HOSHI

در تابلوی دسیسه، انسور از نقاب‌ها نه برای پوشاندن احساسات درونی کاراکترها، بلکه برای اغراق در بروز این احساسات بهره گرفته.

مرد داخل جمعیت تنها کاراکتری‌‌ست که چهره‌ای فاقد از احساس خاصی رو داره. در میان انبوه جمعیت که گرداگرد اون قرار گرفته‌ن و هر کدوم واکنش و احساس خاصی رو نشون می‌دن.

من رو یاد هوشی می‌اندازه، آدمی که به دلیل متفاوت بودن و نوع ابراز خاص خودش از بقیه افراد متمایز می‌شه و یا حتی مورد قضاوت قرار می‌گیره.

هوشی برخلاف چیزی که به‌نظر میاد خیلی کم از احساسات و افکار خودش حرف می‌زنه به سختی می‌شه فهمید که چه چیزی داخل ذهن این آدم می‌گذره، اما همچنان نگاه خیره و قضاوت‌های دیگران باعث نشده که این آدم از کسی که هست فاصله بگیره و یا باعث بشه که این آدم تصمیم بگیره طور دیگه‌ای باشه.

کاری که کمتر کسی شهامت انجام دادنش رو داره.

اکثر آدم‌ها وقتی به جای مرد توی نقاشی قرار بگیرن بعد از گذشت مدتی زیر فشار اون واکنش‌ها، رفتار‌ها و حرف‌ها شروع می‌کنن به همرنگ جماعت شدن و تغییر دادن خودشون و شروع می‌کنن به تظاهر کردن به آدمی که نیستن.

گاهی یک مرد بی‌احساس بودن توی یک قاب نقاشی، شهامت زیادی می‌خواد.

https://t.me/svtriighthere