Free hug ch1
_:بوو-بوو~ حوصلهم سر رفته. سرگرمم کن.
_:نه احمق جون
_:چیکار میکنی؟
_:هیچی، نشستم و مینگهائو هم روی پام خوابش برده.
_:کیوت.
_:کیوت؟؟؟ کم مونده آب دهن این احمق بریزه روی پاهام. البته بعدش میکشمش!
_: باشه باشه.
_:ولش کن. میتونی بیای اینجا؟ فقط خودت در رو باز کن نمیتونم بلند بشم.
_: الان راه میافتم.
___
سونگکوان صفحه چتش رو با مینگیو بست. آهی کشید و تکون ناراحتی به خاطر وضعیتش خورد. مینگهائو خیلی عمیق خوابش برده بود و سونگکوان هیچ علاقهای به بیدار کردنش نداشت. به خوبی میدونست پسرِ چینی چهقدر بیاعصاب میشه اگر خوابش بههم بخوره.
در همون حال که سونگکوان دعا دعا میکرد مینگیو زودتر برسه، شنید که یکی سعی داره در رو باز کنه. پسر قد بلند با پلاستیکی که دستش بود، وارد خونه شد.
_:چه قدر طول کشید لعنتی. مینگیو پلاستیک رو نشونش داد و گفت: غذای چینی گرفتم. همون موردعلاقهت. برای همین دیر شد. چشمای سونگکوان برقی زد و سرشو تند تند تکون داد. _:پس زودباش بیا و بشین. مینگیو به سمت دوستش رفت و روی زمین نشست. البته طبق معمول قبل از نشستن نزدیک بود بیوفته و با غذای تویِ دستش به همه جا گند بزنه.
_
_:خب چه خبر شده؟ مینگیو درحالی که نودلشو هورت میکشید ازش پرسید. سونگکوان با صورت گیج و بامزهای بهش خیره شد تا اصلا یادش بیاد چرا میخواسته مینگیو رو ببینه.
_:اها! گیو، تو میدونی که من چهقدر نرم و بغلی ام درسته؟ _:اره ...؟
_: و اینکه بقیه هم چهقدر دوست دارن تا بغلم کنن؟
_:اره. چطور؟
سونگکوان به صورت پسر رو به روش چشم دوخت تا قشنگ ریکشنش رو ببینه و ادامه داد:
_من میخوام توی کافهات یه 'غرفهی بغل' راه بندازم. مینگیو تقریبا وسط نودل خوردنش داشت خفه میشد.
_:چیچی راه بندازی؟
_:غرفهی بغل! میدونی، جایی که بقیه بتونن وقتی بغل میخوان بیان.
_:نه!
_: کیم فاکینگ مینگیو، تو حتی بهش فکر هم نکردی. مینگیو حالت فکر کردن به خودش گرفت و بعد باز هم مخالفت کرد. سونگکوان سرشو کج کرد و قیافهی مظلومی به خودش گرفت.
_: گیو لطفا-
و خب کی میتونه دربرابر کیوتیِ سونگکوان مقاومت کنه؟
_: اه... قبوله، ولی این کار اصلا چه سودی برای من و کافه داره؟
سونگکوان از خوشحالی تکونی خورد که مینگیو سریع بهش اشاره کرد آروم باشه تا هائو بیدار نشه.
_:خب، بغل کردن به مردم حس خوبی میده و خوشحالشون میکنه درسته؟ اونها هم وقتی خوشحال باشن چیزهای بیشتری سفارش میدن. پسرِ قد بلند با شنیدن تحلیلهای احمقانه دوستش، سکوتی کرد و بعد با لبخند تاییدش کرد. چون که خودش هم یه احمق بود.
_:خیلی خب، دوست داری فردا بیای کافه و کارهات رو انجام بدی؟
سونگکوان با هیجان سرش رو تکون داد و حجم زیادی از نودلی که داخل دهنش بود رو یکجا قورت داد. به خاطر این عجله و خوششانسیِ سونگکوان، کمی از سوپ نودل روی صورت مینگهائو ریخت.
با تکون خوردن پسر چینی، دوتا پسر دیگه نفسشون رو حبس کردن و تو دلشون درحال التماس کردن به کائنات بودن تا هائو بیدار نشه ولی با خمیازهای که مینگهائو کشید کمی از اون سوپ وارد دهنش شد. پسر چینی آروم چشمهاش رو باز کرد. نگاهی به اطراف انداخت و بلافاصله با دیدن ظرفهای خالی از غذا و چاپستیکهای کثیف، از جاش بلند شد و داد زد _: وات د فاک؟؟؟ با چشمهای خشگمینش به مینگیو و سونگکوان که ترسیده کنار هم ایستاده بودن نگاه کرد، انگشت اشارهش رو تهدیدوار جلوشون گرفت و گفت:_ شما دوتا احمق، توی خونهی من، بدون من، غذای چینی خوردین؟
و خب مسلماً دوتاشون رو از خونه بیرون کرد تا برن و براش غذا بگیرن.
___