Heart bound chapter 5 p1

Heart bound chapter 5 p1

‌unknown


بعد از چند ماهی که همه‌چیز آروم شده بود، زندگی دوباره به روال عادی برگشته بود؛ درست همون‌طور که باید.

اما برای پسر کوچیک خانواده‌ی سینگامِکا، این روال عادی چندان هم خوشایند نبود. آیارا که تمام این مدت سرش رو با درس و آمادگی برای آزمون دریافت مجوز حرفه‌ای معماری گرم کرده بود، حالا رسماً وارد مرحله‌ی بدبختی شده بود.

اول از همه، مستقیم انداختنش وسط تیم طراحی یکی از شرکت‌ها تا کم‌کم با کار کردن، پولی رو که خانواده برای تحصیلش در خارج از کشور خرج کرده بودن جبران کنه.

از اون به بعد، دیگه خبری از زندگی شاهانه نبود. آیارا باید صبح زود از خواب بیدار می‌شد، می‌رفت سر کار و عصر هم کارهاش رو با خودش به خونه می‌آورد؛ درست مثل هر کارمند معمولی دیگه‌ای، بدون کوچک‌ترین امتیاز ویژه.

آخر هفته‌ها هم به‌جای اینکه مثل قبل بیرون بره و خوش بگذرونه، ترجیح می‌داد خونه بمونه و تا لنگ ظهر بخوابه.

یک روز سر میز غذا، آقای اونگارت که دیگه نتونست جلوی کنجکاویش رو بگیره، بالاخره پرسید:

«آی، رابطه‌ت با گان چطوره؟»

تا قبل از اون نمی‌خواست مزاحم آیارا بشه، چون پسرش حسابی درگیر درس و امتحان‌هاش بود. ولی حالا یه چیز حسابی ذهنش رو مشغول کرده بود؛ چرا این مدت حتی یک بار هم اسم دوست‌پسرش رو نشنیده بود؟

آیارا در حالی که لیوان آبش رو بالا می‌برد، برای لحظه‌ای مکث کرد. بعد خیلی عادی شونه بالا انداخت، انگار نه انگار سؤال مهمی پرسیده شده.

«...هرکدوممون سرمون به کار خودمونه.»

«اوه...»

آقای اونگارت دیگه واقعاً نمی‌دونست چی بگه. چند ثانیه با درماندگی به پسرش خیره موند، بعد نگاهش رو به سمت پسر بزرگ‌ترش برد؛ نگاهی که واضح‌تر از هر حرفی می‌گفت:

«آت، یه کاری بکن!»

آتاکورن گلویش رو صاف کرد و خیلی خونسرد گفت:

«وقتی اومد خواستگاری، یه نمایشی راه انداخت که حتی برادوی هم جلوش کم می‌آورد. ولی حالا که با هم قرار می‌ذارن، همه‌چی رو این‌قدر ساکت و بی‌سروصدا پیش می‌بره که انگار دارن یه راز محرمانه رو بین خودشون ردوبدل می‌کنن.»
با شنیدن حرف برادر بزرگ‌ترش درباره‌ی «جوونه زدن رابطه‌شون»، آیارا همون لحظه با عصبانیت جواب داد:

«ما کات کردیم. گان اصلاً به درد من نمی‌خورد. همین.»

پدرش با تعجب گفت:

«چی؟! این‌قدر زود؟! نکنه یه غلطی کردی و آقای گان رو از خودت رنجوندی؟! حواست باشه یه بهونه دستش ندی امتیاز شرکت‌مون رو پس بگیره!»

آیارا با حرص لیوانش رو محکم روی میز چوب ساج کوبید. خوشبختانه همسر برادرش اون روز نونگ اِرن رو برده بود خونه‌ی پدربزرگ و مادربزرگش و اون لحظه شاهد این رفتار بدِ عمه‌ش نبود.

آیارا با عصبانیت از جاش بلند شد.

«اصلاً ولش کنین! کی دلش می‌خواد برای همچین آدمی کار کنه؟!»

این رو گفت و همون‌طور عصبانی از سر میز زد بیرون؛ درحالی‌که پدر و برادر بزرگ‌ترش پشت سرش شروع کردن به داد و بیداد و غر زدن.

«هی، آی! تو چرا توی اون مناقصه این‌جوری رقابت کردی که شرکت چند ده میلیون بات ضرر کرد؟!»

خوشبختانه بعد از این ماجرا، اهل خونه دیگه دست از سرش برداشتن و سؤال‌پیچش نکردن. پس حداقل از این یکی دردسر خلاص شده بود.

