Five letters I never sent you
@buxmy
نامه اول
امروز همون روزی بود که دوباره خودمو نفرین کردم بابت چیزی که میدیدم. اگه چشمام نمیدیدنت انقدر احساس خفگی نمیکردم... ولی دیدمت. نشسته بودی اون طرف کافه روبهروی اون. دستات روی میز بودن و دستای اونو گرفته بودن، خیلی راحت و خیلی بیخیال میخندیدی
تو نمیدونی اما هر بار که پیش اون میخندیدی انگار یکی یه مشت محکم توی قفسه سینه من میکوبید، انگار هربار که مردمک چشم هات اون رو از نظر میگذروندن چیزی مثل یه تیغه جای جای قلب من فرو میرفت و اون رو تیکه تیکه میکرد
من تا جایی که میتونستم عادی رفتار کردم جوری که انگار تو فقط یه غریبهای و ندیدمت. قهوهمو گرفتم رفتم نشستم و آره جایی بود که دید مناسبی برای از بین بردن کنجکاویم داشته باشم
سعی کردم خودم رو با هر چیزی مشغول کنم ولی دروغ چرا؟ همش داشتم گوش میدادم
همش داشتم نگاه های نصفه نیمه خودم رو دزدکی اطرافت میچرخوندم
میدونی چی دیوونه کنندست؟ اینکه خوشحال بودی
اینکه تو کنار اون خوشحالتر بودی. منم باید خوشحال بشم برات مگه نه؟ عشق اینه نه؟
حتی اگه دلیل خنده هات برای من نباشه؟ حتی اگه نگاه های پر از شوقت برای من نباشه؟
ولی نه.. نمیتونم. من آدم بخشنده و شاید مهربونی نیستم من حسودم
من خودخواهترین عاشقیام که میشناسم
کاش اون صندلی رو به رو مال من بود و کاش اون نگاه ها سهم من بودن
همین الانم دارم فکر میکنم چرا دارم اینا رو مینویسم، میدونم این کاغذ هیچوقت به دستت نمیرسه. شاید باید بذارم این نامه ها فقط برای این باشن که یه جوری خودمو از غرق شدن نجات بدم.. ولی همون لحظه ای که مینویسم "یونجون" انگار دارم صدات میزنم.. انگار داری بهم نزدیکتر میشی و قلبم گرمای آغوشی رو که هیچوقت نصیبش نشد رو حس میکنه.
═════════════════════
نامه دوم
امروز موقع برگشتن صدام زدی و فقط سه کلمه گفتی«موهات بلند شده.»
همین سه کلمه ساده نمیدونی با من چیکار کرد
من مثل همیشه لبخند زدم و خیلی معمولی جواب دادم «آره وقت نکردم کوتاه کنم.»
انگار همه چیز همینقدر پیش پا افتاده بود
ولی توی سرم… توی سرم هزار بار تکرارش کردم «موهات بلند شده.»
یونجون تو نمیفهمی.. نمیفهمی وقتی کسی مثل من با اینهمه حسای درهم و برهم یه چیزی ازت میشنوه همون یه جمله براش میشه مثل یه زنجیر.. مثل یه چیزی که باهاش به این نخ نامرئی بینمون چنگ میزنم و حالا من گیر افتادم توی سه کلمهای که شاید تو همین الان فراموششون کردی
راستش دلم میخواست بگم «تو هم تغییر کردی» چون واقعا تغییر کردی. نگاهت جدیتر شده و صدات آرومتر ولی چیزی نگفتم و فقط سکوت کردم چون میترسیدم حرفی بزنم که تو رو به فکر بندازه
من همیشه باید اون دوست معمولی باشم همون بومگیوی همیشه خندون که هیچ چیز براش جدی و مهم نیست.
اما حقیقت؟ حقیقت اینه که وقتی تو منو صدا میزنی حتی برای چند ثانیه کوتاه حس میکنم که دیده شدم و توجه تو رو دارم و برای من دیده شدن توسط تو مثل زندگی دوبارست..
کاش میدونستم این حس لعنتی رو کجا باید دفن کنم.
═════════════════════
نامه سوم
امروز صداهای تو از داخل اتاق توی گوشم پیچیدن، نمیخواستم گوش کنم ولی مگه میشد اونم وقتی صدات اونقدر بلند شده بود؟ تو داشتی دعوا میکردی اونم با همون کسی که فکر میکردم هیچوقت صداتو براش بالا نمیبری.
کلمه هاشون دقیق یادم نیست فقط لرزش صداتو یادمه و تن صدای بی پروا و بلندت که تا حالا به گوشم نخورده بود. صدای کسی که معمولا محکم و مطمئن حرف میزد انگار امروز شکسته بود.
