Galaxy eyes
Marble
شاخهها را کنار زد و جلوتر رفت. اینکه کجا بود و چطور به آنجا رسیده بود را نمیدانست ولی باید میفهمید، پس از روی بوتهی بعدی پرید و کنجکاوانه جلوتر رفت.
جنگل زیبایی بود. گلها برق میزدند، پروانهها میدرخشیدند، برگها بویی به جز بوی برگ داشتند و تنهی درختان زیر نور آفتاب رنگ عوض میکردند. شاید هم فقط دیوانه شده بود؛ آخر کدام نوع گل برق میزد یا کدام نوع پروانه میدرخشید؟
"دیوونه نشدی."
صدای گوشنوازی گوشش را نوازش داد. با تعجب برگشت تا صاحب صدا را پیدا کند، اما خبری از کسی نبود.
"عالیه حالا واقعا دیوونه شدم!"
"گفتم که، دیوونه نشدی."
"دیوونه نشدم؟ عین یه دلقک وایسادم با صدایی که از ناکجاآباد تو سرم پیداش شده حرف میزنم!"
صدای خندههای ریز، دوباره او را وادار به چرخیدن کرد. اینبار با دخترک ریزجثهای روبهرو شد که دست مشت کردهاش جلوی دهانش بود و میخندید. چیزی درمورد موهای مشکی او وجود داشت. اول فکر کرد برق گلها و پروانهها را درون شب تاریک موهایش دیده است؛ اما دقیقتر که شد، فهمید آنها برق ستارههای آسمان شب موهایش هستند. سفیدی کیمونو با تاریک موهایش، مثل تپهای پوشیده از برف، زیر آسمان تاریک شب بود. گونههایش به رنگ گلهای صورتی کیمونو بودند و مژههای بلندش روی آنها سایه انداخته بودند. همان لحظه بود که دخترک تصمیم گرفت خندیدن را تمام و چشمهایش را باز کند.
"اوه."
شاید اشتباه میکرد، اما تقریبا مطمئن بود که تمام کهکشانها را در یک لحظه درون چشمان سیاه دخترک دید.
"ببخشید اذیتت کردم. خیلی وقت بود کسی پاشو اینجا نذاشته بود."
دوباره خندید.
حاضر بود قسم بخورد اگر گلها میتوانستند بخندند، همچین صدایی داشتند.
"مگه اینجا کجاست؟ اصلا شما کی هستید؟"
"اوه، بیادبی من رو ببخش. به جنگل لومینیسِنت خوش اومدی! من... اوه... من کی هستم؟ راستش، اسم خاصی ندارم... یه نفر بهم گفت روح جنگل، یکی دیگه روح شب، اوه یادمه حتی یه نفرم ازم ترسیده بود و بهم گفت هیولا. ولی همیشه یه صدایی ته ذهنم هست که میگه یه نفر اسم من رو موریکو گذاشته بود؛ هرچند که نکوچان میگه فقط چون دلم میخواد یه اسمی داشته باشم همچین فکری میکنم، ولی خب من مطمئنم."
"وایسا وایسا وایسا... موریکو؟"
"اوهوم."
شاید... نه، امکان نداشت. چرا امکان نداشت؟ همه چیز جور درمیآمد! جنگل لومینیسنت، گلهای براق و پروانه های درخشان، و حالا هم موریکو.
یکبار دیگر با دقت دور و اطرافش را نگاه کرد. شاید حق با او بود. برگشت تا از دخترک سوال بپرسد. چشمهای کهکشانی، حالا فقط چند سانتیمتر از صورتش فاصله داشتند. از نزدیک حتی کهکشان های بیشتری را میشد درونش پیدا کند.
"وقتشه واقعا پیدام کنی."
صدای آرام او، آخرین چیزی بود که شنید.
بیدار که شد خودش را درون خانه درختی پیدا کرد. خواب دیده بود. فکر نمیکرد روزی دخترکی که از سر تنهایی آن را خلق کرده بود را خواب ببیند.
"من موریکو رو خلق کردم... ولی ایدهای نداشتم که تا این حد میتونه زیبا باشه..."
"احمق حالا برو پیداش کن دیگه!"
فریاد زد و از جا پرید. اینبار صدای کی بود؟ دور و بر را با دقت چک کرد. نه خبری از دخترک بود و نه هیچ انسان دیگری. تنها موجود زنده، گربهای بود که خیره نگاهش میکرد.
"صدای کی بود؟"
"نکوچان. غیر من موجود دیگهای اینجا میبینی احمق؟ تکون بخور زودتر موریکو-چان رو پیدا کن. دلم واسش تنگ شده."
یکبار دیگر از جا پرید. آن گربه... صحبت میکرد؟
