Fatal Trouble

Fatal Trouble

𝐁𝐨𝐫𝐚⋆





با قدم‌هایی آروم از در اصلی ساختمان شرکت خارج شد، برای چند ثانیه همون‌جا ایستاد؛ بارون آروم و بی‌وقفه می‌بارید.

قطره‌ها روی شونه‌های کت بلند و مشکی‌ای که روی کت‌وشلوار خوش‌دوختش پوشیده بود می‌نشستن و قبل از اینکه فرصت کنن پارچه‌ی ضدآبش رو خیس کنن، زیر نور سرد چراغ‌های محوطه برق می‌زدن. کت‌وشلواری که از برش دقیق و پارچه‌ی باکیفیتش می‌شد فهمید ارزون نیست، مثل تقریباً تمام چیزهایی که به هیسونگ مربوط می‌شد، و لوگوی ظریف Gucci روی یکی از جزئیات لباسش، بدون اینکه لازم باشه خودش چیزی بگه، به اندازه‌ی کافی از موقعیت و ثروتش حرف می‌زد.

پیراهن سفیدش کاملاً مرتب بود، حتی بعد از یک روز طولانی کاری، فقط دکمه‌ی بالایی رو باز گذاشته بود و کراوات مشکی‌ش رو کمی شل کرده بود، انگار تنها چیزی که اجازه داشت از اون ظاهر بی‌نقص فاصله بگیره همین بود.

ساعت نقره‌ای لوکس دور مچ دستش بسته شده بود و وقتی دستش رو تکون می‌داد، صفحه‌ی ساعت برای لحظه‌ای زیر نور خیابون برق می‌زد، کفش‌های چرمی مشکی و براقش هم با هر قدم صدای خفیفی روی سنگ‌های خیس محوطه ایجاد می‌کردن.

حتی موهای مشکی‌ش، با اینکه کمی از نظم همیشگیش خارج شده بودن، هنوز مرتب و آراسته به نظر می‌رسیدن.

از سر تا پا شیک، تمیز و گران‌قیمت.

مردی که حتی بدون معرفی شدن هم از ظاهرش می‌شد فهمید به چه طبقه‌ای از جامعه تعلق داره.

ولی هیچ‌کدوم از اینا براش اهمیتی نداشت؛ نه بارون و نه سرمای هوا.برای هیسونگ همه‌چیز بی‌معنی بود و فقط یک رنگ داشت؛ خاکستری.

آسمون خاکستری بود، خیابون‌های خیس خاکستری بودن، نور چراغ ماشین‌ها روی آسفالت خیس هم انگار خاکستری دیده می‌شد و حتی خودش هم دیگه نمی‌فهمید آخرین باری که واقعاً از چیزی خوشحال شده و رنگی جز خاکستری دیده کی بوده.

شاید مدت‌ها پیش؟!

شاید اون‌قدر دور که دیگه ارزش گشتن نداشت و بین افکار خاکستریش رنگ باخته بود.

هیسونگ مدیرعامل سی‌وپنج‌ساله‌ی شرکت لی بود؛ تنها وارث خانواده‌ای که سال‌ها اسمشون با پول و قدرت گره خورده بود.

اون مرد زندگی‌ای داشت که خیلی‌ها حاضر بودن برای داشتنش هر کاری بکنن؛ حساب بانکی پر، ماشین‌های لوکس، لباس‌های برند، دفتر کاری که تمام طبقه‌ی بالای یک ساختمان رو به خودش اختصاص داده بود و آدم‌هایی که برای هر تصمیمش منتظر دستور می‌موندن.

چون هیسونگ همه‌چیز داشت.

اما خودش...احساس پوچی می‌کرد و مدت‌ها بود دیگه چیزی نمی‌خواست.

صبح از خواب بیدار می‌شد، کت می‌پوشید، ساعت گرون‌قیمتش رو می‌بست، لبخند می‌زد... شاید هم نه؛ دیگه مهم نبود لبخند می‌زد یا نه، فقط ادامه می‌داد، تصمیم می‌گرفت، به آدم‌ها دستور می‌داد و شب برمی‌گشت خونه و دوباره از اول...

نگاهش رو از آسمون گرفت و به ماشین مشکی‌رنگش که چند متر اون‌طرف‌تر پارک شده بود انداخت.

