Friend or . . . ?

Friend or . . . ?

Blue butterfly

"آه سان-ا. آههه سان."


صدای ناله خمار وویونگ توی اتاق می‌پیچید و سان با سرعت بیشتری داخل حفره تنگ پسر کوچیک‌تر می‌کوبید. بدن‌های داغی که بهم برخورد می‌کردن و قطرات عرقی که از خستگی روی تن لخت وویونگ نشسته بود، سان رو بیشتر به جنون دعوت می‌کرد. وویونگ زیر ضربات سان وول می‌خورد و به ملافه تخت چنگ می‌انداخت.


با صدای بلندی ناله کرد:

"هاااه سان دوستت دارم."


شنیدن 'دوستت دارم' سان رو واداشت تا برای خالی شدن توی حفره پسر محکم‌تر ضربه بزنه و به حس لذت دیوونه کننده انتظار برای بدست اوردن این فرصت غالب بشه. بدنش رو سمت وویونگ خوابیده روی تخت خم کرد و برای بوسیدنش پیش قدم شد، اما صدای ناله‌های پسر کم کم جدی شد.


"ولی تو دوستمی."


چهره شهوت انگیز وویونگ جلو چشمش بود و لب‌هایی که هنوز به بوسه ختم نشده بودن بار دیگه اسمش رو صدا زدن.


"سان بیدار شو."


صدای وویونگ کم کم بم و نا‌ واضح شد و توی گوشش پیچید، انگار اون رو درون فضای سیاهی می‌کشید.


"سان، سان."


صدا واضح شد و عطر شکلاتی وویونگ رو زیر بینیش حس کرد.


"هوووی چوی سان چرا انقدر می‌خوابی."


پلک‌های خواب‌آلودش رو از هم باز کرد و با دیدن صورت خندون وویونگ جلو صورتش بزاق دهنش رو قورت داد. اون اتفاق، یه خواب بود...؟


"هنوز لود نشدی یه سلام بدی؟"


فشار عضو تحریک شدش به باکسرش رو حس کرد. با ترس اینکه وویونگ متوجه آشفتگی بین پاهاش بشه سریع خودش رو عقب کشید و به تاج تخت تکیه زد. پتو رو تا روی گردنش بالا کشید‌ و سرفه‌ای برای صاف شدن گلوش کرد.


" توی اتاقم چیکار می‌کنی؟ "


وویونگ که روی بدن خوابیده سان خیمه زده بود، به ناچار عقب رفت و لبه تخت نشست. 


"چیه؟ مگه قبلا تو اتاقت نمی‌اومدم؟"


حس می‌کرد دمای بدنش کمی بالا رفته. احساس گرما داشت خفش می‌کرد. احتمالاً تأثیرات خواب مستهجنش بود. دستی بین موهای بهم ریخته و آشفتش کشید و با مرتب کردنشون از تماس چشمی با وویونگ فرار کرد.


"چرا زنگ نزدی که داری میایی اینجا؟"


وویونگ لبخندی زد و سر کج کرد و از جا بلند شد. صدا و لحنش برخلاف سان شاداب و سرحال بود‌.


"خاله زنگ زد گفت غذا زیاد درست کرده و منم واسه ناهار دعوت کرد."


پاهاش رو به‌سمت شکمش خم کرد تا مطمئن بشه برجستگی عضوش حتی از زیر پتو هم قابل تشخیص نیست. خمیازه الکی و نمادینی کشید و با دست به در برای رفتن وویونگ اشاره کرد.


"پس برو غذا بخور."

"ساعت یازده ئه تازه."


دستی پشت گردن داغش کشید و با کلافگی سرش رو خم کرد و به تاج تخت تکیه زد.


"خب پس برو بیرون تا منم بیام."

"چرا باهم نریم؟"

"می‌خوام برم دسشویی."

"برو جلوت رو نگرفتم."


با حرص از زیر پتو لگدی به باسن وویونگ زد.


"یاااا پاشو برو بیرون."


لعنتی زیر لب به خودش گفت، چرا باسن وویونگ انقدر نرم بود. 


"چه مرگتهه؟ چرا نمی‌ذاری تو اتاقت باشم؟"


غرولندای وویونگ بیشتر آشفتش می‌کرد، این صدای روی مخ موقع غر زدن وقتی ناله می‌کرد چقدر هات و اغوا کننده بود. با عجز و ناچاری کف دست‌هاش رو، روی صورتش گذاشت و کلماتش رو محکم و شمرده بیان کرد.


