنن. اون موقع ممکن بود خودش رو شکسته خطاب کنه، هرچقدر هم که دراماتیک به نظر بیاد. جونگوون الان بهتر میدونه. آدم نمیتونه خودش رو شکسته صدا کنه وقتی از اولش هم کامل نبوده.
───
جونگوون پشتش رو به آینه تکیه داده و وسط شب روی زمین نشسته.
از شدت خستگی جون نداره و لباسهاش از عرق خیس شدن.
مادربزرگش تلفنی سرش غر زده بود که چرا اینقدر دیر کرده، اما این اولین روزشه و همین الان هم عقب افتاده.
فقط چند تا کارآموز دیگه هم هنوز اونجا موندن. کوریوگرافی جدید بیرحمانهست و اتاقهای تمرین تمام شب بازن، در حالی که ارزیابیهای ماهانه مثل یه تهدید بالای سر همهشون آویزون شده.
اون پسر عسلی هم هنوز اینجاست.
جونگوون حتی فرصت نمیکنه ازش دوری کنه، چون خود پسر اول به سمتش میاد.
کنار جونگوون ولو میشه و با یه حوله پشت گردنش رو خشک میکنه.
جونگوون دیگه نمیتونه بلند بشه، چون حالا این کار بیادبی محسوب میشه، پس همونجا میمونه.
برای لحظهای پسر چیزی نمیگه. هنوز از رقصیدن نفسنفس میزنه.
و جونگوون کاری میکنه که احتمالاً به اندازهی فرار کردن از اونجا بیادبانهست:
بهش خیره میشه.
قطعاً از جونگوون بزرگتره؛ نه به خاطر قدش، حداقل به خاطر طرز ایستادن و رفتارش.
چشمهای خوابآلودی داره، هرچند جونگوون مطمئن نیست این حالت به خاطر شرایط فعلیشونه یا اینکه کلاً همیشه همین شکلیه.
اما وقتی پسر سرش رو میچرخونه و بهش نگاه میکنه، تیزی نگاهش باعث میشه اون حس دلتنگی نابجا دوباره توی سینهی جونگوون شعله بکشه؛ از گلوش بالا بیاد و روی نوک زبونش جمع بشه.
میتونه جای زخم ریز روی پیشونی پسر و ککومکهای ظریفی که روی گونههاش پخش شده رو ببینه.
لبهای کوچیکی داره که بهطور طبیعی حالت غنچه پیدا کردن.
جونگوون با باز شدن لبهای اون پسر و آماده شدنش برای حرف زدن، از حالت خیره بیرون میاد.
«هی.»
پسر سلام میکنه.
«اسمت جونگوونه، درسته؟ من—»
«دلم برات تنگ شده بود.»
این اولین جملهایه که یانگ جونگوون به پسر عسلی میگه.
پسری که مطمئنه اصلاً نمیشناسه.
چی؟
چرا همچین چیزی گفت؟
چی، چی، چی—پسر گیجیش رو با یه پلک زدن کنار میزنه و بعد گوشهی لبش رو بالا میبره و یه لبخند نصفه میزنه.
چشمهاش از خنده برق میزنن.
«من نمیشناسمت.»با اطمینان این رو میگه.
بعد مکثی میکنه و اضافه میکنه:
«ولی فکر کنم منم دلم برات تنگ شده بود.»