Gloomy

Gloomy

Melvin

بارون از عصر شروع شده بود و انگار هنوزهم قصد نداشت بند بیاد.

قطره‌ها آروم و پشت سر هم روی شیشه‌ی کافه می‌خوردن و از پشت پنجره، چراغ‌های رنگی سئول رو تار و کشیده نشون می‌دادن. خیابون خیس بود و نور تابلوهای نئونی روی آسفالت پخش شده بود. آدم‌ها با عجله از کنار هم رد می‌شدن؛ بعضی‌ها زیر چتر و بعضی‌ها با دست‌هایی که بالای سرشون گرفته بودن، و صدای بارون با صدای ماشین‌ها و همهمه‌ی خیابون قاطی شده بود.

بین همه ی اینا، یونجون کنار پنجره نشسته بود.

کافه رو از قبل برای خودشون رزرو کرده بودن و قرار بود سوبین ساعت 8 اونجا باشه .

الان 8:20 دقیقه بود.

یونجون انگشتاشو دور لیوان قهوه میچرخوند و هر چند لحظه یک‌بار، بی‌اختیار قهوه رو هم می‌زد؛ حتی وقتی دیگه چیزی برای هم زدن وجود نداشت.

نگاهش روی قهوه بود، اما حواسش جای دیگه‌ای بود.

گوشیش رو برداشت و ساعت رو نگاه کرد.

8:20 دقیقه

گوشی رو دوباره روی میز گذاشت

اما باز هم چند ثانیه بعد دوباره برداشتش.

8:21 دقیقه

با حرص نفسش رو بیرون داد.

- سوبین واقعا؟

اروم گفت، جوری که فقط خودش بشنوه

چند تار مو از جلوی صورتش کنار زد و دوباره به در کافه نگاه کرد.

هیچ خبری نبود.

با خودش قرار گذاشته بود وقتی سوبین رسید، حداقل چند دقیقه‌ای محلش نذاره.

نه اینکه واقعاً بتونه.

فقط دلش می‌خواست سوبین بفهمه بیست دقیقه منتظر موندن برای کسی که خودش قرار رو گذاشته، کار قشنگی نیست، با اینکه میدونست تقصیر سوبین نیست

اما میخواست خودشو قانع کنه که کارش زشته

دوباره قهوه‌اش رو هم زد که بالاخره صدای زنگ بالای در بلند شد.

یونجون ناخودآگاه سرش رو بلند کرد، سوبین بود.

با چتری که هنوز چند قطره آب از لبه‌اش پایین می‌چکید، موهای خیس و صورتی که از دویدن توی بارون کمی سرخ شده بود.

همین که چشمش به یونجون افتاد، لبخند زد.

یونجون هم برای یک لحظه لبخند زد، بعد سریع صورتش رو جمع کرد.

سوبین به میز رسید.

+ببخشید

یونجون بدون اینکه نگاهش کنه، گفت:

- بیست دقیقه.

سوبین نشست و چترش رو کنار صندلی گذاشت.

+ می‌دونم

- نه، نمی‌دونی

+ می‌دونم

- پس چرا انقدر آرومی؟

سوبین نگاهش کرد و خیلی ساده گفت :

+ چون می‌دونم اگه چیزی بگم، تو بیشتر عصبی میشی

یونجون بالاخره نگاهش کرد.

- خب... حداقل اینو خوب می‌دونی

سوبین لبخند زد.

+ میدونستم

- خیلی هم خوشحال نباش

+ نیستم

- چرا داری میخندی پس؟

- چون دلم برات تنگ شده بود

یونجون برای چند ثانیه ساکت موند، همیشه همین کارو میکرد.

سوبین خیلی راحت حرفاشو میزد و عملا تمام غرهای یونجون رو به هم میریخت.

یونجون نگاهش رو ازش گرفت و به منوی روی میز خیره شد

- اما دیر کردی

+ ببخشید

- خیلی بدی

+ باشه

- اعصابمو خورد کردی

+ باشه

یونجون بالاخره برگشت سمتش

- چرا هی میگی باشه؟

+ چون نمیخوام باهات بحث کنم

- یعنی حق با منه؟

+ امشب؟ اره

- امشب؟

سوبین لبخند زد و اروم خندید

+ بقیه شب هارو بعدا بررسی میکنیم.

یونجون هم خنده اش گرفت. خواست دوباره غر بزنه، اما چشمش افتاد به موهای خیس سوبین.