اما دردسر اصلی هنوز مونده بود؛ رفیق‌های صمیمی آیارا از گروه «سه تفنگدار».

اون دوتا بالاخره تونسته بودن از شر کار و زندگی شلوغشون خلاص بشن و یه فرصتی پیدا کنن تا دور هم جمع بشن و آیارا رو ببینن.

و آیارا خوب می‌دونست این دیدار قراره چه بلایی سرش بیاره.

چون این دوتا از اون رفیق‌هایی بودن که هیچ رازی رو از هم قایم نمی‌کردن. بنابراین تا وقتی حقیقت رو از زیر زبون آیارا نمی‌کشیدن بیرون، عمراً بی‌خیالش می‌شدن.

آیارا که تمام روز رو درگیر جلسه‌های پروژه بود، وقتی از ماشین اسپرت لوکسش پیاده شد و جلوی یه کلاب‌رستوران وسط شهر ایستاد، یه نفس عمیق از سر خستگی کشید.

داخل رستوران نورها کم بود، هوای خنک کولر توی فضا پیچیده بود و صدای جاز ملایمی که یه خواننده‌ی زن خارجی همراه با ساکسوفون می‌خوند، فضای آروم و دلنشینی برای مشتری‌ها ساخته بود.

روی یه میز مستطیلی در قسمت نیم‌طبقه‌ی پایین، دو پسر جوونِ فوق‌العاده خوش‌تیپ نشسته بودن و همین که تازه‌وارد رو دیدن، براش دست تکون دادن.

آیارا با یه پیراهن یقه‌دار خوش‌دوخت، شلوار پارچه‌ای و کفش‌های چرمی مشکیِ براق، دقیقاً شبیه یه کارمند معمولی به نظر می‌رسید؛ تصویری که ازش به این شکل تقریباً هیچ‌وقت دیده نمی‌شد.

تاناووت همین که اون صورت ظریف و خوشگلِ خسته و کوفته رو دید، زد زیر خنده.

بعد از اینکه از خارج برگشته بود، یواشکی درباره‌ی اوضاع تحقیق کرده بود.

«خب؟ چه حسی داره؟ به دنیای حقوق‌بگیری خوش اومدی!»

آیارا پوفی کرد و خودش رو روی صندلی انداخت.

«آره، حالا می‌فهمم چرا هماهنگ کردن یه قرار با شما دوتا این‌قدر کوفتیه. تازه باید غرغرهای یه کارمند تازه‌وارد رو هم تحمل کنم که هی صندلی‌ها رو این‌ور اون‌ور می‌کشه. چه وضعیه اصلاً.»

نتیپات نگاهی بهش انداخت و با اشاره به موهای کوتاه‌تر و مرتب‌ترش گفت:

«موهاتم کوتاه کردی.»

بعد یه لبخند ریز گوشه‌ی لبش نشست.

«نکنه... شکست عشقی خوردی؟»
باز شروع شد... همون ترفند همیشگی این وکیل جوون و جاه‌طلب؛ می‌خواست یه جوری از زیر زبون متهم حرف بکشه.

آیارا چشم‌هاش رو چرخوند و با خودش گفت: «باز این شروع کرد...» ولی حوصله نداشت جوابش رو بده.

«رئیسم، آت، مجبورم کرد موهامو کوتاه کنم. گفت اگه کوتاه نکنم، از امتیاز انضباطیم کم می‌کنه و حقوقمم می‌زنه. مرتیکه!»

بعد از یه کم کل‌کل و شوخی با هم، غذا و نوشیدنی سفارش دادن و با اشتهای تمام بهشون حمله کردن. وقتی شکمشون پر شد و آماده شدن یه کم ریلکس کنن، به موسیقی گوش بدن و نوشیدنی بخورن، دیگه حسابی دیر شده بود.

تقریباً همه‌ی میزهای اطراف، حتی میزهای طبقه‌ی پایین، پر شده بود و منظره هم بدک نبود.

آیارا یه جرعه از ویسکی و سودا‌ش خورد و از روی نرده‌ی کوتاه بالکن به پایین نگاه کرد. چشمش افتاد به زن‌هایی که لباس‌های تنگ پوشیده بودن؛ بعضی‌ها دسته‌جمعی اومده بودن و بعضی‌ها هم کنار پارتنرشون نشسته بودن. آیارا هم با چشم‌های نیمه‌باز و نگاهی که شیرینی خاصی توش بود، داشت یکی‌یکی براندازشون می‌کرد.

نتیپات نگاهی به دوست خبرنگارش انداخت و با یه تکون سر بهش فهموند که وقتشه طبق نقشه پیش برن.

