Herbert James Draper
🎨 کورنلیس / Cornelisهربرت جیمز دریپر (Herbert James Draper) نقاش انگلیسی و از هنرمندان برجسته دوره ویکتوریایی و ادواردی بود که بهویژه به دلیل نقاشیهای اسطورهای، زنان زیبا، صحنههای دریایی و موضوعات برگرفته از اساطیر یونان شهرت داشت. او در ۱۱ دسامبر ۱۸۶۳ در لندن، انگلستان، به دنیا آمد و در ۲۲ سپتامبر ۱۹۲۰ در همان شهر درگذشت. پدرش ویلیام دریپر (William Draper)، جواهرفروش، و مادرش اما لوئیزا (Emma Louisa) بودند. دریپر از خانوادهای مرفه بود و از دوران نوجوانی به هنر علاقه نشان داد.
او تحصیلات هنری خود را در مدرسه سلطنتی آکادمی هنر لندن آغاز کرد و در سالهای جوانی چندین جایزه و بورس تحصیلی دریافت کرد. در سال ۱۸۸۸ با دریافت بورسیه، برای ادامه تحصیل به پاریس رفت و در آکادمی ژولیان و مدرسه هنرهای زیبا آموزش دید. سفرهای او به اروپا، بهخصوص ایتالیا و فرانسه، تأثیر قابلتوجهی بر سبک هنریاش گذاشت. دریپر پس از بازگشت به لندن، بهتدریج به نقاشی موضوعات تاریخی و اسطورهای روی آورد.
مشهورترین آثار او عمدتاً از اساطیر یونان الهام گرفتهاند. از جمله مهمترین آنها میتوان به «لارنای هیدرا» (The Lament for Icarus، ۱۸۹۸)، «اودیسه» (The Odyssey)، «پرومتئوس» (Prometheus، ۱۹۰۹)، «تریتون و نرید» (The Sea Maiden)، «لِدا و قو» (Leda and the Swan) و «پرواز به سوی والکریها» (The Gates of Dawn) اشاره کرد. مشهورترین اثر او، «مرثیه برای ایکاروس» (The Lament for Icarus)، ایکاروس جوان را پس از سقوط در دریا نشان میدهد و به دلیل ترکیببندی باشکوه، بدنپردازی دقیق و استفاده درخشان از رنگ و نور بسیار مورد توجه قرار گرفته است. این اثر در سال ۱۹۰۰ مدال طلای نمایشگاه جهانی پاریس را دریافت کرد.
دریپر علاوه بر نقاشی اسطورهای، در زمینه تصویرسازی و طراحی نیز فعالیت داشت و گاهی پرتره و آثار تزئینی خلق میکرد. برخلاف برخی هنرمندان پیشارافائلی، او عضو رسمی اخوت پیشارافائلی نبود، اما آثارش از زیباییشناسی ویکتوریایی و علاقه آن دوره به اسطوره، طبیعت و زیبایی زنانه تأثیر پذیرفته بود.
دریپر در سال ۱۸۹۸ با ایدا جانسون (Ida Johnson) ازدواج کرد و صاحب یک پسر شد. او در سالهای پایانی زندگی همچنان به نقاشی ادامه داد، اما بیماری و مشکلات مالی بر فعالیتش تأثیر گذاشت. هربرت جیمز دریپر در ۲۲ سپتامبر ۱۹۲۰ در لندن، در ۵۶سالگی، درگذشت. امروزه او یکی از مهمترین نقاشان اسطورهگرای نسل پایانی ویکتوریایی محسوب میشود و آثارش به دلیل ترکیب اسطورههای کلاسیک، پیکرهپردازی واقعگرایانه و جلوههای شاعرانه و دریایی شهرت دارند.