- خیلی خیس شدی

+ چیزی نیست

- چیزی نیست؟

یکی از دستمال های پارچه ای که قبلا خود سوبین بهش داده بود رو از جیب کتش در اورد و سمتش گرفت.

- حداقل صورتت رو خشک کن

سوبین دستمال رو گرفت و لبخندی زد که چال گونه هاشو به خوبی به یونجون نشون میداد

+ ممنون

- دفعه بعد زودتر راه بیفت

+ چشم

- و چتر بزرگ‌تر بیار

+ چشم

یونجون ابرو بالا انداخت.

- همین؟

+ چی؟

- هیچی نمی‌گی؟

سوبین کمی لبخند زد.

+ اگه حرفی غیر از چشم میزدم راضی میشدی؟

یونجون نتونست جلوی خنده‌اش رو بگیره

- خیلی رو اعصابی.

+ می‌دونم

و خنده ی ارومی کرد

- خب.. چی سفارش بدیم؟

یونجون منو رو برداشت.

+ همون چیزی که تو می‌خوری.

یونجون نگاهش کرد.

- حتی نمی‌خوای خودت انتخاب کنی؟

+ تو معمولاً انتخاب‌هات بهتره

- داری چاپلوسی می‌کنی؟

+ نه.

یونجون اروم خندید و خیلی عادی منو رو بست.

+ فقط می‌دونم چی دوست داری.

یونجون چیزی نگفت.

فقط دوباره دستش رو دور لیوان قهوه حلقه کرد ؛ لبخند کوچیکی زد و منتظر سوبین موند تا دوباره همراه با سفارش هاشون پیشش برگرده.

-

وقتی از کافه بیرون اومدن، بارون هنوز می‌بارید.

هوا سرد شده بود و بوی بارون همه‌جا رو گرفته بود. خیابون‌های سئول زیر نور چراغ‌ها برق می‌زدن و بخار گرمای مغازه‌ها از پشت شیشه‌ها بیرون می‌اومد.

سوبین چتر رو باز کرد و بی‌حرف، اون رو بیشتر سمت یونجون گرفت .

چند قدم نرفته بودن که یونجون متوجه شد شونه‌ی سوبین زیر بارونه.

- چتر رو بیار سمت خودت

+ تو خیس می‌شی

- تو هم شدی

سوبین فقط کمی چتر رو جابه‌جا کرد.

+ الان بهتره.

یونجون نگاهش کرد.

- برای تو؟

+ برای هردومون.

یونجون اروم خندید

- خیلی رومخه که همیشه اول به فکر منی

سوبین چند ثانیه نگاهش کردم

+ چون دوست دارم حواسم بهت باشه

یونجون نگاهش رو پایین انداخت، قلبش یک دفعه تندتر زد.

خیلی مسخره بود، شاید سوبین حتی حرف خاصی هم نزده بود، اما یونجون با همین جمله های ساده هم میتونست احساس کنه چقدر خوش شانسه

- حرف نزن

سوبین خندید

+ خجالت کشیدی؟

- نه

+ پس چرا قرمز شدی؟

- بخاطر سردی هواست

+ حتما

- سوبین

+ جانم؟

- حرف نزن

سوبین خندید و فقط باشه ی ارومی گفت

شونه‌هاشون به هم خورد.

سوبین نگاه کوتاهی بهش انداخت، اما چیزی نگفت .

چند دقیقه‌ای همین‌طور راه رفتن. گاهی درباره چیزهای کاملاً بی‌اهمیت حرف می‌زدن، گاهی می‌خندیدن و گاهی فقط صدای قدم‌هاشون روی خیابون خیس شنیده می‌شد.

یونجون از این سکوت بدش نمی‌اومد.

اتفاقاً دوستش داشت.

کنار سوبین لازم نبود همیشه چیزی برای گفتن داشته باشه.

بعد از چند دقیقه ، یونجون لب زد.

- سوبین؟

+ هوم؟

یونجون مکث کرد، این سوال خیلی وقت بود که ذهنش رو درگیر کرده بود

- اگه یک روز ، دیگه نتونیم این‌طوری با هم بیرون بیایم چی؟

سوبین نگاهش کرد.

- چرا نتونیم؟

+نمی‌دونم. به هرحال زندگیه دیگه

یونجون شونه بالا انداخت.

+ همه‌چی یه جایی عوض می‌شه

سوبین چند لحظه چیزی نگفت

بعد به خیابون روبه‌روش نگاه کرد.

+ پس اگه یه روز خیلی از اینجا دور شدیم، برمی‌گردیم.

