Heart bound chapter 5 p2

Heart bound chapter 5 p2

‌unknown

اگه آیارا یه دختر جوون بود، یا اصلاً هر آدم دیگه‌ای، احتمالاً با یه شام روی یه کشتی تفریحی لوکس، زیر نور رمانتیک چراغ‌ها و آسمون پرستاره، حسابی دل می‌باخت و خودش رو می‌باخت. ولی اون آیارا سینگامِکا بود؛ کسی که بارها سوار کشتی‌های تفریحی گرون‌قیمت شده بود و اون‌قدر غذای ستاره‌دار میشلن خورده بود که دیگه براش عادی شده بود. پس این‌جور چیزها اصلاً نمی‌تونست تحت تأثیرش بذاره.

پسر پولدار، با چاقو یه تکه از میگوی درشت و آبدار رو برید، توی سس تند دریایی که ترکیبی از طعم‌های تایلندی و غربی بود زد و با اشتها یه گاز ازش خورد. با این حال، آداب غذا خوردنش سر جاش بود؛ آروم و باحوصله غذا رو جوید تا طعم شیرین و عطر میگوی کبابی رو کامل حس کنه و بعد با یه جرعه شراب سفید که حسابی با غذا جور بود، لقمه‌ش رو پایین فرستاد.

گان دِ کاسترو سرش رو بلند کرد و نگاهش به چشم‌های کشیده و زیبای آیارا افتاد؛ چشم‌هایی که پر از کنجکاوی بودن.

اما بعد از مدتی که منتظر موند و دید طرف مقابل همچنان ساکته، خودش بالاخره پرسید:

«مشکلی پیش اومده؟»

آیارا درحالی‌که با فکر انگشت‌هاش رو روی میز می‌زد، گفت:

«دارم کم‌کم به یه چیزایی شک می‌کنم... می‌خوام بدونم دقیقاً چه نقشه‌ای داری. تازه، فکر می‌کنم خانواده‌ی من هم توی این جابه‌جایی یهویی دست داشتن.»

رئیس جوان مافیا پوزخند زد و راحت به پشتی صندلیش تکیه داد.

«اگه فکر می‌کنی کار من بوده، پس چرا این‌قدر راحت تسلیم شدی؟»

«من سرِ این قضیه نتونستم جلوی آت کم بیارم.» بینی برجسته‌ش از ناراحتی جمع شد. «مهم‌تر از اون، تو و آدم‌هات دو سه ماهه دیگه کاری به کارم نداشتین. منم فکر کردم شاید این سفر فقط یه اتفاق ناخواسته بوده و دیگه نمی‌شه کاریش کرد.»

گان با لبخند کمرنگی گفت:

«اینکه بعد از این همه مدت هنوز داری ماه‌ها رو می‌شمری، یعنی تو هم دلت برام تنگ شده.»

آیارا حتی یه نگاه هم به قیافه‌ی خوش‌تیپش ننداخت و با تمسخر گفت:

«خیلی خودت رو تحویل نمی‌گیری؟»

بعد کمی مکث کرد و ادامه داد:

«ولی دیدنت اینجا بهم فهموند که توی این دنیا هیچ اتفاقی الکی و از روی شانس نیست. بگو ببینم، خانواده‌ی من چطوری تونستن این‌قدر بهت کمک کنن؟»

گان خیلی خونسرد جواب داد:

«چیز خاصی نبود. به آقای آتاکورن گفتم این مدت به‌خاطر کار زیاد و اینکه اصلاً تایلند نبودم، ازم ناراحت شدی. برای همین ازش خواستم یه راهی پیدا کنه و بفرستدت اینجا تا بتونیم توی یه فضای آروم با هم حرف بزنیم و قضیه رو حل کنیم.»
آت! داداشِ عزیز و خیرخواه من! نیت خوبت واقعاً داره منو به کشتن می‌ده! آخه کدوم برادریه که برای آشتی دادن داداش کوچیک‌ترش، بفرستتش وسط دریا و تحویل یه رئیس مافیا بده؟! این دیگه کمک نبود، تبعید به جهنم با بلیت یک‌طرفه بود!