مرسدس بنز سی کلاسش مثل همیشه تمیز، براق و بی‌نقص بود.. درست مثل خودش؛بی‌نقص از بیرون و خالی از درون.

آهی کشید و دستی به موهای مشکی‌رنگش کشید و به سمت ماشینش راه افتاد، سپس ریموت رو از جیبش درآورد و در ماشین رو باز کرد.

کمربندش رو بست و دست‌هاش رو روی فرمون گذاشت و چند ثانیه به خیابون روبه‌روش خیره موند و بعد ماشین رو روشن کرد.

به نرمی فرمون رو چرخوند و پاهاش رو روی پدال گاز فشرد، اما قبل از اینکه صدای موتور ماشین توی گوشش بپیچه، به ناگهان کسی جلوی ماشین ظاهر شد و موجب شد شوکه ترمز سریعی بزنه.

صدای کشیده شدن لاستیک‌ها روی آسفالت خیس توی خیابون پیچید و کمربند ایمنی محکم به سینه‌ش فشار آورد.

چند ثانیه طول کشید تا بفهمه چه اتفاقی افتاده؛ قلبش تند می‌زد و دست‌هاش هنوز روی فرمون خشک شده بودن.

نفسش رو حبس کرد و بعد سرش رو بالا برد و به شیشه‌ی جلو خیره شد.

کسی جلوی ماشینش ایستاده بود.

شوکه و کمی خشمگین در رو باز کرد و با عجله از ماشین پیاده شد، بارون بلافاصله موها و صورتش رو خیس کرد.

«لعنتی...»

چند قدم جلو رفت تا بتونه کسی که ناگهانی جلوی ماشینش ظاهر شده بود رو ببینه، اول چیزی جز یه سایه نمی‌دید.

کمی جلوتر رفت و متوجه خیسی اون فرد شد؛ لباس‌هاش از شدت بارون کاملاً به بدنش چسبیده بودن و موهای تیره‌ش روی صورتش ریخته بود.

اما هرچه نزدیک‌تر می‌شد، جزئیات بیشتری می‌دید.

یه هودی مشکی ساده که حالا به خاطر بارون سنگین شده بود، همراه با شلوار بگ سرمه‌ای‌رنگی که پایین پاهاش از آب خیابون خیس شده بود.

هیچ چیز خاصی توی لباس‌هاش نبود.

نه برند معروفی، نه ساعت گرون‌قیمتی، نه اکسسوری چشمگیری.

فقط یه هودی مشکی ساده و یه شلوار بگ سرمه‌ای.

و شاید همین سادگی بیشتر از هر چیزی به چشم هیسونگ اومد.

هیسونگ اخم کرد.

«هی! خوبی؟»

پسر هیچ جوابی نداد.

هیسونگ کفری چند قدم دیگه جلو رفت؛ نور چراغ‌های ماشین افتاد روی صورتش و همون لحظه...

نفس هیسونگ بند اومد.

انگار برای چند ثانیه تمام صداهای اطرافش قطع شدن؛ صدای بارون دیگه شنیده نمی‌شد، ماشین‌ها دیگه وجود نداشتن و حتی سرمای هوا رو هم حس نمی‌کرد.

فقط به همون صورت خیس خیره مونده بود...

صورتی که قرار نبود دوباره ببینه.

صورتی که یه زمانی برای هیسونگ از هر چیزی توی این دنیا باارزش‌تر بود...

نه.

هنوز هم تمام خواسته‌ی هیسونگ از دنیا همون صورت و همون چشم‌های معصومی بود که حالا زیر چشم‌هاش از گریه سرخ شده بودن.

دوست‌پسر سابقش.

همون پسری که یه زمانی هیسونگ حاضر بود برای لبخندش هر کاری بکنه، هنوز هم می‌کرد.

همون پسری که شب‌ها منتظر پیامش می‌موند، هنوز هم می‌موند.

همونی که دست‌هاش رو توی دست‌های خودش می‌گرفت و فکر می‌کرد شاید برای اولین بار توی زندگیش چیزی پیدا کرده که واقعاً مال خودشه.

و همون کسی که...

خودش رهاش کرده بود.

