Ferran x Pedri - Mireon

Ferran x Pedri - Mireon

Dayan

پدرو گونزالس لوپز کسی بود که همیشه، تمام توجّه‌ها رو به سمت خودش جلب می‌کرد. شاید کسی در ظاهر نمی‌فهمید، امّا اون از این قضیه لذّت می‌برد. اون بهترین بود و حق داشت که همیشه تو چشم باشه. 

امّا اوضاع برای دوست پسرش، اندکی متفاوت بود. فران برعکس پدرو، همیشه باید خودش رو ثابت می‌کرد. همیشه باید تمام تلاشش رو می‌کرد تا اندکی به چشم بیاد، حتّی به چشم‌های پدرو. پدرو خیلی دوستش داشت، خیلی زیاد، امّا کم پیش می‌اومد که اندازه‌ی خود فران بهش توجّه نشون بده. گاهی فکر می‌کرد که شاید، فقط شاید، این کارش ناحقّی باشه. امّا فران با این قضیه مشکلی نداشت، پس همیشه می‌انداختش به گوشه‌ای دور از ذهنش.

امّا اون شب همه چیز فرق می‌کرد. فران تیم ملّی با فران بارسلونا تفاوت زیادی داشت، فران تیم ملّی همیشه جذاب‌تر و سخت‌کوش‌تر بود و بازیکن‌ها و افراد بیشتری تحسینش می‌کردن.

پدرو از این قضیه لذّت نمی‌برد.

ترجیح می‌داد تمام زیبایی‌های فران برای خودش باشه. دلش نمی‌خواست بقیه چندان از این با خبر بشن که فران چقدر جذاب و دوست داشتنیه. اون شب، بعد از بازی با هلند، حتّی اهمّیتی نمی‌داد که کّلی چشم روشونه. براش مهم نبود که عکاس چی ثبت می‌کنه. اگر دست خودش بود، همونجا فران رو روی صندلی خم می‌کرد تا به کّل دنیا ثابت کنه که این مرد متعلّق با چه کسیه. اونقدری نگاه ضایعی داشت که فران مضطرب شده بود، ازش پرسید:


«پدری، مشکلی پیش اومده؟ احساس ناراحتی می‌کنی؟ جاییت درد-»


با زمزمه جوابش رو داد:


«فقط خفه شو. کارت رو تموم کن. تو ماشین می‌بینمت.»


فران شوکه شده بود و نمی‌دونست چی بگه. مطمئن نبود که فرنکی هم صداشون رو شنیده یا نه، هر کسی می‌شنید، آبروریزی بزرگی می‌شد. معمولاً پدرو اینقدر واضح مشتاق وقت گذروندن با فران نبود و همیشه ناز می‌کرد، امّا وقت‌هایی که رفتارش اینجوری بود... فقط خدا می‌تونست به داد فران برسه.

چند دقیقه بعد از اینکه پدرو ترکشون کرد، با بهانه‌ای فرنکی رو دست به سر کرد و سعی کرد مطمئن بشه که کسی دنبالش نمی‌کنه. وقتی به پارکینگ رسید و ماشینش رو رویت کرد، بلافاصله روی صندلی کمک راننده نشست. پدرو ساکت بود، زید سوییشرتش که مخصوص کمپ بود رو پایین داده و انگشتش روی فرمون ضرب می‌زد. فران آهی کشید.


«باز چی شده؟»


پدرو توپید:


«از من می‌پرسی؟!»


«من که کاری نکردم!»


«اینقدر جلب توجّه نکن! خوشت میاد وقتی مردم ازت حرف می‌زنن؟ آره؟»


فران چشمانش رو در حدقه چرخوند.


«نمی‌دونستم گل زدن جرمه!»


«گلت رو بزن و ساکت و آروم بکش کنار! همیشه یجور شادی می‌کنی که همه بهش توجّه کنن... اینقدر تشنه‌ی توجّهی؟»


پوزخندی از لحن تند پدرو روی لب‌های فران نشست.