آیارا چند لحظه توی دلش برادر بزرگ‌ترش رو حسابی نفرین کرد، بعد دوباره حواسش رو به کسی داد که باعث و بانی تمام این ماجرا بود.

«تو واقعاً عجیبی، می‌دونی؟ من که قبول کردم زمین رو بهت بفروشم. پس دیگه باید این قضیه تموم شده باشه. یا نکنه یهو تصمیم گرفتی واقعاً خودِ منو بخوای؟»

گان هیچ جوابی نداد و همون‌طور بی‌حالت، مثل یه مجسمه، نگاهش کرد.

آیارا وقتی دید خبری از جواب نیست، خندید.

«شوخی کردم. می‌دونم آدمی مثل تو هرچی بخواد، به دستش میاره. همین که اجازه دادی من تا اینجا پیش برم، یعنی اصلاً برات مهم نیستم. تازه، آدمی در حد و اندازه‌ی تو خیلی راحت می‌تونه یکی رو پیدا کنه که صدها، هزارها برابر از من خوشگل‌تر باشه.»

«ولی تو تنها کسی هستی که جرئت می‌کنی جلوم وایسی، باهام بحث کنی و حتی توی صورتم داد بزنی، آیارا.»

گان با لبخند کمرنگی به غرغرهای شیطنت‌آمیز آیارا گوش می‌داد؛ به این همه دلیل و مدرکی که می‌آورد تا ثابت کند گان باید دست از سرش بردارد. خودش هم نمی‌فهمید چرا این بازی بی‌معنی و بی‌نتیجه هنوز تمام نشده.

فرصت نداشت بشینه و موشکافی کنه که چرا فکر و خیال خودش با چیزی که الان می‌خواست فرق داره.

فقط یه چیز رو می‌دونست؛ باید به این توله‌ی موذی و بی‌باک یاد می‌داد که نباید شیر جنگل رو تحریک کرد.

صدای بم گان، این بار آروم‌تر از همیشه، به گوش رسید:

«شاید واقعاً بهت علاقه‌مند شده باشم.»

شاید ته این حرف یه حقیقتی هم وجود داشت، ولی آیارا ترجیح داد نشنیده‌ش بگیره و حرفش رو به شکل دیگه‌ای برداشت کنه.

«علاقه‌مند؟ بعد از اینکه سعی کردی منو بکشی؟! آقای دِ کاسترو، اون یارو رو روی سر من نمی‌بینی؟!»

با انگشت به سرش اشاره کرد و با حرص پوزخند زد.

«اگه رفیقام به‌موقع نمی‌رسیدن، الان احتمالاً تبدیل به یه روح سرگردون شده بودم که اینجا ول می‌چرخه. تازه عمراً اگه بعد از مرگ هم شانس بیارم؛ باید هر روز قیافه‌ی تو رو ببینم! تو زندگی بعدیم هم احتمالاً از شدت بدشانسی عقیم به دنیا میام!»

گان خیلی خونسرد گفت:

«چون زیادی روی اعصابی...»

انگار داشت درباره‌ی وضعیت آب‌وهوا حرف می‌زد.

بعد پاهاش رو جابه‌جا کرد، یه جرعه از بوربن داغش نوشید و درحالی‌که از غذای خوشمزه‌ش حسابی راضی بود، با حوصله به غرغرهای آیارا گوش داد و دسرش رو هم بی‌خیال شد.

چون چند ساعت دیگه...

آیارا دیگه نمیتونست حتی یه کلمه حرف بزنه.

بعد از یه شام زیر آسمون پرستاره که بین دو تا آدم زبون‌دراز و یک‌دنده، با کلی کل‌کل و جر و بحث گذشت، آیارا که چند لیوان شراب سفید خورده بود، بالاخره افتاد دنبال قولی که گان بهش داده بود.

«کی منو می‌بری ساحل؟»

گان نگاهی بهش انداخت.

«هنوز می‌خوای بری؟»

«من برای کار اومدم اینجا، نه تعطیلات! الان احتمالاً بچه‌های تیم دارن همه‌جا دنبالم می‌گردن.»