"فقط. گمشو. برو. بیرون."


وویونگ چشم‌هاش رو تنگ کرد و دست به سینه وسط اتاق ایستاد.


"تو واقعا یه چیت هست... هی... صبر کن..."


حرف آخر وویونگ بوی دردسر می‌داد. سان دست‌هاش رو از روی صورتش پایین اورد و به وویونگی نگاه کرد که با نگاهی موشکافانه شبیه یه گربه در حال حمله، بهش نزدیک می‌شد. پتو رو بین مشتش گرفت و نگه داشت و با ترس کمی عقب رفت.


"چ-چیه؟"


وویونگ لبخندی به لب زد. طبق انتظار سان به پتو چنگ زد و محکم کشیدش، اما سان زودتر پیش دستی کرد و محکم‌تر پتو‌ رو،‌ روی خودش نگه داشت.


"ولش کن دیوونه."

"یاااا سانی چرا زیر پتو قایم شدی."

"ولش کن می‌گم."


کشش پتو بین اون دو با شکست سان مواجه شد و وویونگ پتو به دست کنار تخت ایستاد و به برجستگی عضو پسر نگاه کرد. نیشخندی زد و انگشت اشارش رو سمت سان تکون داد.


"درست حدس زدم. مشکلات پسرونه."


پتو رو، روی تخت پرت کرد و اینبار نگاهش رنگ شیطنت گرفت.


"می‌خوای برات پورن بفرستم؟"


لب‌هاش رو بهم فشرد و نگاهش رو از وویونگ گرفت. مشکلات پسرونه؟ دلیل این مشکل پسرونش خود وویونگ بود. آهی کشید و پشت بندش نیشخندی زد. نیم نگاهی به پسر انداخت و با همون نیشخند رو لبش گفت:

"تنها کمک اینه که برام ساک بزنی."


وویونگ خشکش زد و چند ثانیه بعد صدای دادش بلند شد.


"دیوونه شدی؟ می‌رم بیرون خودتم دستی به مشکلت بزن و حلش کن."

پلک‌هاش رو بست و نفس حبس شدش رو با شنیدن صدای در پس داد؛ نگاهی به در بسته انداخت. مثل یه منحرف جنسی چرا باید خواب سکس با دوستش رو ببینه؟ 

لبه شلوار و باکسرش رو بین انگشتاش گرفت و بالا کشید و با دیدن عضو برجسته و تحریک شده‌اش بزاق دهنش رو قورت داد. 

با این وضع خجالت می‌کشید جلوی مامانش بره بیرون. سری تکون داد و دست دیگش رو سمت دستمال کنار تخت دراز کرد. به قول وویونگ باید خودش مشکلش رو حل می‌کرد. 


وویونگ دست‌هاش رو پشت کمرش بهم قفل کرد و با قدم‌های بلندی سمت آشپزخونه رفت.


"خاله جعبه دستمال کجاست؟"


زن محتویات داخل قابلمه رو با ملاقه هم زد و سمت پسر سر چرخوند.


"اوه دستمال؟ روی میزه‌. چرا؟"


وویونگ نیشخندی توی دلش زد ولی با چهره مظلومی سمت میز رفت.


"توی سرویس بهداشتی دستمال نداشت."


زن ملاقه رو از قابلمه بیرون اورد و اخمی کرد.


"قرار بود سان دستمال بذاره آه از دست این بچه."


وویونگ سری تکون داد و جعبه دستمال رو از روی میز برداشت و سمت راه پله پا تند کرد که با صدای زن سرجاش ایستاد.


"سان بیدار نشد؟"


پا روی پله اول گذاشت و جواب داد.


"چرا یه کار مهم داره انجام بده میاد."


بی‌حرف اضافه‌ای روی پله‌ها دوید و زن آهی کشید. 


"از دست این بچه‌ها."




شلوارش رو بالا کشید و با کلافگی از وضعیتش دستمال‌ها رو توی مشتش فشرد. نمی‌تونست این کار رو انجام بده و با هر لمس انگشت‌هاش به عضوش، خواب کذایی و بدن وویونگ به افکارش هجوم می‌اوردن. 

سرش رو به تاج تخت تکیه داد و پلک‌هاش رو بست، شاید بهتر بود دوش بگیره. صدای باز شدن یهویی در اتاقش رو شنید و همزمان با باز شدن چشم‌هاش جعبه سبک و کوچیکی توی بغلش افتاد. وویونگ لبخند به لب توی چهارچوب در ایستاد و قدمی به عقب رفت و دست مشت شدش رو بالا آورد.


