Heal me

Heal me


جونگوون قهرمان تکواندوی دانشگاه است و فقط یک هفته تا مسابقات ملی فاصله دارد. اما درست وسط تمرین، هنگام فرود، پایش را اشتباه روی زمین می‌گذارد و مچ پایش آسیب می‌بیند.


با عصبانیت اصرار می‌کند که می‌تواند در مسابقه شرکت کند، اما مربی مخالفت می‌کند و می‌گوید:


— از امروز باید زیر نظر فیزیوتراپیست جدیدت تمرین کنی.


جونگوون با ناباوری به مربی خیره می‌شود و حرفی برای گفتن ندارد.


— یعنی می‌خواید یه هفته مونده به مسابقه تمرینامو ول کنم؟ چطور می‌شه، خانم؟


مربی آهی می‌کشد و دستش را روی شانه‌ی جونگوون می‌گذارد.


— می‌خوام تو مسابقه بدی، نه اینکه تا آخر عمر با یه پای آسیب‌دیده زندگی کنی.


جونگوون چیزی نمی‌گوید. فقط با حرص نگاهش را از مربی می‌دزدد و روی صندلی درمانگاه می‌نشیند.


چند دقیقه بعد...


در اتاق باز می‌شود و جی وارد می‌شود. مردی آرام و جدی که پرونده‌ای در دست دارد. نگاهی به جونگوون می‌اندازد، اما بدون اینکه چیزی بگوید، پرونده را باز می‌کند و عکس‌های مچ پای او را بررسی می‌کند.


— یانگ جونگوون؟


— بله؟


— من جی هستم. از امروز مسئول درمانت.


جونگوون پوزخندی می‌زند.


— امیدوارم از اونایی نباشی که هی می‌گن استراحت کن.


جی بدون اینکه حتی نگاهش کند، جواب می‌دهد:


— اتفاقاً دقیقاً همون آدمم. استراحت مهم‌ترین چیز برای شماست.


جونگوون زیر لب غر می‌زند:


— از همین الان اعصابم خورد شد.


جی برگه‌ای روی میز می‌گذارد.


— از امروز دویدن، پریدن و حتی تمرین اضافه ممنوعه.


— اگه قبول نکنم چی؟


جی بالاخره سرش را بلند می‌کند و برای اولین بار مستقیم به چشم‌های جونگوون نگاه می‌کند.


— اون‌وقت خودت شانس قهرمان شدنت رو از بین بردی، نه من، آقای قهرمان.


از همان لحظه، تمرین‌های فیزیوتراپی شروع می‌شود.


هر روز این روند ادامه دارد؛ غر زدن‌های جونگوون و تحمل کردن‌های جی.


---


چند روز از شروع درمان گذشته بود.


جونگوون هنوز با آسیب‌دیدگی‌اش کنار نیامده بود. هر روز که وارد سالن تمرین می‌شد، نگاه بقیه‌ی ورزشکارها را روی خودش حس می‌کرد.


بعضی‌ها با نگرانی نگاهش می‌کردند، اما بعضی‌ها فقط منتظر بودند تا شکستنش را ببینند.


وقتی جونگوون بعد از یک تمرین سبک کنار تشک نشست تا مچ پایش را ببندد، چند نفر از تیم رقیب که برای تمرین مشترک به دانشگاه آمده بودند، از کنارش رد شدند.


یکی از آن‌ها با خنده گفت:


— قهرمان دانشگاه؟ فکر کنم دیگه باید این لقب رو فراموش کنی، یانگ جونگوون.


جونگوون سرش را بلند کرد، اما چیزی نگفت.


نفر دوم با تمسخر ادامه داد:


— شنیدم حتی نمی‌تونی درست راه بری. چطوری می‌خوای تو مسابقات ملی مبارزه کنی؟


دست جونگوون روی باند مچ پایش محکم‌تر شد.


او از اینکه آسیب دیده بود عصبانی بود، اما بیشتر از آن، از اینکه بقیه فکر می‌کردند تمام تلاش‌هایش بی‌ارزش شده، ناراحت بود.


— حداقل من هنوز دارم تلاش می‌کنم.


صدای آرام اما سرد جونگوون باعث شد چند نفر برای لحظه‌ای ساکت شوند.


اما یکی از آن‌ها جلو آمد.