گان برخلاف همیشه، خیلی راحت سر تکون داد و قبول کرد. به آیارا گفت می‌تونه بره توی کابین استراحت کنه یا اگه دلش می‌خواد، از طبقه‌ی بالای کشتی منظره‌ی شب دریا رو تماشا کنه.

بعد خودش رفت پایین و وارد اتاقک شیشه‌ای کنترل کشتی شد.

چند لحظه بعد موتور روشن شد و کشتی تفریحی به راه افتاد.

آیارا نفس راحتی کشید و برای اینکه ببینه داخل کشتی چه شکلیه و این‌همه تعریف از لوکس بودنش بی‌راه بوده یا نه، شروع کرد به گشتن.

یه مدتی توی اتاق خنک و مجهز کشتی لم داد و مثل یه پادشاه برای خودش استراحت کرد، اما بعد دلش هوای تازه خواست و رفت بیرون.

همون کنار کشتی ایستاد. چشم‌هاش رو کمی تنگ کرد و درحالی‌که باد موهاش رو به‌هم می‌ریخت، به دریای شب خیره شد. دریا توی تاریکی شب یه جذابیت مرموز و خاص داشت.

اما هرچی زمان می‌گذشت، اخم آیارا بیشتر توی هم می‌رفت.

کم‌کم جزیره‌های کوچیکی در جاهایی که اصلاً براش آشنا نبودن، مثل سایه‌های تیره از دور ظاهر می‌شدن.

آیارا با دیدن اون منظره‌ها کم‌کم به یه نتیجه‌ی نگران‌کننده رسید:

انگار هر لحظه داشتن از اسکله‌ی اقامتگاه دورتر و دورتر می‌شدن.

نگاه آیارا روی رئیس مافیای جوونی افتاد که اون طرف شیشه‌های اتاق کنترل، روی نیم‌طبقه ایستاده بود. نور نارنجی داخل اتاق روی صورتش افتاده بود و یه لبخند سرد و کش‌دار گوشه‌ی لب‌هاش نشسته بود.

قول داده بود منو برگردونه... ولی نگفته بود کدوم طرف!

« ای حرومی حقه باز!»

آیارا از شدت حرص سرخ شده بود. بدون اینکه حتی یه لحظه فکر کنه، دوید سمت قسمت پشتی قایق تا خودش رو به اتاق کنترل برسونه و یقه‌ی اون مرد شیاد رو بگیره، ولی در از داخل قفل بود.

هرچی مشت و لگد به در کوبید، فایده نداشت. آخرش خودش از کت‌و‌کول افتاد، ولی در همچنان مثل روز اول سر جاش بود.

«اگه خیلی مردی، بیا بیرون باهام حرف بزن! ترسو! قایم شدی پشت شیشه، آره؟!»

فحش‌ها و غرغرهای آیارا از پشت شیشه به گوش گان دِ کاسترو می‌رسید و مرد نمی‌تونست جلوی لبخند راضیِ روی صورتش رو بگیره.

راستش، بهترین قسمت ماجرا همین بود؛ اینکه طرف مقابلت رو کم‌کم حرصی کنی تا بالاخره منفجر بشه.

گان هدفونش رو گذاشت روی گوشش، میکروفون رو برداشت و صدایش رو توی تمام قایق پخش کرد:

«اگه می‌خوای برگردی، پیشنهاد می‌کنم خودت شنا کنی. نگران نباش، فقط بیست مایل با ساحل فاصله داریم.»

همون‌طور که حدس می‌زد، آیارا احتمالاً همین الان داشت از حرص زمین رو لگد می‌کرد.

و دقیقاً همین‌طور هم بود.

آیارا با قیافه‌ای که انگار می‌خواست یکی رو زنده‌زنده قورت بده، دوباره خودش رو رسوند جلوی پنجره‌ی اتاق کنترل. با عصبانیت انگشتش رو به سمت صورت گان گرفت، دندون‌هاش رو نشون داد و بی‌صدا یه عالمه چیز بارش کرد؛ چیزهایی که حتی از روی لب‌هاش هم می‌شد فهمید اصلاً مناسب پخش شدن توی رادیو نیستن.