خیلی عجیبه نه؟ من باید از دیدن این صحنه برای دوستم ناراحت میشدم
باید دلم میسوخت و دلداریت میدادم ولی من… خوشحال شدم. خوشحال از اینکه رابطهتون ترک برداشته، خوشحال که شاید یه ذره شانس برای من وجود داشته باشه.
و بعد همون لحظه انگار یکی از درون سیلی محکمی بهم زد، این چه عشقیه که من دارم؟ چطور میتونم از ناراحتی تو لذت ببرم؟ چقدر کوچیک و حقیر شدم که از صدای شکسته تو امید گرفتم؟
و حتی شاید آرزو میکردم با من بحث میکردی تا حداقل مخاطب حرفای جدیت من باشم
یونجون تو هیچی نمیدونی. نمیدونی من چقدر با خودم میجنگم، بین خواستن تو و لعنت کردن خودم همیشه یه جنگ بدون پایان دارم
امروز فهمیدم که عشق من نسبت به تو مثل یه شمشیر دو لبهست، همزمان منو میکشه و همزمان چیزیه که زنده نگهم میداره و باعث میشه تحمل کنم
و راستش… وقتی از اون اتاق بیرون اومدی و سرت پایین بود حتی با چشمای خستهات هم زیباتر از هر چیزی بودی که تا حالا دیده بودم
لعنت به من.
═════════════════════
نامه چهارم
امشب دیدمت و خب.. دیدم که دستش رو گرفتی و دیدم که پیشونیتو گذاشتی روی شونش
و من؟ من مثل یه سایه اون گوشه ایستاده بودم هیچکس نفهمید ولی من همه چیزو دیدم.
چرا باید نگاه هات مال اون باشه؟ چرا باید دستات برای اون باشن و نه برای من؟
من چیکار کردم که باید همه چیزو از دور ببینم؟ چرا باید اینهمه حرف رو توی دلم خفه کنم؟
یونجون من دارم میسوزم.. میفهمی؟ دارم میسوزم
همیشه فکر میکردم عاشق بودن یعنی آرامش یعنی لطافت ولی این حسی که من دارم مثل آتیشه
و داره گوشت و پوستم رو از درون میجوه.
من از اون متنفرم، آره ازش متنفرم
از هر خندهای که از تو میگیره از هر نگاه عمیقی که بهت میده متنفرم. کاش میتونستم محوش کنم، پاکش کنم و فقط تو بمونی
و بعد دوباره خفه میشم چون میدونم تو لیاقت شادی رو داری حتی اگه اون شادی مال من نباشه. اما خب من چیام؟ یه آدم دیوونه؟ یه دوست حسود؟ یه موجودی که وقتی تورو دوست داره با خودش دشمنی میکنه؟
یونجون امشب برای اولین بار حس کردم این نامه ها دیگه کافی نیستن. انگار دیگه کاغذ تحمل این همه آتیشو نداره و.. منم ندارم
ولی باز هم مینویسم چون اگه ننویسم منفجر میشم
لعنت به من، لعنت به تو و لعنت به عشقی که هیچوقت قرار نیست مال من باشه
═════════════════════
نامه پنجم
امروز یهو همه چیز از دهنم بیرون پرید. من هیچوقت قصدشو نداشتم و هیچوقت قرار نبود بفهمی ولی فهمیدی
یادت هست؟ سر اون بحث مسخره وقتی همه دور هم بودیم تو یه چیزی گفتی و منم تیکه انداختم همه خندیدن ولی بعدش… بعدش وقتی فقط من و تو مونده بودیم نمیدونم چی شد که زبونم بی اختیار به حرکت در اومد و گفتمش
گفتم «میدونی که چقدر برات میمیرم؟»
تو موندی و یه ثانیه خیره شدی بعد سریع نگاهتو دزدیدی و هیچی نگفتی. نه لبخند زدی نه تعجب کردی و همونجوری تو سکوت بهم خیره شدی و اون سکوت برای من بلندترین فریاد دنیا بود.
من برگشتم خونه و نشستم پای این کاغذ، دستام هنوز میلرزه چون دیگه راه برگشتی نیست. حالا تو میدونی حتی اگه تظاهر کنی چیزی نشنیدی، حتی اگه فردا همهچی رو پاک کنی، تو یه لحظه تمام حقیقتو دیدی، تمام حقیقتی که من ماهرانه اون رو مخفی کرده بودم
میترسم یونجون
میترسم همه چی بینمون خراب بشه میترسم نگاهت دیگه هیچوقت مثل قبل نباشه ولی یه جای دلم… یه جای خیلی کوچیک… انگار سبک شده
چون دیگه بار این راز رو تنهایی نمیکشم
این آخرین نامه منه چون بعد از این چیزی برای پنهون کردن نمیمونه. هر چی بود ریختم روی کاغذ و هر چی که نبود توی چشمای من دیدی
حالا میتونم با خیال راحت از همه چیز بگذرم.