نه یه‌دفعه...

بلکه آروم‌آروم.

با سرد شدن تماس‌ها، با دیر جواب دادن پیام‌ها و با بهانه‌های کاری.

با «خسته‌ام»هایی که کم‌کم جای «دلم برات تنگ شده» رو گرفته بودن.

تا یه روزی که هیسونگ حتی دیگه نتونست به چشم‌هاش نگاه کنه و بگه هنوز دوستش داره و در نهایت خودش تمومش کرده بود...

خودش گفته بود باید برن.

چون مجبور بود.

چون بعضی وقت‌ها آدم برای محافظت از کسی که دوستش داره، مجبور می‌شه کاری کنه که از درون خودش رو نابود می‌کنه.

و حالا...

بعد از مدت‌ها...

همون پسر، خیس و لرزون، وسط یه خیابون بارونی جلوی ماشینش ایستاده بود.

موهای مشکی و کمی بلندش از شدت خیس بودن روی پیشونی و دو طرف صورتش ریخته بودن و چند تار به پوستش چسبیده بود. صورتش رنگ‌پریده‌تر از چیزی بود که هیسونگ به خاطر داشت، نوک بینیش از سرما و بارون قرمز شده بود و لب‌هاش خشک و پوست‌پوسته شده بودن.

اما چیزی که بیشتر از همه جلب توجه می‌کرد، چشم‌هاش بودن.

زیر چشم‌هاش کاملاً قرمز بود.

نه فقط قرمزِ ناشی از سرما یا بارون؛ اون قرمزی عمیق و خسته‌ای که فقط از ساعت‌ها و روزها گریه کردن به جا می‌مونه.

مژه‌هاش به خاطر اشک و بارون به هم چسبیده بودن و چشم‌هاش اون‌قدر خسته به نظر می‌رسیدن که هیسونگ حتی بدون اینکه چیزی بپرسه می‌تونست حدس بزنه این پسر مدت‌هاست درست نخوابیده.

هیسونگ نمی‌تونست حرف بزنه و فقط نگاهش می‌کرد.

پسر هم نگاهش رو از صورت مرد برنمی‌داشت.

و برای اولین بار بعد از مدت‌ها، اون دنیای کاملاً خاکستری هیسونگ… ترک برداشت.

دست‌هاش برای لمس پوست پسر روبه‌روش نبض می‌زدند و لباش برای بوسیدنش تشنه بودن.

جه‌یون چند لحظه فقط بهش خیره موند، چشم‌هاش پر از اشک بود و قطره‌های بارون از بین موهای خیسش سر می‌خوردن روی پیشونیش و کنار صورتش، تا روی فکش پایین می‌اومدن و توی یقه‌ی خیس لباسش گم می‌شدن.

لباس‌های ساده و تیره‌ش از شدت خیس شدن تقریباً به تنش چسبیده بودن و شونه‌هاش رو بیشتر از قبل باریک و خسته نشون می‌دادن، اما انگار خودش اصلاً متوجه سرما و بارونی که بی‌وقفه روی سرش می‌ریخت نبود.

هیسونگ با دقت بیشتری به صورتش نگاه کرد.

موهای مشکی جه‌یون همیشه کمی بلند بود، طوری که چند تارش معمولاً روی پیشونیش می‌افتاد و گاهی تا نزدیکی چشم‌هاش می‌رسید.

و هیسونگ همیشه عاشق همین قسمت بود.

عاشق اینکه وقتی جه‌یون روبه‌روش می‌نشست، دستش رو جلو ببره و تارهای بلند موهاش رو با انگشت‌هاش جمع کنه و از جلوی صورتش کنار بزنه.

گاهی حتی بی‌دلیل موهاش رو بین انگشت‌هاش مرتب می‌کرد، فقط برای اینکه لمسش کنه.

هنوز می‌تونست گرمای اون موها رو بین انگشت‌هاش به یاد بیاره.

و همین خاطره‌ی کوچیک، مثل ضربه‌ای ناگهانی، چیزی رو توی ذهنش زنده کرد.

موبندی مشکی‌رنگ.

همون موبندی ساده‌ای که همیشه دور مچ دست چپش می‌بست تا هر وقت لازم شد موهای جه‌یون رو براش جمع کنه.