«مشکلش چیه؟ غیرتی می‌شی؟»


پدرو جوری نگاهش کرد که بزاق فران داخل گلوش گیر کرد. واقعاً این وجه‌اش شوخی‌بردار نبود. با تن آرومی، جوابش رو داد:


«آره، غیرتی می‌شم. خوشم نمیاد. اگه بازم ببینم قول می‌دم دندوناتو خرد کنم.»


چشمان فران برق می‌زدن. هیچوقت پدرو رو اینطوری ندیده بود. درسته، خیلی چیز ها در رابطه‌شون درست نبود و مشکل داشت، امّا از این قضیه لذّت می‌بردن. از اینکه راز تاریک و خطرناک همدیگه بودن، لذّت می‌بردن.


«باشه، دندونام رو خرد کن... کسی جلوت رو نمی‌گیره.»


آه لرزونی از بین لب‌های پدری خارج شد. برای لحظه‌ای، فران احساس می‌کرد که صورتش نهایت بیچارگی رو نشون می‌ده.


«تو می‌خوای... دیوونه‌ام کنی.»


فران بزاقش رو قورت داد و صورتش رو نزدیک‌تر کرد، عطر تن پدرو بعد از حموم داخل ماشین پیچیده بود.


«آره. چرا نکنم؟ جز تو، کی رو می‌تونم دیوونه کنم؟»


پدرو دستش رو روی فرمون فشرد. آره، نشونش می‌داد. امشب به اون پسر ثابت می‌کرد که بلبل زبونی عاقبت داره.


«تو فکر می‌کنی من کورم؟ فکر می‌کنی نمی‌فهمم امروز… بیشتر از همیشه خواستنی بودی؟»


نگاهش روی لب‌های فران گیر کرد، بیشتر مثل کسی که داشت خودش رو کنترل می‌کرد تا کار پشیمان کننده‌ای انجام نده.

فران می‌دونست چه بازی خطرناکی رو راه انداخته، پس فقط شانه‌هاش رو بالا انداخت.


«خب... تقصیر خودم که نیست، تو بازی خوب بودم.»


«خوب؟ تو فکر می‌کنی این فقط خوب بازی کردنه؟ وقتی نگاهت علناً همه رو خیس می‌کنه فکر می‌کنی من باید چی‌کار کنم؟ بشینم و فقط تماشات کنم؟»


این جسارت و رک بودن پدرو در حرف‌هاش فران رو شوکه کرده بود. انتظار نداشت که چنین جوابی بگیره؛ گاهی پدرو از خودش هم بی‌شرم‌تر می‌شد. امّا باز هم تصمیم گرفت که سماجتش رو ادامه بده:


«چرا که نه؟ مگه تو به من اعتماد نداری؟»


چونه‌ی پدرو لرزید.


«دارم. اعتماد دارم. ولی وقتی اونهمه آدم جوری نگاهت می‌کنن انگار که می‌خوان بلندت کنن ببرنت... من چطوری می‌تونم آروم باشم؟»


«می‌خوای چی‌کار کنم؟ بگم از این نگاها خوشم نمیاد؟»


«لازم نیست دروغ بگی.»


«نمی‌گم هم! خودت که می‌دونی، من از توجّه خوشم میاد.»


پدرو سرش رو عقب انداخت و برای چند ثانیه ساکت شد تا نفس‌های عمیقش اندکی آرومش کنه.


«ولی من می‌دونم که بیشتر از توجّه بقیه، از این خوشت میاد که من می‌دونم واسه چی این کارا رو می‌کنی. وقتی داری از قصد اعصابم رو خراب می‌کنی، معلومه که می‌فهمم. وقتی جوری شادی می‌کنی که انگار...»


چشمان فران لرزیدن.


«انگار منتظری ببینی من در برابرش چی‌کار می‌کنم.»



Report Page