تااناووت هم بدون اینکه آیارا بو ببره، مشروب قوی‌تری توی لیوانش ریخت و هم‌زمان وانمود کرد داره باهاش گرم صحبت می‌کنه؛ هر چند لحظه هم لیوانش رو سمتش می‌گرفت و تشویقش می‌کرد یه جرعه‌ی دیگه بخوره.

هر دوشون می‌دونستن آیارا که مست بشه، دیگه زبونش بند نمیاد و مثل یه آدم از خود بی‌خود، به هر سؤالی جواب می‌ده.

خبرنگار فضول، وقتی دید گونه‌های آیارا کم‌کم سرخ شده و وسط حرف‌های بی‌ربط، دیوونه‌وار می‌خنده، فهمید نقشه‌شون گرفته و حسابی مستش کردن.

نتیپات هم که فرصت رو مناسب دید، بدون معطلی رفت سر اصل مطلب و بازجویی رو شروع کرد.

«هی، تو اصلاً داشتی به چی فکر می‌کردی که یهو سر و کله‌ت توی اون کلاب خصوصی که نارین اونجا کار می‌کنه پیدا شد؟ می‌دونی وقتی اون پیام رو برامون فرستادی، چقدر شوکه شدیم؟»

آیارا یه لبخند گنده زد و بی‌خیال دستش رو تکون داد.

«ببخشید، راستش نمی‌خواستم این‌طوری بشه.»

بعد یه لحظه مکث کرد و ادامه داد:

«شما دوتا رو هم کشوندم وسط این دردسر، ولی واقعاً نمی‌دونستم دیگه از کی کمک بخوام.»

نتیپات سریع پرسید:

«خب، پس مشکل نارینه یا گان؟»

«نه، هیچ‌کدومشون نیستن.»

تااناووت با شنیدن جوابش، زبانش رو به سقف دهانش زد و با خنده به آیارای مست نگاه کرد. با اینکه حسابی مست شده بود، هنوز هم حاضر نبود چیزی رو لو بده.

با نوک پا به دوستش که کنارش نشسته بود یه ضربه‌ی آروم زد؛ یه علامت رمزی بین خودشون.

این مار سمج رو باید یه‌ضرب از پا درآورد!

نتیپات که راه رو باز کرده بود، ادامه داد:

«خوبه که هیچ اتفاقی نیفتاده. ما که از ترس مردیم! تو با یه رئیس مافیای بی‌رحم مثل گان درافتادی، تازه با نارین، عزیزکرده‌ش هم ور رفتی. فکر نکردی اگه ما به‌موقع نمی‌رسیدیم و کمکت نمی‌کردیم، الان جنازه‌ت رو کجا باید پیدا می‌کردیم؟»

تاناووت که دید دوستش داره خوب پیش می‌ره، سریع پرید وسط و آتیش رو بیشتر کرد:

«انگار رفیق قدیمیمون واقعاً عزیزکرده‌ی گانه. چند وقت پیش برای پوشش کنفرانس اقتصادی آسیا رفته بودم بالی، اونجا گان رو با نارین دیدم. فکر کنم دریا و
هوای اونجا حسابی بهشون ساخته بود، نه؟»

صورت ظریف و یه‌کم دخترونه‌ی آیارا از عصبانیت درهم رفت؛ ابروهاش رو چنان گره زده بود که قیافه‌ش شبیه مهره‌ی اسب شطرنج شده بود. ته دلش پر از حرص و دلخوری بود؛ انگار تمام کارهایی که اون موقع کرده بود، آخرش هیچ فایده‌ای نداشته...

اون دوتا حالا داشتن زندگی خودشون رو می‌کردن، انگار نه انگار اتفاقی افتاده. حتی خود آیارا هم داشت با آرامش زندگی می‌کرد. خب، باید هم راضی می‌بود؛ همه‌چیز دقیقاً همون‌طور تموم شده بود که خودش می‌خواست.

پس چرا ته دلش این‌قدر حرص می‌خورد؟!

«یه مشت آدم ریختن تو زندگی من و ریدن تو همچی! بعدم هر وقت خودشون دلشون خواست، خیلی راحت کنار کشیدن و رفتن پی زندگی‌شون و حالا دارن خوش می‌گذرونن!»

پسر جوانِ خوش‌چهره با شنیدن فحش‌های آیارای مست، یه‌جورایی جا خورد. معلوم بود یه عالمه حرف و احساس فروخورده توی دلش مونده که فقط منتظر یه تلنگره تا منفجر بشه.