هیسونگ ناخودآگاه نگاهش رو پایین انداخت…هنوز اونجا بود، دور مچ دست چپش، هنوز نگهش داشته بود.

انگشت‌های دست چپش آهسته جمع شدن و دستش رو مشت کرد، انگار می‌ترسید جه‌یون اون موبند رو ببینه و از همین یک چیز بفهمه که هیسونگ هیچ‌وقت واقعاً نتونسته فراموشش کنه.

جه‌یون لب‌هاش رو به هم فشار داد، انگار چند بار خواست چیزی بگه و هر بار کلمه‌ها قبل از اینکه از دهنش بیرون بیان، جایی بین گلوی گرفته‌ش گیر می‌کردن، تا اینکه بالاخره با صدایی که از شدت بغض به زحمت شنیده می‌شد، اسمش رو صدا زد.

«هیسونگ...»

همین یک کلمه کافی بود تا چیزی توی سینه‌ی هیسونگ فرو بریزه.

صدای جه‌یون، با همون لحن آشنایی که هیسونگ فکر می‌کرد مدت‌هاست از ذهنش پاکش کرده، مستقیم نشست روی تمام خاطراتی که سعی کرده بود زیر لایه‌های زندگی جدیدش دفن کنه؛ برای یه لحظه حتی صدای بارون هم براش محو شد و فقط همون اسم خودش توی گوشش موند.

هیسونگ...

قلبش لرزید و انگشت‌هاش که کنار بدنش افتاده بودن ناخودآگاه جمع شدن، نگاهش برای یه لحظه روی صورت جه‌یون موند و چیزی توی چشم‌هاش تغییر کرد؛ یه چیز خیلی کوچیک و زودگذر که اگر جه‌یون حواسش بهش بود شاید می‌فهمید این مرد سرد و بی‌تفاوتی که روبه‌روش ایستاده، اون‌قدرها هم که نشون می‌ده بی‌احساس نیست.

چشم‌های هیسونگ گرم شد و بغضی سنگین درست پشت گلویش نشست، اما اجازه نداد چیزی از صورتش معلوم بشه، فقط فکش رو کمی منقبض کرد و نگاهش رو از چشم‌های خیس جه‌یون نگرفت، انگار اگر زودتر نگاهش رو می‌دزدید، همه‌ی اون چیزی که سال‌ها سعی کرده بود پنهانش کنه، خودش رو لو می‌داد.

اما مرد هیچ جوابی نداد.

جه‌یون چند ثانیه منتظر موند، وقتی سکوت هیسونگ طولانی شد، پلک‌های خیسش رو پایین انداخت و دوباره بالا آورد، انگار هنوز امیدوار بود از اون چهره‌ی سرد و خسته یه نشونه‌ای پیدا کنه، یه چیزی که بهش ثابت کنه هنوز جایی برای برگشتن وجود داره.

«هیسونگ...»

این بار صداش لرزید.

یه قدم کوچیک جلو اومد، اما همون‌جا ایستاد و دست‌هاش رو که از سرما می‌لرزیدن کنار بدنش نگه داشت، انگار خودش هم نمی‌دونست اجازه داره بهش نزدیک‌تر بشه یا نه.

بعد لب پایینش لرزید و نگاهش دوباره روی صورت هیسونگ ثابت موند.

«دلم...»

نفسش وسط کلمه برید.

چشم‌هاش رو برای یه لحظه بست و وقتی دوباره بازشون کرد، اشکی از گوشه‌ی چشمش پایین افتاد و روی گونه‌ای که از بارون خیس بود سر خورد.

«دلم برات تنگ شده، هیسونگ...»

هیسونگ نفسش رو توی سینه حبس کرد.

همین بود.

دقیقاً همون چیزی که نمی‌خواست بشنوه.

نگاهش برای چند ثانیه روی لب‌های خشک و پوست‌پوسته‌ی جه‌یون موند و بعد به چشم‌هاش رسید؛ چشم‌هایی که زمانی از حفظ می‌شناختشون و حالا پر از چیزی بودن که نمی‌خواست اسمش رو بذاره، دلتنگی، ناراحتی، شاید حتی امید.

حس کرد گلوی خودش هم داره می‌سوزه.