بعد هم، با حرص از اونجا دور شد و رفت دماغه‌ی قایق نشست. چهارزانو زد و در حالی که باد موهاش رو به هم می‌ریخت و موج‌ها دوروبرش می‌کوبیدن، با لجاجت تمام به روبه‌رو خیره شد.

حتی یه بار هم پشت سرش رو نگاه نکرد.

یه قایق تفریحی کرم‌رنگ با نوارهای قهوه‌ای، آروم وارد اسکله‌ی قدیمی و درب‌وداغونِ یه جزیره‌ی متوسط شد. همین که موتور خاموش شد، یه سکوت سنگین همه‌جا رو گرفت.

آیارا با اینکه ته دلش بدجوری شور می‌زد، همچنان لجوجانه همون‌جا نشست و حتی زحمت نداد برگرده پشت سرش رو نگاه کنه.

گان از قایق پرید روی اسکله‌ی چوبی و طناب رو محکم بست. وقتی کارش تموم شد، رو به آیارا صدا زد:

«درِ کابین رو قفل کردم. نمی‌خوای بیرون بخوابی که پشه‌ها بیان خونت رو تا ته بخورن، هان؟»

«به تو چه کیری! هر گورستونی دلم بخواد می‌رم!»

«مطمئنی؟»

«آره! بذار همین‌جا پشه‌ها بیان منو تا سرحد مرگ بخورن! به تخمم!»

همین رو گفت که یهو بدن بلند و باریکش از زمین کنده شد و مثل یه گونی پرت شد روی شونه‌ی قدرتمند گان؛ سرش هم یهویی آویزون شد پایین.

«هی! ولم کن، مرتیکه‌ی دیوونه! بذارم زمین، آشغــــال!»

آیارا غریزی شروع کرد به تقلا کردن و دست‌وپا زدن، ولی گان ران‌هاش رو محکم گرفته بود و اصلاً ول‌کن نبود.

همین که به اسکله رسیدن، اون رئیس مغرور بدون هیچ حرفی آیارا رو مثل یه بار اضافه از روی شونه‌اش انداخت زمین.

«آخ! ای مادر به خطا!»

بدن اون جوون اشراف‌زاده محکم خورد به تخته‌های چوبی قدیمی؛ جوری که انگار نزدیک بود تخته‌ها از وسط نصف بشن.

آیارا با حرص سرش رو بالا آورد، آماده بود با اون زبون تیز و نیش‌دارش حساب گان رو برسونه، اما همین که چیزی رو که روبه‌روش بود دید، خشکش زد.

دهنش از تعجب باز موند.
بالای صخره، وسط انبوه درخت‌ها، یه خونه‌ی سفیدِ دوطبقه توی نور کم‌رنگ شب خودش رو نشون می‌داد. با اینکه تاریکی همه‌جا رو گرفته بود، باز هم می‌شد فهمید خونه چه‌قدر درب‌وداغونه؛ لکه‌های سیاه و نم‌کشیده روی شکاف‌های ستون‌های بتنی به‌وضوح دیده می‌شدن.

آیارا با سختی آب دهنش رو قورت داد و با صدایی که یه کم می‌لرزید پرسید:

«کجا... کجام؟»

گان زیرلب خندید؛ خنده‌ای آروم و موذیانه، درست مثل پچ‌پچ یه شیطان.

«یادت رفته؟ همون خونه‌ای که قول دادی برام بازسازی کنی.»

...

همون خونه‌ای که قول دادی...

مغز معمار نابغه‌ای که تا همین چند دقیقه پیش با باد و نور ستاره‌ها رفته بود هوا، یهو هنگ کرد.

بازسازی کردن این خونه خرابه؟!

نور چراغ‌قوه‌ی کوچیکی که همراهشون بود، خیلی جلوتر رو روشن نمی‌کرد و آیارا با اکراه مجبور شد خودش رو بچسبونه به اون هیکل بلند جلوییش.

راه بالا رفتن از صخره، یه مسیر سنگ‌فرش و پله‌مانند بود، ولی سال‌ها بود کسی بهش رسیدگی نکرده بود و علف‌های بلند و علف‌های هرز همه‌جاش رو گرفته بودن.