تاناووت دستش رو روی سینه‌ش کشید و یه نفس عمیق کشید تا خودش رو آروم کنه، بعد دوباره ادامه داد:

«خب این همه سر و صدا واسه چیه؟ من که فقط می‌بینم خودت اول برای اونا دردسر درست کردی. حتی زنگ زدی به من که درباره‌ی اون دوتا تحقیق کنم.»

آیارا با حرص گفت:

«شما هیچی نمی‌دونین! اون اول زد به ماشین من! وقتی بهش گفتم خسارت بده و حداقل یه قسمتش رو حساب کنه، بهم توهین کرد و بعد یه ماشین فرستاد دم خونه‌م که قیمتش دو برابر ماشین خودم بود؛ فقط برای اینکه حرصم بده!

بعدشم اون گنگستر شروع کرد طوری رفتار کردن که انگار می‌خواد با من لاس بزنه، درست مثل یه آدم بی‌پروا که اصلاً از هیچی نمی‌ترسه. اون موقع نارین پرید وسط و گفت اگه نمی‌خوام گان توی زندگیم دخالت کنه، باید خودمو بهش بدم.

اون‌وقت این آدمی که عاشق چالش و شکار کردنه، بالاخره ازم خسته می‌شه و می‌ره پی کارش...»

«شما عوضی‌ها... اصلاً فکر کردین اگه این کارو می‌کردم، دیگه چیزی از آبرو و غرورم برام می‌موند؟! چه آدمای طمع‌کاری هستین!»

آیارا نامفهوم و درهم‌وبرهم داد می‌زد. نتوانست جلوی خودش رو بگیره و مثل یه بازیگر ازخودبی‌خودِ تئاتر که نقش آدم گمشده‌ای رو بازی می‌کنه، شروع کرد به این‌ور و اون‌ور رفتن. دوست وکیلش هم سریع خودش رو بهش رسوند و هیکل بلند و لاغرش رو گرفت که بیشتر از این شلوغ نکنه.

«آی، یکم آروم‌تر! همه دارن نگامون می‌کنن.»

نتیپات این رو گفت و با اخم به خبرنگار فضولی نگاه کرد که همیشه توی به‌هم‌ریختن اوضاع استعداد عجیبی داشت.

تاناووت لبش رو خاروند و با خودش کلنجار رفت. کنجکاویش بالاخره از وجدانش جلو زده بود.

«پس... با آقای گان خوابیدی؟»

«هنوز نه! ولی اگه شما دوتا به‌موقع نمی‌رسیدین، کارم تموم بود.»

آیارا غر زد و سر سنگینش رو روی شونه‌ی محکم دوست صمیمی دیگه‌ش گذاشت.

نتیپات که آیارا بهش تکیه داده بود، پرسید:

«اگه نتونسته بهت برسه، پس چرا باید بی‌خیالت شد؟»

آیارا سرش رو بلند کرد و گفت:

«هنوز داستانم تموم نشده.»

بعد با صدایی گرفته ادامه داد:

«حقیقت اینه که از همون اول با یه نقشه‌ی دیگه اومده بود سراغم. زمین رو می‌خواست؛ همون زمینی که از طرف مادرم توی اون طرف رودخونه، توی تونبوری، به من ارث رسیده. احتمالاً فکر کرده بود اگه منو به دست بیاره، زمین هم مال خودش می‌شه. ولی... زکی!»

با تحقیر پوزخندی زد و ادامه داد:

«منم با نقشه‌ش همراهی نکردم. برای همین عصبانی شد و از خط قرمز رد شد؛ خانواده‌م رو کشید وسط تا منو تحت فشار بذاره.»

لب‌های باریک و سرخش با یادآوری کاری که اون روز کرده بود، به لبخندی شیطانی و رضایت‌آمیز کش اومد.

«قبل از اینکه بی‌خیال بشم، یه آخرین ضربه هم بهش زدم. جلوی اون رئیس مافیای عوضی وایسادم و گفتم: "زمین رو بهت می‌فروشم، ولی دیگه هیچ‌وقت دور و بر من نیا و باهام درنیفت!"»

بعد یه خنده‌ی مبهم و گیج از ته گلویش بیرون اومد و ساکت شد؛ انگار تازه داشت به عواقب واقعی کاری که کرده بود فکر می‌کرد.

«شما دوتا به نفعتونه باهام در نیوفتین!!!»

بعد یه خنده‌ی گیج و بی‌حال کرد و ساکت شد. انگار تازه داشت به عواقب واقعی کاری که کرده بود فکر می‌کرد.

