Gray cloud
Marble
صدای دخترک را که به عمق وجودش خیره شده بود شنید: "فکر کنم من قبلا مردم."
پیش خودش به سادگی دختر خندید.
"کاش صدام رو میشنیدی که بهت بگم هنوز زندهای. اونی که مرده منم. اونی که اینجا تبدیل به یه ابر خاکستری شده منم."
غم همهجا همراهش شده بود. قطار، زمین بازی، هواپیما، چه در هوا و چه روی زمین یا آب، تنها همراهی که دست دور گردنش انداخته و کنارش راه میرفت، غم بود. صحبت زیادی با غم نداشت؛ اما زمانهایی که کنار او بود، به مراتب احساس راحتی بیشتری داشت تا زمان ها محدودی که شادی جایگزین غم میشد.
با شادی زیاد صحبت میکرد، از زمین و زمان و هر چه که در همان زمان اتفاق میافتاد. با غم اما صحبتش محدود بود. محدود به خاطرات. محدود به سکوتها و نبودنها. صحبتهایش با غم اکثرا یک طرفه بودند. غم با خوشحالی خاطرات تاریک را دوره میکرد و نظارهگر تیره شدن چهرهاش میشد و لذت میبرد.
غم را یک پسر تنها و پر از شیطنت میدید. شیطنت هایش که غیر قابل انکار بودند؛ اما تنهاییاش زمان هایی که سررشتهی مکالمه به دست ابر خاکستری میافتاد مشخص میشد. چشمهایش آن را فریاد میکشیدند. همانطور که چشم های ابر خاکستری غصه و تنهایی را.
در هر صورت، رابطه تاکسیک دوستداشتنیای با یکدیگر داشتند.
"هوی ابرک! دوست داری چه چیز جدیدی رو تجربه کنی؟"
"آفتاب از کدوم طرف در اومده که حرفی غیر از خاطرات پیش میکشی؟"
"لیاقت نداری. همینجوری میخواستم بدونم فقط بیجنبه."
"حالا ناراحتی نداره که..."
نگاهش را به آسمان برد و ادامه داد: "دوست دارم ابر بودن رو تجربه کنم. میدونی هیچوقت نفهمیدم که چیشد که بهم لقب ابرک دادن. ولی حالا چی میشه اگه بخوام این لقب رو تجربه کنم؟"
"پس هروقت مردی ابر میشی."
"تو منو ابر میکنی؟"
"نه من از این تواناییا ندارم. اونی که همه چیز دستشه ابرت میکنه. بهم اعتماد کن."
و چند هفتهی دیگر، ابرک پس از تصادفی که با ماشین داشت، به عنوان ابری خاکستری در آسمان آبی چشم باز کرد.
حالا دیگر غم کنارش نبود که تیرهاش کند، اما خاکستری با وجودش آمیخته شده بود.