چشم‌هاش رو سریع پایین انداخت و سرش رو کمی خم کرد، دستش رو روی لبه‌ی کت مشکی‌ش کشید و چند بار پشت سر هم پلک زد، سریع و بی‌قرار، انگار با همین حرکت می‌تونست جلوی اشک‌هایی رو بگیره که داشتند بی‌اجازه پشت چشم‌هاش جمع می‌شدن.

یه نفس عمیق کشید، هوای سرد شب رو وارد ریه‌هاش کرد و چند ثانیه نگهش داشت، بعد آهسته بیرون داد و وقتی دوباره سرش رو بالا آورد، اون چیزی که توی چشم‌هاش بود تقریباً ناپدید شده بود.

صورتش دوباره سرد شده بود.

همون صورت بی‌حسی که سال‌ها برای پنهان کردن خودش پشتش قایم شده بود.

نگاهش رو مستقیم به جه‌یون دوخت، بارون از لبه‌ی موهاش روی پیشونی و گونه‌هاش می‌چکید و یقه‌ی کت مشکی‌ش کمی خیس شده بود، اما حتی یک قدم هم به سمت جه‌یون برنداشت.

فقط بعد از چند ثانیه سکوت، با صدایی آروم و خسته گفت:

«چی می‌خوای، شیم جه‌یون؟»

جه‌یون با شنیدن صدای سرد هیسونگ، برای چند لحظه فقط خیره موند؛ انگار همون چند کلمه کافی بودن تا چیزی که با هزار زحمت توی خودش نگه داشته بود دوباره فرو بریزه و صدای شکستن قلبش رو تکه‌تکه و واضح، توی سکوت بینشون بشنوه.

اسم کاملش، با اون لحن بی‌روح و فاصله‌ای که هیسونگ بین کلماتش گذاشته بود، بیشتر از هر چیزی درد داشت.

اشک‌های بیشتری از چشم‌های جه‌یون سرازیر شدن و روی گونه‌هاش پایین اومدن، اما بارون اون‌قدر شدید بود که اشک‌هاش همون وسط راه بین قطره‌های بارون گم می‌شدن، انگار حتی صورتش هم دیگه نمی‌تونست نشون بده چقدر گریه کرده.

سرش رو کمی پایین انداخت، موهای خیسش دوباره روی پیشونیش ریختن و شونه‌هاش با یه لرزش کوچیک بالا و پایین رفتن، چند ثانیه سعی کرد خودش رو کنترل کنه، اما یه هق‌زدن خیلی ریز و شکسته از بین لب‌هاش بیرون اومد.

همین صدای کوچیک کافی بود تا چیزی توی سینه‌ی هیسونگ بسوزه؛ نگاهش ناخودآگاه روی صورت جه‌یون ثابت موند، روی لب‌هایی که می‌لرزیدن و روی شونه‌هایی که زیر بارون و سرما می‌لرزیدن، و برای یه لحظه تمام اون دیوار سردی که دور خودش کشیده بود ترک برداشت.

دلش می‌خواست جلو بره...

دلش می‌خواست حداقل یه چیزی بگه، شاید حتی دستش رو روی شونه‌ی جه‌یون بذاره و ازش بخواد دیگه گریه نکنه.

نه...

دلش می‌خواست جلو بره و پسر رو توی آغوشش بکشه.

اما پاهاش تکون نخوردن، فقط انگشت‌هاش کنار بدنش آروم مشت شدن.

پسر نگاهش رو ازش نگرفت.

جه‌یون بعد از چند ثانیه دوباره سرش رو بالا آورد، چشم‌هاش سرخ و خیس بودن و مژه‌هاش به خاطر بارون و اشک به هم چسبیده بودن.

مستقیم به هیسونگ نگاه کرد، طوری که انگار دنبال یه ذره از اون آدم قدیمی می‌گشت، همون هیسونگی که یه زمانی فقط با دیدن ناراحتی جه‌یون همه‌چیز رو رها می‌کرد و سمتش می‌اومد.

دستش رو بالا آورد و کف دستش رو آروم روی قفسه‌ی سینه‌ش گذاشت، درست جایی که ضربان قلبش زیر لباس خیسش تند و بی‌قرار می‌زد، انگشت‌هاش رو کمی جمع کرد و شروع کرد به مالیدن اون قسمت، انگار می‌خواست با همین حرکت درد سنگینی رو که توی سینه‌ش پیچیده بود آروم کنه.