«بنظرتون... من واقعاً احمقم؟»

چند لحظه ساکت موند و بعد با صدای گرفته‌ای ادامه داد:

«این‌همه فکر کردم چطوری ازشون انتقام بگیرم، آخرشم وقتی بالاخره موفق شدم، حتی یه ذره هم براشون مهم نبود.»

شاید چیزی که برای آیارا یه انتقام بزرگ و حساب‌شده بود، برای اون آدم اصلاً به چشم هم نمی‌اومد؛ شاید حتی متوجهش هم نشده بود.

تاناووت با شنیدن حرف‌هاش دوباره سخت آب دهنش رو قورت داد و سعی کرد دلداریش بده:

«خودت می‌دونی ما چقدر با اون فرق داریم. شانس آوردی بعد از کاری که با اون رئیس مافیا کردی، هنوز سالم و زنده جلوی مایی.»

تا همون شب بود که تازه فهمید آیارا چقدر سختی کشیده. آدمی مثل آیارا که همیشه از بیرون بی‌نقص و محکم به نظر می‌رسید، وقتی از نظر احساسی ضربه می‌خورد، خیلی راحت‌تر از بقیه خرد می‌شد.

نتیپات برای اینکه حال رفیقش رو بهتر کنه، با لحنی شوخی‌آمیز گفت:

«بی‌خیالش شو. بذار بگیم پرونده‌ش مختومه. منم حوصله‌ی پرونده‌ای رو ندارم که از همون اول معلومه قراره ببازیم.»

بعد دوتایی ماهرانه بحث رو عوض کردن.

هرچی شده بود، شده بود... شاید بهترین کار همین بود که دیگه کشش ندن.

اما انگار شانس با آیارا یار نبود.

درحالی‌که پشت میز نشسته بود و با خوردن آب سعی می‌کرد مستی از سرش بپره، صدای زنگ گوشی بلند شد.

آیارا دست برد توی جیب شلوارش و گوشی رو بیرون کشید. وقتی اسم برادر بزرگ‌ترش رو روی صفحه دید، ابروهاش کمی درهم رفت.

تا حالا پیش نیومده بود آت یا هیچ‌کدوم از اهل خونه وقتی می‌دونستن شب بیرونه، بهش زنگ بزنن و بگن برگرده خونه.

نکنه اتفاقی بدی افتاده بود؟..

آتاکورن از اون طرف خط گفت:

«هی بچه، زودتر بیا خونه و وسایلت رو جمع کن. فردا بعدازظهر باید با تیم آندامان بلو پرواز کنی.»

آیارا که اسم تیم رو شنید، با تعجب سرش رو خاروند. اسمش براش عجیب آشنا بود. چند ثانیه طول کشید تا بالاخره یادش اومد و چشم‌هاش گرد شد.

«چی؟ چرا من؟! من که اصلاً قرار نبود توی این تیم باشم!»

«یکی از اعضای تیم یهویی مریض شده. دیدم تو تنها کسی هستی که انگار سرت خلوت‌تره، واسه همین اسمت رو دادم.»

آتاکورن این حرف رو با چنان خونسردی‌ای زد که انگار داشت درباره‌ی یه موضوع کاملاً پیش‌پاافتاده حرف می‌زد.

«منشی بلیت‌ها رو هم گرفته.»

همین بی‌خیالی برادرش خون آیارا رو به جوش آورد.

«من این پروژه رو انجام نمی‌دم! یکی دیگه رو بفرستین!»

آتاکورن که انگار اصلاً قرار نبود به این راحتی کوتاه بیاد، شروع کرد به سخنرانی:

«تو برادر کوچیک منی، پسر بابایی و قراره یه روزی مدیر ارشد سینگا کانستراکشن بشی. اون‌وقت چطور می‌تونی سر کار این‌قدر ایراد بگیری؟ این کارات الگوی خوبی برای بقیه‌ی کارمندها نیست. به‌جاش یه کم تعهد کاری نشون بده. بذار بقیه ببینن مدیر آینده‌ی شرکت فقط بلد نیست یه گوشه بشینه و هیچ کاری نکنه.»

آیارا با شنیدن این حرف‌ها فقط دندون‌هاش رو روی هم فشار داد.

حق هم داشت؛ آتاکورن دقیقاً همون‌طور که از یه مدیر آینده انتظار می‌رفت، خوب بلد بود حرف بزنه و راه فرار رو از آدم بگیره.

هر طرف رو که نگاه می‌کرد، هیچ راهی برای خلاص شدن از این مخمصه پیدا نمی‌شد.

آخرش آیارا با اکراه تسلیم شد.

«باشه... میام.»