یونجون نگاهش کرد.

- کجا؟

+ همین‌جا.

سوبین به خیابون خیس و کافه‌ای که چند متر پشت سرشون بود اشاره کرد.

+ همین مسیر رو دوباره با هم می‌ریم.

یونجون لبخند زد.

- فکر کردی انقدر ساده‌ست؟

+ نه

سوبین دستش رو داخل جیب کت خودش برد و بعد از چند لحظه دست یونجون رو گرفت.

+ ولی می‌تونیم دوباره از همین‌جا شروع کنیم.

یونجون به دست‌هاشون نگاه کرد.

- اگه اون موقع بارون نیاد چی؟

سوبین لبخند زد.

+ پس منتظر بارون می‌مونیم.

- و اگه نیومد؟

+ خودمون یه روز بارونی براش پیدا می‌کنیم

یونجون خندید.

- تو برای همه‌چی جواب داری؟

+ نه

- پس اینا رو از کجا میاری؟

سوبین کمی شونه بالا انداخت.

- وقتی پای تو وسط باشه، آدم دلش می‌خواد یه راهی پیدا کنه.

یونجون چند ثانیه ساکت موند.

لبخندش هنوز روی صورتش بود، ولی این بار چیزی درونش آروم شده بود.

سرش رو به شونه‌ی سوبین تکیه داد.

- می‌دونی چیه؟

+ چی؟

- من همینو دوست دارم.

+ چی رو؟

یونجون به خیابون روبه‌روش نگاه کرد؛ به نورهایی که روی آسفالت خیس افتاده بودن، به قطره‌هایی که از لبه‌ی چتر پایین می‌چکیدن و به دستی که هنوز دستش رو گرفته بود.

- اینکه لازم نیست همه‌چی رو بدونیم.

سوبین نگاهش کرد.

+ آره ،فقط بدونیم الان اینجاییم.

سوبین لبخند زد.

+ کنار هم.

یونجون هم لبخند زد.

- کنار هم.

و دوباره راه افتادن

آروم، بدون عجله.

مثل اینکه هیچ‌کدومشون دلشون نمی‌خواست اون شب زودتر از چیزی که باید تموم بشه.

سئول دورشون هنوز شلوغ بود، بارون هنوز می‌بارید و نور چراغ‌ها روی خیابون خیس می‌لرزید.

اما برای یونجون، اون لحظه هیچ‌چیز جز سوبین مهم نبود.

نه اینکه فردا چی می‌شه.

نه اینکه ماه بعد کجا هستن.

نه حتی اینکه چند ساعت دیگه باید از هم خداحافظی کنن.

فقط همین لحظه.

همین شب.

همین قدم زدن کنار هم.

و شاید همین کافی بود.


_ دیشب هم همین اتفاق افتاد.

صدای بومگیو آروم بود ، اما اتاق در حدی ساکت بود که حتی کوچک‌ترین تغییر لحنش هم شنیده می‌شد .

یونجون روی تخت نشسته بود، پشتش به بالش تکیه داشت و زانوهاش رو یکم جمع کرده بود . نگاهش از پنجره‌ی بزرگ روبه‌رو جدا نمی‌شد. بیرون، آسمون خاکستری و گرفته بود و خیابون های سئول از طبقه‌ی بالای ساختمان تقریباً بی‌صدا به نظر می‌رسیدند .

تهیون کنار تخت ایستاده بود و پرونده‌ی یونجون رو ورق می‌زد

+ شدتش بیشتر شده؟

بومگیو سرش رو تکون داد

_ اره. این چند وقت بیشتر از قبل باهاش حرف می‌زنه.

تهیون نگاه کوتاهی به یونجون انداخت.

+ با کی؟

بومگیو چند ثانیه سکوت کرد.

_ پسری که توی فکراشه

دست یونجون روی ملحفه کمی جمع شد.

اما نگاهش هنوز بیرون بود.

انگار اصلاً حرف‌هاشون رو نمی‌شنید.

بومگیو ادامه داد:

_ بعضی وقت‌ها وقتی خوابه، باهاش حرف می‌زنه. گاهی می‌خنده، گاهی گریه می‌کنه. چند بار هم از خواب پریده و گفته سوبین همین الان از اتاق رفته بیرون.

تهیون آروم پرسید:

+و وقتی بیداره؟

_ اون موقع هم گاهی می‌گه اون پسر رو دیده.

تهیون پرونده رو بست.

+ توهم؟

_ بعضی اوقات

+ هذیون؟

_ بیشتر وقتی حالش خوب نیست.