— تلاش؟ یا داری خودتو گول می‌زنی؟


جونگوون خواست بلند شود، اما درد مچ پایش اجازه نداد سریع حرکت کند. دوباره روی نیمکت افتاد و اخمی میان ابروهایش شکل گرفت.


بقیه شروع به خندیدن کردند.


یکی از رقیب‌ها نزدیکش شد و با پایش ضربه‌ای به مچ پای جونگوون زد.


جونگوون از درد «هیس» کوتاهی کشید.


همان لحظه صدایی از پشت سرشان آمد:


— مشکلی پیش اومده؟


جی کنار در سالن ایستاده بود. پرونده‌ی جونگوون در دستش بود و نگاهش کاملاً جدی به آن‌ها دوخته شده بود.


یکی از پسرها خندید.


— شما کی هستی؟


جی بدون اینکه حالت صورتش تغییر کند، جواب داد:


— کسی که هر روز آسیب‌های جونگوون رو درمان می‌کنه. و کسی که می‌بینه شما دارید باعث می‌شید روند درمانش سخت‌تر بشه. پس زودتر از جلوی چشمام محو شید، قبل از اینکه عصبی‌تر بشم.


پسر با تمسخر گفت:


— ما فقط شوخی کردیم.


جی چند قدم جلو آمد.


— شوخی‌ای که باعث بشه یه ورزشکار اعتمادبه‌نفسش رو از دست بده و آسیب بیشتری ببینه، شوخی نیست.


سکوتی بینشان افتاد.


جونگوون با تعجب به جی نگاه می‌کرد.


یکی از اعضای تیم رقیب گفت:


— اون دیگه مثل قبل قوی نیست. خودت هم می‌دونی، آقای دکتر.


جی نگاهش را از آن‌ها برنداشت.


— روز مسابقه مشخص می‌شه، دوستان.


بعد به جونگوون نگاه کرد.


— بریم، یانگ جونگوون.


نزدیک جونگوون شد، کمکش کرد از جا بلند شود و او را به سمت بهداری برد تا پانسمانش را عوض کنند.


وقتی مشغول عوض کردن پانسمان بود، جی پرسید:


— درد که نداری، جونگوون؟


— نه، خوبم.


جونگوون به جی نگاه کرد.


— چرا دخالت کردی؟


جی همان‌طور که مشغول عوض کردن پانسمان بود، گفت:


— چون لازم بود. باید می‌ذاشتم این‌طوری با کسی که آسیب دیده رفتار کنن؟


— من خودم می‌تونستم جوابشون رو بدم.


جی لبخند خیلی کوچکی زد.


— می‌دونم. چون خیلی واسه منم بلبل‌زبونی می‌کنی. ولی این بار لازم نبود همه‌چیز رو تنهایی تحمل کنی.


جونگوون برای لحظه‌ای ساکت شد.


این جمله ساده بود، اما نمی‌دانست چرا بیشتر از هر چیزی روی دلش نشست.


از آن روز، هر بار که وارد سالن می‌شد، دیگر فقط درد مچ پایش را حس نمی‌کرد.


چیزی در جونگوون تغییر کرده بود.


برای اولین بار بعد از آسیب‌دیدگی، احساس می‌کرد هنوز کسی هست که به برگشتنش باور دارد.


---


چند هفته گذشته بود.


روز مسابقات ملی بالاخره رسیده بود.


اما برخلاف روزهای قبل، این بار جونگوون با ترس وارد سالن نمی‌شد. هنوز مچ پایش کاملاً مثل قبل نشده بود و هنوز درد داشت، اما دیگر آن پسر عصبانی و ناامیدی نبود که فکر می‌کرد همه‌چیز تمام شده است.


قبل از مسابقه، جی آخرین بررسی‌ها را انجام داد.


جونگوون با اضطراب پرسید:


— اگه دوباره آسیب ببینه چی؟


جی چند لحظه سکوت کرد و بعد گفت:


— اون روزی که آسیب دیدی، فکر کردی دیگه نمی‌تونی برگردی. ولی الان اینجا ایستادی. همین خودش یعنی برنده شدی.


بعد مکثی کرد و ادامه داد:


— فقط یادت باشه... امروز برای ثابت کردن چیزی به بقیه مبارزه نکن. مراقب خودت باش.