این سفر کاری رو هم، هرچند با دلخوری، قبول کرد.

یه حس عجیب ته دلش افتاده بود؛ حسی که بهش می‌گفت این اتفاق اصلاً نمی‌تونه تصادفی باشه. انگار «یه نفر» کاری کرده بود که همه‌چیز این‌قدر اتفاقی و به‌موقع کنار هم قرار بگیره.

آیارا صبح با سردرد و خماری از خواب بیدار شد. چمدونش هم مرتب کنار تخت آماده بود. مدت زیادی همون‌جا نشست و شقیقه‌هاش رو ماساژ داد، بعد بالاخره از جاش بلند شد و رفت دوش گرفت تا یکم سرحال بیاد.

زمان همین‌طور گذشت تا نزدیک ظهر که صدای تق‌تق سریع در بلند شد و بعد صدای پیم، زن‌داداشش، از پشت در اومد:

«آی، پروازت ساعت دوئه. راننده رو هم فرستادم منتظرت باشه.»

بدشانسی اینجا بود که آت صبح زود رفته بود سر کار و اصلاً خونه نبود که آیارا بتونه باهاش حرف بزنه و زیر بار این سفر نره.

به گوشی برادرش هم زنگ زد، ولی منشی آت گفت که توی یه جلسه‌ی طولانی با یه مشتریه.

پس آیارا دیگه چاره‌ای نداشت. چمدونش رو برداشت و با یه حس گیجی سوار ماشین شد.

پیم هم قبل از اینکه از خونه بره، لطف کرده بود یه ساندویچ و یه قوطی قهوه دستش داده بود که توی راه گرسنه نمونه.

وقتی به فرودگاه رسید، تیمی که قرار بود روی پروژه‌ی آندامان بلو کار کنه، از قبل جلوی کانتر پذیرش جمع شده بودن.

آیارا با دیدن اون جمع بزرگ از کارکنان ارشد، محترمانه سر خم کرد و سلام کرد. بین اون‌ها معمار، مهندس، طراح داخلی و نیروهای هماهنگی دیده می‌شدن.

درواقع این سفر فقط برای این بود که از محل پروژه بازدید کنن، چندتا عکس از وضعیت فعلی بگیرن و یه ارزیابی اولیه انجام بدن؛ برای همچین کاری اصلاً لازم نبود کل تیم رو با خودشون ببرن.

همین که مدیرهای بالادستی دستور داده بودن تقریباً همه‌ی اعضای اصلی تیم حاضر باشن، خودش نشون می‌داد این پروژه تا چه حد براشون مهمه.

اون جوون که هنوز خستگی و خوابِ سفر قبلی تنش بود، تمام مسیر هواپیما رو با خمیازه سر کرد تا بالاخره هواپیما روی باند فرودگاه استان کرابی نشست.

بعد از اینکه چمدون‌هاشون رو تحویل گرفتن، جلوی خروجی فرودگاه یه اتوبوس لوکس منتظرشون بود. چند نفر از طرف اقامتگاه هم برای استقبال و همراهی تیم اومده بودن.

آندامان بلو وسط یه جزیره‌ی دورافتاده نبود؛ روی خشکی قرار داشت و ساحلش فوق‌العاده زیبا و آروم بود.

آیارا هر دو دستش رو بالای سرش کشید و یه نفس عمیق از هوای تازه‌ی دریا فرو داد. کار کردن توی جایی که این‌همه به طبیعت نزدیک بود، واقعاً آدم رو سرحال می‌آورد.

بعدتر، روی بالکن ویلایی که رو به دریای آبی و زلال بود ایستاد و به منظره خیره شد. صاحب اقامتگاه واقعاً دست‌ودلباز بود؛ برای تک‌تک اعضای تیم یه ویلای جدا در نظر گرفته بود و لازم نبود کسی اتاقش رو با بقیه شریک بشه.

اما همین که به صاحب واقعی اینجا فکر کرد، حالت صورتش گرفته شد.

احتمالاً اون موقع گان یه جای دیگه مشغول خوش‌گذرونی بود.

آیارا فقط امیدوار بود این بار بدشانسی نیاره و اتفاقی سر راهش سبز نشه.

هرچند این جابه‌جایی ناگهانی نیروها یه کم مشکوک بود؛ اون‌قدر که حتی به ذهن آیارا رسیده بود شاید همه‌چی از قبل برنامه‌ریزی شده باشه. ولی وقتی بیشتر فکر کرد، دید چند ماهه که هیچ خبری از قرارداد نشده و حتی یک بار هم تماسی از طرف اون آدم نگرفته.