خونه‌ی بزرگ و پرزرق‌وبرق، ستون‌های رومی داشت که دو طرف درها قرار گرفته بودن. پنجره‌های قوسی‌شکلش با شیشه‌های رنگی موزاییکی تزئین شده بودن و بالای ساختمون هم یه گنبد طلایی بزرگ خودنمایی می‌کرد.

ترکیب عجیبی بود؛ اون‌قدر عجیب که آیارا به‌عنوان یه معمار جوون اصلاً نمی‌تونست هضمش کنه.

با ناباوری نگاه کرد که رئیس شرکت املاک قفل در رو باز کرد و وارد خونه شد؛ خونه‌ای که هنوز حتی تمیز هم نشده بود.

داخلش چیز باارزشی زیادی وجود نداشت؛ فقط همون وسایل و مبلمان قدیمی خودشون سر جاشون بودن و همه‌شون زیر روکش‌های خاک‌گرفته و پر از گردوغبار دفن شده بودن.

رئیس شرکت املاک قفل در رو باز کرد و وارد خونه شد؛ خونه‌ای که هنوز حتی تمیز هم نشده بود. چیز باارزش زیادی داخلش به چشم نمی‌خورد، فقط همون مبلمان و وسایل قدیمی خودشون سر جاشون بودن و زیر روکش‌های خاک‌گرفته و پر از گردوغبار دفن شده بودن.

آیارا نگاهش به ساعت عتیقه‌ای افتاد که عقربه‌هاش معلوم نبود چند وقته روی ساعت دو متوقف شده بودن. یه سرمای ناخوشایند از ستون فقراتش رد شد.

«کی سرت کلاه گذاشت و وادارت کرد این قلعه‌ی جن‌زده رو بخری؟»

«من فقط جزیره رو خریدم. این خونه هم اتفاقی همراهش بود. موقعیتش خیلی خوبه، واسه همین می‌خوام بازسازیش کنم و تبدیلش کنم به یه ویلای خصوصی برای تعطیلات.»

معمار جوون یه لبخند تلخ زورکی زد...

پشت کوه‌هایی که رو به دریا بودن؟ چه جای مناسبی برای قبر کندن!

«خب، دقیقاً می‌خوای چه تغییراتی توش بدی؟»

«یه چیزی به سبک مدیترانه‌ای. سقف باز داشته باشه و اگه یه استخر روباز هم داشته باشه که دیگه عالی می‌شه.»

آیارا با ناباوری نگاهش کرد.

«پس راحت‌تر نیست کلاً خرابش کنیم و از صفر، با پی و ستون‌های جدید بسازیمش؟»

چشم‌های باریکش رو با کلافگی به اون میلیاردر لوس دوخت. ولی انگار طرف اصلاً متوجه طعنه‌ش نشده بود.

«هرجور خودت راحت‌تری. اگه خراب کردن و از نو ساختنش آسون‌تره، همون کار رو بکن. هزینه‌ش هم هرچقدر شد مهم نیست، تا وقتی که خودت راضی باشی.»

«من راضی‌ام،»

خون گان با لحنی کاملاً خونسرد جواب داد؛ انگار داشت از توی یه آنلاین شاپ، یه چیزی سفارش می‌داد.
آیارا دیگه حرفی برای گفتن نداشت، واسه همین فقط بی‌خیال شونه بالا انداخت و گفت هر کاری خودش می‌خواد بکنه.

وقتی کم‌کم به فضای وهم‌آلود خونه عادت کرد، شروع کرد به گشتن توی نشیمن. نشیمن به آشپزخونه‌ی پشتی راه داشت و اونجا یه کانتر بار بلند هم بود که برای درست کردن نوشیدنی خیلی مناسب به نظر می‌رسید. چند لحظه بعد، صدای یه دستگاه از جایی بلند شد و بلافاصله صدای بالا رفتن کلید برق از جعبه‌ی برق کنار در پشتی به گوش رسید.

آیارا با طعنه گفت: «اگه واقعاً استخر و جکوزی می‌خوای، بهتره به اداره برق بگی سیم‌کشی درست‌وحسابی برات انجام بدن. وگرنه باید یه ژنراتور در حد سه چهار تا ماشین بذاری اینجا.»

