Grace pt⁵

می‌شنید، اطرافش را درک می‌کرد؛ اما دیدگانه‌ش...دیدگانه‌ش بی فروغ شدند و دیگر نمی‌توانست پسرک مورد علاقه‌ش را ببیند.

هیسونگ هر روز برایش آهنگ می‌خواند، با لب هایش گاهی ریتمی را می‌نواخت و با قطره ای اشک بر دستش او را با صدای قلمو هایش تنها می‌گذاشت.

چرا هیسونگ گریه‌ می‌کرد؟ چرا پسرک مورد علاقه‌ش گریه می‌کرد؟

. . . . . . . . . . . . . . . . . . flash back . . . . . . . . . . . . . . . . . .

در جنگلی دور، میان درخت های بلند و بی انتها، خانه های قارچی کوچکی وجود داشت.

شاید با خود فکر کنید در آن جنگل کسی نمی‌تواند خانه ای سازد، اما اشتباه می‌کنید.

پریانی وجود داشتند که در میان علف های کوچک و داخل خانه های خود به دور از هر انسانی، زندگی می‌کردند.

مکانی که همه چیز مانند داستان ها و افسانه ها بود.

پری ها لباس های مختلفی بر تن داشتند، البته اینطور بگویم که از دید خودشان متفاوت بود زیرا که تمامی آنها برگ بودند فقط ظاهری متفاوت از دیگری داشتند.

بر خلاف لباس هایشان، کاملا پر هایی متفاوت از دیگری داشتند.

گاهی شبیه به بال پرندگان، گاهی مثال پروانه ها، گاهی مثال بال های بلورین و... بودند.

در گذشته ها ابتدا داخل هر قارچ را خالی می‌کردند و با وسایل چوبی کوچکی خانه‌شان را تزئین می‌کردند.

میز های کوچکی را که هر شخص با سلیقه خودش ساخته و بالای برگی که به عنوان فرشی کوچک استفاده شده، می‌گذاشتند.

لیوان های کوچکی به جنس سنگ که اگر صدتا از آن ها را کنار هم بگذاری شاید اندازه یک بند انگشت شوند، سر تا سر خانه هر پری وجود داشت.

بر دیوار ها تابلو های کوچک نقاشی که بر روی برگ کشیده شدند وجود داشت و هنرمند آنها کسی نبود جز لی هیسونگ.

لی هیسونگ، پری نقاش، بال هایی به رنگ خاکستری داشت که سه برابر جسم خودش بودند.

هیسونگ همیشه تنها بود اما خیلی با دیگران ارتباط خوبی برقرار می‌کرد و در کار هایشان کمک می‌رساند.

اما در این بین کسی بود که چشم های خسته و سیر از دنیای هیسونگ را به خود جلب کرده بود.

پری ای با بال هایی آبی و به شکل پروانه، پارک سونگهون.

سونگهون خیلی شاد و خندان بود، با همه دوست بود و با لبخند به اطراف راه می‌رفت و برای هر کس داستان های بامزه ای می‌گفت.

خنده‌اش زیبا بود، زیبا تر از هر چیزی که وجود داشت، در واقعا هیسونگ می‌توانست اعتراف کند که مفهوم زیبایی را از روی لبخند های سونگهون ساخته اند.

اما چیزی که این وسط خوب نبود آن بود که هیسونگ توانایی اعتراف به پسر کوچک تر را نداشت.

از دور به او نگاه می‌کرد یا هر موقع که حواسش پرت بود، بر تخته سنگی می‌نشست و او را روی برگی نقاشی می‌کرد.

روز ها مانند برق می‌گذشتند و هیسونگ به اعترافش بسیار فکر می‌کرد.

باید چیزی می‌گفت که از دید سونگهون بد به نظر نرسد.

گلبرگ هایی از گل های بابونه، گل مورد علاقه سونگهون، را جمع آوری کرد و پس از گرفتن قلم کوچکش در دستش شروع به کشیدن کرد.

نمی‌دانست چه بکشد و بی هیچ هدفی لکه می‌گذاشت و به مرور به یاد گندم زار افتاد.

مکانی که سونگهون تا به حال چند بار برای هیسونگ تعریف کرده بود، عاشق آن مکان بود.

قلمو را بر سر تا سر گلبرگ کشید و رنگ ها را پی در پی بر روی آن گذاشت.

باید هر طوری که می‌شد تا امشب تمامش می‌کرد.

خورشید پایین و پایین تر می‌رفت و بالاخره شب فرا رسید و هیسونگ همچنان در پی کشیدن گندم زار بود.

پس از ساعتی با اتمام نقاشی لبخندی زد و گلبرگ را در میان دستانش گرفت و بال هایش را برای پروازی به سمت خانه قارچی سونگهون تکان داد.

با رسیدن به در خانه‌ش تقه ای بر در زد.

از درون اضطراب داشت، حتی نمی‌دانست کاری که می‌کند جوابی دارد یا خیر.

با باز شدن در، سونگهون جلوی در ظاهر شد.

+ اوه! هیسونگ، تویی؟

هیسونگ برگ را پشتش گرفت و لبخند زد و از استرس پاهایش را تکان داد.

- سلام سونگهون، یچیزی برات دارم.

سونگهون گیج بهش خیره شد و هیسونگ با جلو آوردن گلبرگ، آن را به دست سونگهون داد و لبخندی زد.

گونه هایش گر گرفتند و سرش را پایین انداخت.