---


مسابقه شروع شد.


جونگوون در ابتدا خوب پیش می‌رفت، اما وسط یکی از حرکات، درد شدیدی در پایش پیچید و برای چند ثانیه روی زمین ماند.


صدای تماشاگرها بلند شد.


حریف فکر کرد فرصت خوبی پیدا کرده است.


اما جونگوون یاد حرف‌های جی افتاد.


بلند شد.


این بار نه از روی عصبانیت، بلکه از روی اعتماد.


و در آخرین حرکت، مسابقه را برد.


---


بعد از مسابقه، همه دور جونگوون جمع شدند.


اما اولین کسی که او دنبال او می‌گشت، جی بود.


وقتی جونگوون او را دید، لبخند زد.


— می‌دونی... چند ماه پیش فکر می‌کردم دیگه هیچ‌وقت نمی‌تونم اینجا بایستم. به لطف تو تونستم. ممنونم.


جی جواب داد:


— تلاش‌های خودت بود.


جونگوون آرام گفت:


— چون تو باور داشتی بهم.


جی چیزی نگفت.


جونگوون ادامه داد:


— تو فقط مچ پامو درمان نکردی. کمک کردی دوباره خودمو پیدا کنم. چون تو افسرده‌ترین حالتم بودم.


و حالا جونگوون بار دیگر مدال قهرمانی را دریافت کرده بود.


---


چند ماه بعد...


صدای تشویق تماشاگرها تمام سالن را پر کرده بود.


جونگوون دوباره روی همان تشک ایستاده بود؛ همان جایی که چند ماه قبل فکر می‌کرد شاید دیگر هیچ‌وقت نتواند برگردد.


اما این بار تنها نبود.


در میان جمعیت، کسی ایستاده بود که بیشتر از هر کسی می‌دانست او برای رسیدن به این لحظه چقدر جنگیده است و همیشه به او باور داشت.


جی.


جی دیگر فقط فیزیوتراپیستش نبود.


او کسی بود که صبح‌های سخت تمرین کنارش مانده بود، کسی که وقتی جونگوون ناامید می‌شد دستش را گرفته بود و حالا...


دوست‌پسرش شده بود.


جونگوون قبل از شروع مسابقه برای چند ثانیه نگاهش را میان جمعیت چرخاند.


وقتی چشمش به جی افتاد، لبخند کوچکی زد.


جی فقط سرش را تکان داد. همان لبخند آرام همیشگی را روی لب داشت، اما این بار نگاهش پر از عشق بود.


مسابقه شروع شد.


هر ضربه، هر حرکت و هر قدم، نتیجه‌ی تمام روزهایی بود که جونگوون درد کشیده بود و تسلیم نشده بود.


در لحظه‌ی آخر، وقتی حریفش را شکست داد، صدای تشویق سالن بلند شد.


اما هنوز هم اولین کسی که جونگوون دنبالش گشت، جی بود.


چند دقیقه بعد، وقتی از تشک پایین آمد، مستقیم به سمت او رفت.


جی با لبخند گفت:


— می‌دونستم می‌تونی. مثل همیشه.


جونگوون خندید.


— مرسی، جی. امروز خیلی خوشتیپ کردی. تقریباً داشتم تمرکزم رو از دست می‌دادم.


جی پوزخندی زد.


جونگوون نزدیک‌تر شد و آرام گفت:


— خب، من قهرمان شدم. جایزه‌ای دارم، آقای دکتر؟


جی ابرویی بالا انداخت.


— چی می‌خوای، گربه کوچولو؟


جونگوون پوزخندی زد.


— شاید یه بوسه از طرف تو کافی باشه... هوم؟


جی دست جونگوون را گرفت و بوسه‌ای روی موهایش گذاشت.


جونگوون هم لبخندی زد و بوسه‌ای روی گونه‌ی جی گذاشت.


جی سرش را پایین انداخت.


جونگوون که خنده‌اش گرفته بود، گفت:


— بامزه‌ای.


جی آهی کشید.


— باشه، بس کن. بیا بریم. قرار داشتیم امروز، یادت نرفته که؟


جونگوون سری تکان داد و لبخند زد.


چون حالا داشت کسی را تماشا می‌کرد که بیشتر از هر چیزی دوستش داشت.

Report Page