چند ثانیه لب‌هاش تکون خوردن، اما صداش درنمی‌اومد.

بعد بالاخره با صدایی آروم و گرفته، در حالی که هنوز چشم از هیسونگ برنداشته بود، گفت:

«خیلی درد می‌کنه، هیسونگ...»

هیسونگ برای یه لحظه حتی نفس کشیدن رو هم فراموش کرد؛ نگاهش روی دستی موند که جه‌یون روی سینه‌ش گذاشته بود و بعد آهسته بالا اومد و به چشم‌هاش رسید، چشم‌هایی که حالا دیگه هیچ تلاشی برای پنهان کردن دردشون نمی‌کردن.

اما مرد می‌فهمید...قلب اون هم به همون اندازه درد داشت.

جه‌یون یه قدم دیگه جلو رفت.

«قلبم درد می‌کنه، هیسونگ‌آ...»

هیسونگ همون‌طور ساکت موند و به پسر خیره شد، حس می‌کرد اگر پلک بزنه، اگر دهان باز کنه و حرفی بزنه، بلافاصله چشم‌هاش درست مثل آسمون بالای سرشون شروع به باریدن می‌کنن.

جه‌یون کلافه بود، مرد روبه‌روش نگاهش نمی‌کرد، جوابش رو نمی‌داد، بغلش نمی‌کرد.

«چرا نگاهم نمی‌کنی؟»

با حرف پسر و صدای لرزونش، هیسونگ بیشتر سرش رو پایین انداخت و فقط به کش دور مچ دستش خیره شد.

«تو... تو همیشه...»

جه‌یون نفس‌های بلندی کشید و سعی کرد لرزش صداش رو کنترل کنه تا شاید بتونه حرف دلش رو به زبون بیاره و کمی سبک بشه.

«تو همیشه می‌گفتی طاقت نداری... درد و غم منو ببینی...»

نگاه خیسش روی صورت زیبای مرد چرخید، مردی که هنوز آشنا بود، هنوز تمام خطوط صورتش رو می‌شناخت، هنوز می‌تونست تک‌تک حالت‌های چهره‌ش رو از هم تشخیص بده...

اما حالا غریبی می‌کرد.

«تو کی هستی؟»

جمله‌ش باعث شد هیسونگ برای چند لحظه واقعاً به فکر فرو بره.

اون واقعاً کی بود؟ وارث شرکت لی؟ مدیرعامل سی‌وپنج‌ساله‌ای که همه ازش حساب می‌بردن؟مردی که با یه امضا می‌تونست سرنوشت آدم‌ها و قراردادهای میلیون‌دلاری رو تغییر بده؟

به جز اون‌ها...هیسونگ کی بود؟

اون آدمی که شب‌ها کنار جه‌یون دراز می‌کشید و فقط به صدای نفس کشیدنش گوش می‌داد کجا رفته بود؟ همون مردی که برای گرفتن یه لبخند از این پسر، غرور و تمام جدیتش رو کنار می‌ذاشت کجا بود؟ همون کسی که وقتی جه‌یون موهاش رو جلوی چشم‌هاش می‌ریخت، با حوصله تارهاش رو کنار می‌زد و می‌گفت «چطوری با این موها می‌بینی؟»کجا رفته بود؟

هیسونگ خودش هم نمی‌دونست.

«تو کسی که دوستش داشتم نیستی...»

جه‌یون با صدایی لرزون لب زد و مرد مقابلش رو از افکارش بیرون کشید؛ نگاه هیسونگ بالا اومد، چشم‌های پسر مورد علاقه‌اظ هنوز می‌باریدن، انگار با آسمون مسابقه‌ای عجیب داشتن که هیچ‌کدوم قصد پایان دادن به باریدن نداشتن.

هیسونگ به سختی بغضش رو پایین فرستاد، فکش رو منقبض کرد و برای چند ثانیه فقط به صورت جه‌یون نگاه کرد و بعد با صدایی گرفته گفت:«نه شیم…من اون کسی که دوستش داشتی نیستم.»