- می‌دونم عجیبه اما از وقتی که دیدمت ازت خوشم اوم-

+ هیسونگ!

حرف هیسونگ تقریبا با فریاد سونگهون به پایان رسید.

ترسیده مردمک هایش را تکان داد و به سونگهون خیره شد اما سونگهون شروع به خندیدن کرد.

خنده ای که با عصبانیت آمیخته شده بود‌.

گلبرگ را در میان انگشتانش فشار داد و با حرص به گندم زار خیره شد.

+ واقعا که احمقی.

هیسونگ با حرف سونگهون شوکه شد و با تعجب سرش را بالا آورد.

حرف های سونگهون تقریبا با داد بیان می‌شدند که باعث شد چند پری دیگر از داخل خانه به وضعیت آن دو خیره شوند.

+ تو مریضی!

بغض به گلوی هیسونگ پیوسته چنگ می‌زد و ثانیه ای نرسید تا اشک های هیسونگ پی در پی بر روی زمین بریزند.

بقیه پری ها آن دو را تماشا می‌کردند و صدای پچ پچ ها بالا گرفت.

"مرتیکه مریض." " همیشه می‌دونستم مریض جنسی‌ئه." "واقعا که، عجب عوضی ای." " باید پرتش کنیم بیرون."

هیسونگ به لباسش چنگ زد و با پرت شدن سنگی از گوشه ای به سرش اخم کرد و دستش را بر سرش کشید و با دیدن خون با نگاهی ناامید به بقیه خیره شد.

یعنی آنقدر ازش متنفر بودند؟

بلافاصله بال هایش را برای سفری دیگر بر خانه‌اش فاصله داد و از آن فضا دور شد.

اما قبل از آنکه به درون خانه برسد، چند پری دیگر بر سرش افتادند و بال هایش را تا می‌توانستند کشیدند.

هیسونگ در میان اشک و فریاد های دردناکش غرق شده بود.

انگشتان بقیه کاملا دور تا دور بال هایش کشیده شدند و گاه حتی آن بال های بلورین را تکه تکه کردند.

نگاه هیسونگ در میان آن همه رنج به سونگهون افتاد.

لبخند همیشگی‌ش را بر چهره داشت، انگار از صحنه ای که رو به رویش بود بسیار خوشنود و راضی بود.

سونگهون گلبرگ داخل دستش را فشار داد و به پایین پرت کرد.

تمامی زحمت های هیسونگ در ثانیه ای به باد رفتند و قلبش به هزاران تکه تقسیم شد و بر گوشه های مختلفی از این جنگل افتاد.

بال هایش را در میان دست پریان رها کرد و تنش را آهسته آهسته به داخل خانه‌ش کشید و در را قفل کرد.

پشتش دیگر بالی وجود نداشت، تنها قسمت هایی کوچک از بال های شیشه ای از میان پوستش به بیرون زده بود و از پشتش خون به پایین سرازیر شده بود.

اشک هایش بی وقفه به پایین ریختند، درد داشت، همه چیز بسیار درد داشت.

روح و جسمش به هزاران تکه تقسیم شده بود اما این آرامش ثانیه ای دوام نداشت.

در خانه‌ش کوبیده شد، از ترس بدنش را عقب کشید و فریاد ها در سرش پیچیدند.

"احمق مریض." "هیچوقت فکر نمی‌کردم نقاشی یه مریض جنسی رو توی خونه‌ام داشته باشم‌."

اشک های هیسونگ صورتش را نقاشی مکردند، حتی اگر پوست بدنش را می‌کندند باز هم به او اجازه ای برای ماندن نمی‌دادند.

ترجیح داد خودش بمیرد تا بقیه او را بکشند.

گلبرگی باقی مانده از گل بابونه را برداشت و لول کرد و دور گلویش محکم کرد.

ثانیه ای نفسش رفت و بلافاصله بدن خسته و غرق در خون هیسونگ در میان گلبرگ های بابونه افتاد.

. . . . . . . . . . . . . . . . . . the end . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

قلمو را برداشت و دوباره بر بوم کشید و پس از به پایان رسیدن بوم‌ش لبخندی زد.

قدم های کوتاهی را سمت سونگهون برداشت و بدن سونگهون را در آغوش کشید و با لبخند زمزمه کرد.

- عیبی نداره پسرکم، من دیگه ازت ناراحت نیستم.

در ميان لبخندی که داشت اشک هایش بر گونه هایش می‌ریختند و بوی گل بابونه ای از تن هیسونگ دلیلی شد تا خاطرات سونگهون کم کم به یادش بیایند و چشمانش دوباره نور خود را به دست آورند.

سرش را پایین کشید و نگاهی به پشت هیسونگ انداخت.

زخم هایی که بر پشتش بود عفونت کرده بود و خون بر روی آنها خشک شده بود، بغض کرد و هنگامی که خواست پسرک را محکم تر از قبل به آغوش کشد، روح هیسونگ با شنیدن صدای در، در وجود سونگهون محو شد.

تقه های کوتاهی از در به گوش رسیدند،مردم به داخل هجوم آوردند و تن غرق در شوک سونگهون را تکان دادند.

"هی پسر جون خوبی؟"

+ هیسونگ کجاست؟

" چی؟ چی میگی؟ فقط تو اینجایی."

سرش را خم کرد و اشک هایش پشت هم صورتش را رنگ کردند.

حالا می‌فهمید هیسونگ چگونه زجر می‌کشید، شاید دوست داشتن یا رد کردن هیسونگ آنقدر سخت نبود.