Frozen Heart

CHAPTER: 3

با ظرافت، مثل پری از بال یک فرشته ی آسمانی، تیغه ی اسکیت هاش رو روی یخ حرکت می داد. خیلی براش سخت بود که اون همه خاطرات قدیمی رو همه جا، حتی توی پیست هم به خاطر بیاره.

سونگهون برای استراحت، روی صندلی مشکی همیشگی نشست و بطری آبی که هدیه نیکی بود رو توی دستش گرفت، یک قورت از اون رو نوشید و بعد، صدایی که گرما به دلش می بخشید توی گوشش تکرار شد.

_هی بیخیال! فکر نمی کردم هنوز این بطری آب رو داشته باشی، اونم انقدر سالم.. فکر می کردم بعد از رفتن من اون بطری رو می شکنی.

سونگهون برای حفظ کردن غرورش چشماش رو تو کاسه چرخواند و با نگاه حقیرانه رو به نیکی گفت:

_فکر نمی کردم انقدر کَنه باشی نیشیمورا...

نیکی با پوزخند شکسته ای، در حالی که بغض جلوی راحت نفس کشیدنش رو گرفته بود، ادامه داد.

_هنوزم از اون حرکت ها استفاده می کنی؟ فکر کردم گفتی منو کلا فراموش کردی، ولی اینجوری؟ من دارم با چشم های خودم می بینم که اثرم همه جا هست، پس چطور می تونی انکارش کنی که از یادت رفتم پارک سونگهون!؟

سونگهون چیزی نگفت، انگار جواب های سردش و قطع کردن حرف های نیکی توی اون روز برفی باعث شده بود که الان پسر کوچیکتر هر چیزی که توی قلبش بود رو بی تعارف به زبون بیاره.

_سونگهون.. خواهش می کنم، دوباره منو ببوس! نزار حسرت چشیدن طعم لبات توی دلم بمونه!

سونگهون با شنیدن این جمله یهویی، از طرف پسر کوچیکتر شوکه شد.. چیزی نگفت، نگاهش بین چشم های اشکی و لب های خشکیده پسر تاب می خورد. نزدیک نیکی شد، چند قدم اول با تردید اما بعد بدون توقف، جلو رفت. لب های سردش رو روی لب های خشکیده نیکی گذاشت و با زبونش اون ها رو خیس کرد. گردن نیکی رو محکم پشت دست هاش قفل کرد تا راه فراری براش نگذاره.

نیکی هم با تموم وجود حس می کرد. همون آرامش چند وقت پیش، دوباره به آغوشش برگشته بود. هر چند لحظه نفس کم می آورد و ریز نفس هایی با بینیش می کشید تا به بوسه و احساس آرامشش، پایان نده. اما لحظه ای نگذشت که سونگهون گردن نیکی رو رها کرد و ازش جدا شد.

سونگهون دوباره به نیکی نزدیک شد و کنار گوشش زمزمه کرد:

_می تونم هزار بار ببوسمت ولی نه مثل گذشته و بخاطر عشقی که بهت داشتم، بلکه از روی هوس!

همین یک جمله ی سونگهون، تونست قلب نیکی رو به بی رحم ترین روش بشکنه.

سونگهون با اینکه به اندازه ی کافی استراحت نکرده بود، نیکی رو نادیده گرفت و با غرور به زمین یخ برگشت تا دوباره به تمرین کردن حرکاتش بپردازه.

سونگهون می تونست زیر چشمی، پسرکی که در حال تماشای اون اشک می ریخت رو ببینه و ذره ای احساس مسئولیت نکنه.

اما لحظه ای که سونگهون چشم هاش رو از پسر کوچیکتر برداشت، وقتی که به همون نقطه نگاه کرد، اون رو اونجا ندید.. نیکی رفته بود، درست مثل یک پرنده ای با بال های زخمی!