بومگیو نگاهی به یونجون انداخت.

_ ولی چیزی که بیشتر از همه نگرانم می‌کنه اینه که خودش هنوز باور نکرده.

تهیون ابروهایش را کمی درهم کشید.

+ منظورت چیه؟

_ اینکه هنوز منتظرشه.

چند ثانیه سکوت شد.

یونجون همچنان به پنجره نگاه می‌کرد.

خیلی آروم گفت:

- امروز بارون میاد..

بومگیو و تهیون هر دو برای لحظه‌ای به پسر نگاه کردن.

بومگیو آهسته گفت:

_ هواشناسی گفته احتمال بارندگی زیاده.

یونجون لبخند خیلی کمرنگی زد.

- اون بارون رو دوست داشت..

تهیون چیزی نگفت.

بومگیو نگاهش رو پایین انداخت.

_ دکتر؟

تهیون منتظر موند

_ این وضعیت رو دقیقاً چی تشخیص دادید؟

تهیون دوباره پرونده را باز کرد.

+ اختلال سوگ طولانی‌مدت، همراه با علائم روان‌پریشانه.

بومگیو آهسته نفسش را بیرون داد.

_ فکر می‌کنید خوب می‌شه؟

تهیون جواب نداد.

چند ثانیه بعد پرسید:

_ بومگیو، چرا این اتفاق افتاد؟

بومگیو به یونجون نگاه کرد.

بعد خیلی آروم گفت:

_ نامزدش.

مکث کرد.

_ سوبین.

تهیون نگاهش کرد.

+ چی سرش اومد؟

بومگیو چند لحظه چیزی نگفت.

انگار هنوز گفتنش برای خودش هم سخت بود.

_ توی یه شب بارونی... تصادف کرد

صداش پایین‌تر اومد

_ و مرد.

یونجون برای اولین بار از پنجره چشم برداشت.

بومگیو ادامه داد:

_ یونجون هم اون شب اونجا بود.

سکوت سنگینی اتاق رو گرفت.

یونجون چیزی نگفت.

فقط دوباره به بیرون نگاه کرد.

و درست همون لحظه...

اولین قطره‌ی باران روی شیشه افتاد.

تق

یونجون به پنجره خیره شد.

یک قطره‌ی دیگه

بعد یکی دیگه

خیلی زود، بارون روی تمام شیشه پخش شد و منظره‌ی سئول پشت پرده‌ای از قطره‌های ریز محو شد.

یونجون آروم لبخند زد

لبخندی که انگار سال‌ها بود فقط برای یک نفر نگهش داشته بود.

- دیدی؟

بومگیو چیزی نگفت

یونجون چشم از پنجره برنداشت.

- گفتم که امروز بارون میاد.

صداش آروم بود

بعد، انگار کسی واقعاً کنار دستش نشسته باشد، کمی سرش رو چرخوند.

- سوبین...

تهیون به بومگیو نگاه کرد.

بومگیو فقط سرش رو پایین انداخت.

یونجون دستش را روی جای خالی کنار خودش گذاشت.

لبخندش هنوز روی صورتش بود.

- گفت وقتی بارون بیاد، دوباره با هم می‌ریم بیرون

صدای بارون بیشتر شد.

یونجون به شیشه نگاه کرد.

و برای چند لحظه، دیگه اتاق سفید بیمارستان رو نمی‌دید.

دیگر تختی زیر پاش نبود

دیگر دیوارهای سرد اطرافش نبودن

فقط یک خیابان خیس بود

نورهای سئول

یک چتر

و سوبینی که کنارش راه می‌رفت.

همون سوبینی که قرار بود دوباره برگرده.

همون سوبینی که گفته بود دوباره با هم به همون‌جا برمی‌گردن

همون سوبینی که قول داده بود کنار یونجون قدم بزنن

یونجون چشم‌هاش رو بست

- پس چرا این‌قدر دیر کردی؟

صدایش انقدر آرام بود که تقریباً بین صدای بارون گم شد.

و شاید هیچ‌کس جز خودش نمی‌دانست که از اون شب به بعد، هر بار بارون می‌بارید، یونجون دوباره همون مسیر رو می‌رفت

دوباره همون دست رو می‌گرفت.

دوباره همون صدا را می‌شنید.

دوباره عاشق آدم می‌شد.

فقط یک فرقی این بین وجود داشت.

هر بار که بارون تمام می‌شد...

سوبین هم دوباره از دستش می‌رفت.

End.

Report Page