داشت صاحبخونه رو مسخره می‌کرد؛ کسی که بدون اینکه به دردسرها و شرایطش فکر کنه، فقط دلش امکانات بیشتری می‌خواست.

رئیس جوان مافیا درپوش جعبه‌ی برق رو بست و برگشت سمتش.

«مشکلی نیست. فقط طراحیش کن. بریم طبقه بالا، باید همین‌جا بخوابیم.»

آیارا همون لحظه انگشتش رو توی گوشش کرد، شاید درست نشنیده بود.

«هیچ‌وقت فکر نمی‌کردم آدمی مثل تو از این‌همه ماجراجویی و سختی کشیدن خوشش بیاد. خب، زندگی راحت‌تر نبود اگه روی یه قایق تفریحی می‌خوابیدی یا برمی‌گشتی یه ریزورت؟»

گان کاملاً جدی جواب داد: «پس من می‌رم.»

زن که حالا قرار بود همین‌جا ول بشه، با صدای بلند اعتراض کرد:

«من چرا باید اینجا بمونم؟! تو برگرد، منم برمی‌گردم!»

گان دِ گاسترو با لبخند معنی‌داری نگاهش کرد و گفت: «خودت بودی که قول دادی یه ویلای جدید طراحی کنی، ولی هنوز نه از اینجا عکس گرفتی، نه حتی یه بررسی درست‌وحسابی از ملک انجام دادی؛ حالا قبل از اینکه اصلاً کاری شروع کنی، می‌خوای بزنی به چاک؟»


«باشه، پس خودم انجامش می‌دم.»

آییارا گوشی‌ش رو از جیبش درآورد و خواست از اونجا بره، ولی قبل از اینکه بتونه قدمی برداره، گان جلوش رو گرفت.

«بذار فردا دربارش حرف بزنیم. اگه الان شروع کنی توی این خونه عکس گرفتن، معلوم نیست چه چیزی سر راهت سبز بشه.»

این حرف رو با لحنی تهدیدآمیز زد و بعد، بدون هیچ مکثی برگشت و از پله‌ها بالا رفت. آییارا هم مردد و تنها پایین موند.

همون موقع یه باد شدید وزید و شاخه‌ی درخت با صدای بلندی به پنجره خورد.

آیارا از ترس از جا پرید. نمی‌خواست یه مهمون ناخونده از راه برسه، واسه همین با عجله از پله‌ها بالا رفت و خودش رو به طبقه‌ی دوم رسوند.

وقتی به گان رسید، با کلافگی گفت:

«اصلا اگه می‌خواستی منو بیاری اینجا، می‌تونستی فردا بیای. چرا همه‌چی رو این‌قدر پیچیده کردی؟»

گان برگشت سمتش و بدون ذره‌ای شوخی گفت:

«وقت من خیلی باارزشه و خیلی محدوده.»

«پس فکر کنم باید ازت تشکر کنم که با این وقت باارزشت زحمت کشیدی اومدی!»

گان دِ کاسترو اصلاً به طعنه‌های آیارا که یکی‌یکی پشت سر هم نثارش می‌کرد، توجهی نکرد. فقط رفت سمت در اتاقی که سمت راستش بود و در رو باز کرد.

«امشب می‌تونی اینجا بخوابی.»

آیارا همون لحظه ساکت شد. بعد کمی جلو رفت و سرک کشید توی اتاق.

داخل اتاق فقط یه تخت و یه کاناپه بود که هر دوشون با ملحفه پوشونده شده بودن.

«پس تو چی؟»

«من توی اتاق کناری می‌خوابم.»

«نه! تو هم باید همین‌جا بخوابی.»

رئیس جوان مافیا به چشم‌های باریک آییارا خیره شد و با شک و تردید یه ابرو بالا انداخت.

«نمی‌ترسی یه کاری باهات بکنم؟»

آیارا با تمسخر پوزخندی زد.

«تو این فضای دلگیر و ترسناک، هنوز حوصله‌ی این کارا رو داری؟»

بعد لحنش جدی و محکم شد.