صدای بارون بینشون پیچید و هیسونگ نگاهش رو از چشم‌های جه‌یون نگرفت و ادامه داد.

«اما انگار نمی‌خوای بفهمیش.»

جه‌یون دهانش رو باز کرد و ناخواسته هق بلندی زد،اشک‌هاش انگار بیشتر شدن و شونه‌هاش زیر بارون بیشتر از قبل لرزیدن؛ هیسونگ عمیقاً دلش می‌خواست پسر رو بغل کنه.

دلش می‌خواست جلو بره، دست‌هاش رو دور بدن لرزونش حلقه کنه، سرش رو روی شونه‌ش بذاره و اجازه بده هرچقدر می‌خواد گریه کنه؛ حتی دلش می‌خواست خودش هم همراهش اشک بریزه.

اما نمی‌تونست… نمیشد، نه اینجا. نه وقتی می‌دونست اگر فقط برای چند ثانیه تسلیم احساسش بشه، دیگه نمی‌تونه دوباره ازش فاصله بگیره.

جه‌یون انگار هر لحظه بیشتر فرو می‌ریخت، دیگه نمی‌تونست صدای خودش رو کنترل کنه و اشک‌هاش یکی‌یکی از چشم‌هاش پایین می‌ریختن و هق های عاجزانه ای میزد.

«چی شد…»

صدای پسر لرزید اما با وجود بغضی که داشت خفه اش میکرد ادامه داد.

«چی شد که به اینجا رسیدیم، هیسونگ؟»

نفس عمیقی کشید، اشک ها به سرعت از چشماش سرازیر بودن اما انگار توده‌ی عظیمی هم توی گلوش گیر کرده بود که نمیتونست تخلیه اش کنه؛ یه غم بزرگ. چند بار نفس نفس زد و یک قدم دیگه جلو رفت که بلافاصله هیسونگ یک قدم ازش فاصله گرفت.

«مگه من چیکار کردم؟»

جه‌یون گفت و هق کوتاهی کرد و دستش رو روی سینه‌ش گذاشت.

«چرا نمی‌تونم بشناسمت؟»

چشم‌های هیسونگ لرزید؛ جه‌یون سرش رو تکون داد، انگار خودش هم از سوالی که می‌پرسید جواب نمی‌خواست، فقط دنبال دلیلی می‌گشت که بتونه باهاش کنار بیاد.

«پس تموم قول‌هایی که بهم دادی چی میشه؟»

هیسونگ لب‌هاش رو روی هم فشرد، قول‌ها… صدها خاطره‌ی کوچیک و بزرگ توی ذهنش زنده شدن؛ قول داده بود کنارش بمونه، قول داده بود هر اتفاقی بیفته، تنهاش نذاره…قول داده بود وقتی همه‌چیز سخت شد، دستش رو ول نکنه و در نهایت...خودش اولین کسی شده بود که دستش رو رها کرده بود.

هیسونگ نگاهش رو پایین انداخت  و صدای خودش رو وقتی اون حرف ها رو زده بود به یاد اورد؛ سرد، کوتاه و بی‌رحم.

جمله‌هایی که عمداً انتخاب کرده بود تا جه‌یون باور کنه دیگه دوستش نداره، چون اگر جه‌یون باور نمی‌کرد… اگر حتی یک درصد احتمال می‌داد که هنوز دوستش داره، هیچ‌وقت نمی‌تونست ازش جدا بشه.

هیسونگ نفس عمیقی کشید و سعی کرد نیشخندی گوشه‌ی لبش بنشونه.

«قول‌ها؟!...»

کلمه به سختی از بین لب‌هاش بیرون اومد و جه‌یون بی‌حرکت نگاهش کرد، چشماش تار میدید اما تلاش می‌کرد با دقت به مرد نگاه کنه… دنبال اثری از دروغ میگشت.

هیسونگ بالاخره سرش رو بلند کرد و مستقیم توی چشم‌هاش نگاه کرد و به سختی جلوی خودش رو گرفت تا از دیدن غمه توی چشم های پسرکش گریه نکنه.

«تو واقعا به این بچه بازی ها اعتماد کردی شیم؟.»

