Frozen Heart

CHAPTER: 2

در حالی که روی صندلی لم داده بود، حجم زیادی از بو ها به مشامش می خورد و ریشه ی اعصابش رو می سوزوند.

توی طول روز حتی سر و کله ی یک مشتری هم پیدا نشده بود، این باعث می شد نتونه حواسش رو از افکارش پرت کنه، افکاری لبریز از نیکی و دیدار چند روز پیششون.

.

.

.

سونگهون توی صفحه ی گوشیش غرق شده بود اما یهو متوجه ی حضور کسی داخل مغازه شد. بلند شد و به نشونه ی احترام سر و کمرش رو خم کرد:

_جناب ببخشین، من متوجه ی شما نبودم.. چه عطری می خواین؟

سونگهون با شرمندگی، منتظر جوابی از طرف مشتری بود. ولی حرفی از جانب اون نشنید، با نگاه های گُنگ و گمراه به پسرک رو به روش خیره شد و توی ذهنش گفت: "این مشتری چقدر متفاوته.. ولی خیلی، آشناست!"

_عطری که خودت می زنی، چون می خوام همیشه بوش کنم و خودم رو توی بغل تو تصور کنم!

چهره ی آشفته ی سونگهون بیانگر سوالات ذهنش بود. وقتی متوجه شد چهره ی چه کسی پشت اون ماسک مخفی شده لبخند مهربونش محو شد و با لحن جدی لب زد:

_ببخشید ولی اون عطر رو نداریم!

+پس اون عطر لعنتی رو از کجا می خری؟ من تا وقتی که از دلتنگی دق نکردم باید اون عطر رو تهیه کنم.. یعنی حتی عطرت رو هم نمی تونم داشته باشم؟!

سونگهون«شت» ی زیر لب گفت دست مشت شده‌ش رو روی میز کوبید و تن صداش رو بیشتر از همیشه بالا برد:

_ببین نیشیمورا.. نمی دونم چی از جونم می خوای، ولی منو فراموش کن، دقیقا جوری که من تو رو فراموش کرده بودم!

سونگهون با حرف هاش کاری کرد که اشک تو چشم های پسرک جمع بشه و بهش خواهش و تمنا کنه.

+سونگهونا لطفا.. لطفا مثل قبل نیکی صدام بزن، دقیقا همون اسمی که خودت برام گذاشتی! خواهش می کنم.. فقط یکبار دیگه!

سونگهون دائم کنترل ذهنش از دستش می رفت و به مظلومیت پسر کوچیکتر فکر می کرد، مغزش قفل شده بود و نمی تونست جواب نیکی رو بده.

سکوت سونگهون، صدای بغضی پسر کوچیکتر رو در آورد:

_باشه، مهم نیست.. می دونم که من هنوزم توی ذهنتم پارک سونگهون. ولی اینو هم بدون که من فقط به خاطر قول انگشتی ـمون زیر نور ماه، برگشتم.. من برگشتم چون عذاب وجدان گرفته بودم، چون نگرانت بودم؛ من هیچوقت برای عذاب دادن تو نرفتم، من فقط از روی اجبار ازت دور شدم!

سونگهون پشتش رو به پسر کوچیکتر کرد و با کمک نیروی بازیگریش، وانمود کرد یک درصد هم وجود نیکی براش مهم نیست، اما حرف های نیکی بیشتر از هر چیزی قلبش رو به درد می آوردن، باور کردن اون حرف ها براش سخت بود؛ چون نمی تونست حرف های پسر کوچیکتر رو به عنوان بهونه ای برای این همه مدت نبودنش قبول کنه.

سونگهون لب هاش رو باز کرد تا چیزی رو خطاب به نیکی بگه اما روش رو که برگردوند، کسی رو ندید. انگار که نیکی، از همون اول اون جا نبوده!