Hichkas & Poobon | Har Ye Rooz

هر یه روز یه سالمه

روی در نگاهمه

حسرتش تو خوابمه

هر یه روز یه سالمه

روی در نگاهمه

حسرتش تو خوابمه..

دوباره نخوابیدم، افکار پریشون

از در دوستی وارد میشن شب میزنن شبیخون

با خودم درگیر، دست به گریبون

از اینده نا امیدم از گذشته پشیمون

ولی چه میشه کرد...

صدا های تو سرم نمیشه قطع

دیگه چشام نمیشه تَر که بریزه اشک

چرا اروم نمیشه درد

بدنم یخ زده، دستام نمیشه لمس

انگار چیزی که میخوام جلومه

ولی بهش دست نمیشه زد

دیگه خوشحال نمیشم

هیچ جا انگار رام نمیدن

پنجره نی که ماه رو ببینم

این درا باز نمیشن

میخوام از درد داد بزنم، زمینو گاز بگیرم

شاید امشب میمیرمو فردا از نو زاده میشم

فحش میدم که چرا

به خودم به حصار

به این که نمیشه بشه خواست

به این که نمیشه بشه داشت

به هرچی هست و نیست

به اعتماد به چشام ولی...

باعث و بانی یکیه همه فحشا ختم میشه به نظام

هر یه روز یه سالمه

روی در نگاهمه

حسرتش تو خوابمه

هر یه روز یه سالمه

روی در نگاهمه

حسرتش تو خوابمه

چرا صبح نمیشه؟

یچی توم مُرده دیگه

وجودم خورده میشه

چیزای کوچیک گنده میشه

دارم سقوط میکنم ته چاه

نور داره نقطه میشه

دستم از همه جا کوتاس و میگن آدم تو خودش گم نمیشه

انگار از شیکم مادرم هلم دادنو

فرو رفتم تو خودم غرق فکر، هوامو داری

یه قلب چرک دارمو

نفسام حبس میکشم توی من بنده

بنده هر روز از دیروز خسته تر

ادامه چه سخته

باید نعره زد، دیوارای صوتی بشکنن بریزن پهن بشن

جنگ سرد، درگیری تن به تن، ترس و شک

محاصرم، داره میشه حلقه تنگ

نتیجه ی این جنگ یکیه یا مرگ منه یا مرگ شب

میشه پوتین پات نباشه

شبا انقد تار نباشه

زندگی هار نباشه

زخمامون باز نباشه

میشد این حرفا راست نباشه ولی کسی باختو به ما یاد نداده

نظامو باید کشید پایین تا هر یه روز یه سال نباشه

هر یه روز یه سالمه

روی در نگاهمه

حسرتش تو خوابمه

هر یه روز یه سالمه

روی در نگاهمه

حسرتش تو خوابمه