پس احتمالاً گان دیگه علاقه‌ای به اون یا زمین نداشته و کلاً بی‌خیالش شده بود.

آیارا برگشت داخل اتاق خنک و کولردار و خودش رو روی تخت نرم انداخت. سعی کرد این فکرهای مزاحم رو از سرش بیرون کنه.

تلویزیون رو روشن کرد و یه موسیقی آروم گذاشت تا یکم ذهنش خلوت بشه. بعد هم تا ساعت شش عصر به کارهای خودش رسید؛ همون ساعتی که قرار بود با اعضای تیم برای شام دور هم جمع بشن.

کم‌کم خورشید داشت غروب می‌کرد و هوا هم یه کم خنک‌تر شده بود. آیارا با بی‌میلی از جاش بلند شد، یه دوش گرفت و بعد یه پیراهن سبک پوشید و دکمه‌هاش رو بست. برای اینکه با حال‌وهوای ساحلی جور دربیاد، یه شلوار سه‌ربع راحت هم پوشید.

از وقتی رسیده بود، به‌خاطر گرمای هوا هنوز فرصت نکرده بود درست‌وحسابی توی این اقامتگاه پنج‌ستاره بچرخه. حالا که هوا رو به خنکی می‌رفت، فرصت رو غنیمت شمرد و زد بیرون تا یه دوری بزنه و از منظره‌ها لذت ببره.

آیارا با دقت به معماری اقامتگاه نگاه می‌کرد. طراحی کل مجموعه یه جورایی شبیه نسخه‌ی کوچیک‌شده‌ی جزیره‌ی میکونوس یونان بود. ساختمون‌های سفید با گنبدهای گرد، در کنار در و پنجره‌های آبیِ روشن، ترکیب چشم‌نوازی ساخته بودن.

ویلاها هم طوری کنار هم و روی شیب صخره چیده شده بودن که وقتی از سمت دریا با قایق بهشون نزدیک می‌شدی، ممکن بود فکر کنی یه روستای کوچیک روی صخره ساخته شده.

وقتی آیارا به رستورانی رسید که مدیر اقامتگاه برای شام بوفه رزرو کرده بود، با تعجب دید هیچ‌کس اونجا نیست.

همون موقع یکی از کارکنان بهش گفت برنامه‌ی شام عوض شده و همه قراره روی یه یاخت لوکس شام بخورن.

«چه وضعشه... بدون اینکه حتی یه کلمه بگن، رفتن؟»

آیارا زیر لب غر زد. بیشتر از همه نگران بود نکنه اون فرد ارشد، یعنی پسر رئیس شرکت، از اینکه بدون هماهنگی از رستوران رفته دلخور بشه.

همون کارمندِ خانوم، آیارا رو تا اسکله همراهی کرد.

اسکله‌ی چوبی بلندی تا دل دریا کشیده شده بود و در انتهاش یه یاخت لوکس کرم‌رنگ و قهوه‌ای منتظر بود. یاخت چند طبقه داشت و عرشه‌های مختلفش جای خوبی برای تماشای منظره‌ی دریا بودن.

کشتی آروم روی آب‌های صاف و بی‌موج شناور بود.

آیارا از روی تخته‌ی باریکی که اسکله رو به عرشه وصل می‌کرد، قدم گذاشت روی کشتی. اما همین که وارد شد، دوباره با گیجی سرش رو خاروند؛ همه‌جا بیش از حد ساکت بود.

ناگهان صدای یه موسیقی آروم و شیرین از اون طرف کشتی، سمت سینه‌ی کشتی، به گوشش رسید. آیارا هم به سمت صدا راه افتاد، اما هرچی جلوتر می‌رفت، بیشتر ابروهاش از سردرگمی توی هم می‌رفت.

«این... اسپانیاییه؟»

شکی نبود؛ چون اون هیکل بلند و باابهتی که انتهای کشتی ایستاده بود، یه لیوان شراب توی دستش داشت و محو تماشای منظره‌ی روبه‌روش بود، چیزی جز گان دِ کاسترو نمی‌تونست باشه!

گان این بار خبری از کت‌وشلوارهای شیک و همیشگی‌اش نبود. یه پولوشرت و شلوارک تا زانو پوشیده بود و ظاهرش خیلی با اون تصویر رسمی و همیشه مرتبش فرق داشت، اما برای یه عصر آروم کنار دریا کاملاً مناسب بود.