"فایتینگ."

"هی... تو..."


جعبه دستمال کاغذی رو از بغلش کنار زد و از روی تخت پایین اومد. وویونگ با دیدن اخم‌های سان سریع عقب رفت تا در رو ببنده اما قبل از کامل بسته شدن در مچ دستش تو دست سان قفل شد و بدنش به عقب کشیده شد.

کمرش به شکم سان چسبید و برخورد نفس‌های گرم پسر رو به گردنش حس کرد.

دستش همچنان تو دست سان قفل بود و به طرز خجالت آوری برجستگی عضو پسر رو، روی گودی کمرش حس می‌کرد. قوسی به کمرش داد و آخ و اوخ الکی کرد. صدای بم و جدی سان زیر گوشش اونو ساکت کرد.

"دارم جلوی خودم رو می‌گیرم تا یه دلیل پیدا کنم تورو نکشونم روی تخت و به فاکت ندم. پس ساکت بمون و بهونه برای انجام کارم بهم نده."


نمی‌دونست از داغی نفس‌های سان بود یا حرف بی‌پرده‌اش که گوشش داغ شد و سوخت. مچ دستش رها شد و چند لحظه کوتاه طول کشید تا سان داخل اتاقش بره و در رو ببنده. صدای بستن در وویونگ رو به خودش آورد. نفسش رو با حرص پس داد و دست روی قفسه سینش گذاشت تا ضربان تند قلبش رو آروم کنه. برگشت و به در بسته نگاه کرد و دهنش رو کج کرد.


"منحرف دیوونه."


لگدی به در زد و قدمی عقب رفت. اصلا اون حرف چی بود؟ یعنی این چند وقتی که سان مثل منحرف‌ها باهاش رفتار می‌کرد بخاطر صمیمیت بینشون نبود؟

بزاقش رو قورت داد و گوشه لبش رو گزید؛ اگه می‌رفت تو اون اتاق دوستیشون بهم می‌خورد؟ رابطشون عجیب غریب می‌شد؟ وویونگ هم بدش می‌اومد بهترین دوستش رو با دید جنسی نگاه کنه، اما بدش هم نمی‌اومد بدونه چی تو سر سان می‌گذره. 

قدم برداشته شده‌اش رو به‌سمت در بسته طی کرد و پشت در ایستاد. باید در رو باز می‌کرد یا می‌ذاشت بسته بمونه؟

از روی خوش شانسیش بود یا بدشانسی که در باز شد و سان با بالا تنه لخت پشت در نیمه باز ایستاد. نگاه هردو بهم گره خورد، وویونگ با گیجی و سان قاطعانه‌. 


"متاسفم اونطوری حرف زدم باهات."


لحن سان برعکس قبل آروم و ملایم بود. وویونگ خنده مصنوعی کرد دستش رو به نشونه بیخیالی تکون داد.


"این چیزا بین پسرا عادیه دیگه."


ابروی سان بالا رفت.


"عادیه؟"

"نیست؟"


اینکه با بالا تنه لخت جلوی وویونگ ایستاده بود سعی داشت اغواش کنه یا فقط می‌خواست صمیمیت بینشون رو نشون بده؟ نگاهش ناخواسته روی عضلات ورزیده سان می‌چرخید که با صداش نگاهش رو گرفت و تا روی چشم‌هاش بالا آورد.

"فکر نکنم اینکه بخوام با دوستم بخوابم یچیز عادی باشه."


وویونگ بزاقش رو قورت داد و به پایین لباسش چنگ زد. چقدر هوا گرم بود.


"دوباره می‌گم. متاسفم که اینجوری گیجت کردم. نمی‌ذارم توی دوستیمون لطمه‌ای وارد شه."


سان عقب رفت و در اتاق باز موند. از نیمه باز در دید که روی تخت نشست و گوشیش رو برداشت، می‌خواست پورن ببینه؟

وویونگ لب پایینش رو به دندون گرفت و دم عمیقی کشید، نفسش رو توی ریه‌هاش حبس کرد؛ یه بار، فقط یه بار تا یه چهارچوب مشخص جلو می‌رفت و دیگه کاری نمی‌کرد و دوستیشون رو به حالت قبل برمی‌گردوند.

قدم به جلو برداشت و داخل اتاق شد و در رو پشت سرش بست. ولی وویونگ نمی‌دونست دوستی ساده بینشون پشت همون در بسته اتاق جا موند و هیچ چیزی به حالت قبل برنمی‌گرده.

Report Page