«باشه. نمی‌دونم چه نقشه‌ای تو سرت داری، ولی تا وقتی نفهمم دقیقاً چه غلطی می‌خوای بکنی، از جلوی چشمم دور نمی‌شی. نمی‌ذارم یواشکی فرار کنی یا پشت سرم کاری انجام بدی.»

گان دوباره نتونست جلوی خنده‌ش رو بگیره. از این زرنگ‌بازی آییارا خوشش اومده بود؛ این‌طوری ماجرا براش خیلی سرگرم‌کننده‌تر می‌شد.

چیزی نگفت و وارد اتاق شد؛ یعنی با پیشنهاد آیارا موافق بود.

هر دو بدون حرف، جای خواب خودشون رو انتخاب کردن و در سکوت دراز کشیدن؛ هر کدوم هم حواسش به اون یکی بود.

آیارا مدام توی تخت غلت می‌زد. بوی نم و کهنگی خونه نمی‌ذاشت خوابش ببره. ساعتش رو نگاه کرد؛ فقط پنج دقیقه از نیمه‌شب گذشته بود.

با حرص دوباره به پهلو برگشت. از اینکه زمان این‌قدر کند می‌گذشت، حسابی کلافه شده بود.

چشم‌های باریکش رو از لابه‌لای نور ستاره‌ها به سمت هیکل بلندمردی برد که روی کاناپه‌ی کشیده‌ی کنار دیوار روبه‌روش دراز کشیده بود.

گان توی گوشه‌ای کم‌نور خوابیده بود و آیارا نمی‌تونست صورتش رو واضح ببینه، اما با دیدن بالا و پایین رفتن منظم سینه‌ش، به این نتیجه رسید که احتمالاً طرف واقعاً خوابیده.

معمار جوون آروم از جاش نشست. با اینکه خودش رو به خواب زده بود، هنوز نمی‌فهمید گان دقیقاً چه نقشه‌ای توی سرش داره. هر اتفاقی که از اول افتاده بود، براش عجیب و بی‌منطق به نظر می‌رسید. سرش رو تکون داد تا افکارش رو مرتب کنه، بعد بی‌سروصدا پاورچین رفت سمت حموم تا کار شخصی‌ش رو انجام بده.

داشت دست‌هاش رو توی روشویی می‌شست که یهو چراغ مهتابی بالای سرش خاموش شد!

آییارا از ترس جا خورد و سریع در حموم رو باز کرد و سرش رو بیرون آورد تا ببینه کسی اونجاست یا نه.

«رفته؟!»

وقتی دید کاناپه خالیه، با عصبانیت یه لگد بهش زد.

«لعنتی! گولم زد!»

بعد از پنجره بیرون رو نگاه کرد و دید تمام چراغ‌های اطراف خونه خاموش شدن. همون لحظه فهمید کار گان بوده؛ حتماً رفته بود کلید اصلی برق رو قطع کرده بود.

آیارا چند لحظه مشت‌هاش رو گره کرد تا خودش رو آروم کنه، بعد گوشی‌ش رو برداشت و چراغ‌قوه‌ش رو روشن کرد. با کمک نور گوشی، آروم‌آروم از پله‌ها پایین رفت تا ببینه چه خبره.

وقتی پایین رسید، با نور چراغ‌قوه شروع کرد به بررسی کردن و بالاخره فهمید مشکل از کجا بوده.

برق به خاطر کلید برق قطع نشده بود؛ سیم برق از ژنراتور جدا و کامل پاره شده بود!

آیارا با عصبانیت روی یه زانو نشست و تکه سیم پاره‌شده رو برداشت و پرت کرد.

بعد با یه پوزخند گفت:

«می‌خوای منو بندازی تو بازی بقا، آره؟»

با تمسخر خندید و گوشی‌ش رو بالا آورد.

انگشت‌های ظریفش سریع روی صفحه‌ی گوشی حرکت کردن. شاید وسط این جزیره‌ی متروکه نمی‌تونست کبوتر نامه‌بر بفرسته، ولی حداقل یه گوشی موبایل داشت!

یعنی برای کمک خواستن، هنوز یه راه ارتباطی داشت.

Report Page