آیارا چند ثانیه فقط لب‌هاش رو باز و بسته کرد، انگار مغزش هنوز داشت این صحنه رو هضم می‌کرد. بالاخره با ناباوری گفت:

«تو اینجا چیکار می‌کنی؟»

گان خیلی خونسرد جواب داد:

«این اقامتگاه مال منه، این کشتی هم مال منه. پس چرا نباید اینجا باشم؟»

لحنش طوری بود که انگار واقعاً اینجا فقط برای تعطیلات شخصی خودش اومده؛ درحالی‌که فقط دو ساعت قبل، توی جت شخصی‌اش نشسته بود و در جلسه‌ی معاملات سهام شرکت کرده بود.

«باشه، همه‌چی مال توئه. پس من باید برم... از این اقامتگاه، مگه نه؟»

آیارا خیلی خونسرد گفت و بدون اینکه ذره‌ای خودش رو ببازه، مستقیم توی چشم‌های سبز مایل به قهوه‌ای گان نگاه کرد.

گان هیچ جوابی نداد؛ سکوتش انگار خودش یه جور «آره» گفتن بود. آیارا هم تصمیم گرفت دیگه بیشتر از این اونجا نمونه.

برگشت و همون راهی که اومده بود رو در پیش گرفت، اما ناگهان صدای چیزی که به سمت عرشه پرت شد، باعث شد برگرده.

«هی!»

آیارا با عجله خودش رو به لبه‌ی کشتی رسوند و همون‌جا خشکش زد.

دیگه خبری از تخته‌ی چوبی‌ای که کشتی رو به اسکله وصل می‌کرد نبود.

روی اسکله، جایی که چند لحظه قبل فقط همون کارمند زن ایستاده بود، حالا دو مرد تنومند و تیره‌پوست هم ایستاده بودن؛ قیافه‌شون بیشتر به ماهیگیرها می‌خورد. تخته‌ی چوبی‌ای هم که همین چند لحظه پیش از کشتی جدا شده بود، جلوی پاشون افتاده بود.

آیارا هنوز حتی فرصت نکرده بود یه کلمه حرف بزنه که کشتی لوکس از اسکله فاصله گرفت و بی‌سروصدا راه افتاد سمت دریای آزاد.

گول یه مشت احمق رو خوردم!

آیارا ناخودآگاه برگشت تا ببینه چه کسی داره کشتی رو می‌رونه، اما به یه سینه‌ی پهن برخورد کرد.

گان دِ کاسترو به‌راحتی دست‌هاش رو دور بدنش حلقه کرد و با خنده‌ی آرومی گفت:

«فکر فرار کردن رو از سرت بیرون کن. من تنها برنده‌ی این بازی‌ام... آی.»

وقتی گان با لحنی شیطنت‌آمیز صداش زد، آیارا که هنوز توی بغلش بود، همون لحظه با اخم برگشت و نگاهش کرد.

«آره، تو بردی! من که شرایطت رو قبول کردم. این تو بودی که بعدش ساکت شدی.»

گان خیلی خونسرد جواب داد:

«اون شرطی که می‌گی رو خودش برای خودش گذاشت. من که قبولش نکرده بودم.»

آیارا دیگه طاقت نیاورد و با عصبانیت داد زد:

«پس بگو چی می‌خوای! و دست از سر زندگی من بردار!»

اما همون لحظه که لبخند پهن و خوش‌فرم گان رو دید که کم‌کم تبدیل به یه پوزخند شیطنت‌آمیز شد، خشکش زد.

وای...ریدم.

گان دِ کاسترو چیزی نگفت. فقط دستش رو دور کمر باریک آیارا محکم‌تر کرد و اون رو به سمت جلوی کشتی برد.

همون‌جا آیارا یه قایق تندرو دید که داشت کشتی تفریحی رو می‌کشید. اما درست وسط دریا، طناب پاره شد و کشتی تفریحی که موتورش حتی روشن هم نشده بود، وسط دریای آندامان سرگردون موند.

عرق سردی روی پیشونی آیارا نشست. با نگاهی پر از سؤال به رئیس جوان خیره شد، اما جواب گان نه‌تنها خیالش رو راحت نکرد، بلکه بیشتر حرصش رو درآورد.

«اگه نمی‌خوای امشب رو فقط دوتایی با من توی این کشتی بگذرونی، پس این‌قدر لجبازی نکن.»

ظاهر حرفش بیشتر شبیه دلگرمی بود، اما با کمی دقت می‌شد فهمید چیزی جز یه تهدید واضح نیست.

آیارا که حالا حسابی گیر افتاده بود، دندون‌هاش رو روی هم فشار داد و پرسید:

«دقیقاً چه کوفتی می‌خوای؟»

گان خیلی ساده جواب داد:

«فقط یه شام.»




Report Page