جه‌یون انگار برای چند ثانیه حتی متوجه معنی حرفش نشد و بعد ابروهاش به هم نزدیک شدن.

«بچه بازی؟»

هیسونگ چیزی نگفت و جه‌یون ادامه داد.

«منظورت از  بچه بازی چیه هیسونگ؟»

با خشم لب زد و یک قدم بزرگ جلو رفت و با دستاش به بازو های مرد چنگ زد تا نمونه فاصله بگیره، حالا فاصله‌شون اون‌قدر کم شده بود که هیسونگ می‌تونست لرزش نفس‌هاش رو ببینه.

«هیسونگ، من نمی‌فهمم...»

صداش دوباره لرزید.

«قول هایی که بهم دادی بچه بازی بود؟تو هر روز منو نگاه می‌کردی ، مبوسیدیم و بغلم میکردی و می‌گفتی من تمام چیزی‌ام که می‌خوای... بعد یه روز از خواب بیدار شدم و دیدم دیگه حتی نمی‌خوای نگاهم کنی.»

هیسونگ چشم‌هاش رو بست، دقیقاً همین رو می‌خواست؛ می‌خواست جه‌یون ازش متنفر بشه.

می‌خواست جه‌یون یه روز بتونه از خواب بیدار بشه و بدون اون ادامه بده اما حالا...با دیدن چشم‌های سرخ و صورت خیسش فهمید تمام نقشه‌ای که سال‌ها پیش کشیده بود، فقط باعث شده بود جه‌یون بیشتر آسیب ببینه.

اما راه برگشتی نداشت، چرا پسر مجبورش میکرد بیشتر بهش آسیب بزنه؟

«دلت میخواد دوباره برات تکرار کنم شیم؟...»

صدای هیسونگ پایین و گرفته بود و لرزش نامحسوسی داشت؛ انگار هر لحظه مقاومتش پایین تر میومد.

همون‌طور که بازوهایش بین دستای جه‌یون بود روی صورتش خم شد و لحظه ای ناخواسته نگاهش از چشم های پسر روی لب هاش سر خورد؛ جه یون نگاه کرد رو دید و نگاه خودش هم روی لب های مرد قفل شد.

تشنه بود، چی میشد کرد فقط میبوسیدش؟ قول میداد تمام این غم ها رو ببخشه… فقط اگر میبوسیدش.

هیسونگ به سختی نگاهش رو را لب های پوست پوست شده‌ای پسر جدا کرد، دلش میخواست بیخیال همه چیز بشه و فقط پسر رو ببوسه…اما نمیشد.

«تو فقط یه همراه برام بودی.»

جه‌یون نفسش رو حبس کرد.

«فقط به همراه برای خوشگذرونی، یه پارتنر برای مدت کوتاه تا زمانی که دلم رو بزنی و برم سراغ نفر بعدی… یا بزار واضح تر بگم چون من آدم بدی ام؛ یه بازیچه برای خوشگذرونی من شیم»

هیسونگ برای اولین بار اجازه داد نگاهش برای چند ثانیه روی صورت جه‌یون بمونه و همچنان سعی کرد با همون لحن سرد ادامه بده.

«بوسیدمت، برات خرج کردم و با خودم گردوندمت و و اوه حدس بزن چی شیم جه یون؟!!!برای خوشگذرونیِ بیشتر چند تا قول بچه گونه بهت دادم و حرف های عاشقانه زدم؛ همینقدر ساده شیم، من باهات خوابیدم و بوسیدمت اما نه برای اینکه دوستت داشتم… من ازت استفاده کردم تا نیاز های خودمو رفع-»

حرفش با سیلی محکم از سمت پسر نصفه موند؛درد داشت… اما بالاخره پسر رو قانع کرده بود نه؟اون ازش متنفر میشد مگه نه؟قلبش سوخت و خاکستر شد و قطره اشکی از گوشه چشمش چکید و بین قطرات بارون گم شد.

جه یون محکم نفس نفس زد، دستش از اون سیلیِ محکم می‌سوخت و نگاهش قفل نیم رخ زیبای مردی بود که می‌گفت ازش سواستفاده کرده.

دروغ میگفت مگه نه؟نمیتونست حقیقت داشته باشه...


.

.

.

ادامه دارد انشاالله.


Report Page