FAMILY

FAMILY

T..

راوی:

صبح با بوسه‌هایی که روی گردنش گذاشته میشد ، چشم‌هاش رو باز کرد.

نقی زد و تو جاش تکون خورد.

+رامین نکن.

ولی مرد بی‌تفاوت به کارش ادامه داد و بوسه‌های درشت‌تری روی گردنش جا گذاشت.

+نکن رامین ، خوابم میاد.

_توله سگ دارم بوست میکنم ، نکن چیه؟

چشم‌هاش رو کامل باز کرد و تو صورت مرد خیره شد.

+دیشب اگه میزاشتی بخوابیم ، اینجوری نمیشد.

رامین ابرویی بالا انداخت و گفت:

_مگه من چیکار کردم؟ یه پی‌اس زدن که این حرفارو نداره عشقم.

حسین از روی تخت بلند شد و به سمت درِ اتاق رفت.

+باشه اقا رامین ، لوس نکن خودتو ، پاشو یه چیزی بخوریم.

مرد شیرجه‌‌ای سمت همسرش زد و کمرش رو سفت چسبید.

_نمیشه به جای غذا تورو بخورم؟

حسین سعی کرد ، رامین رو از خودش دور کنه ولی متاسفانه زور اون مرد ، بیشتر از زور خودش بود.

ضربه‌ای به بازوش که دور کمرش سفت شده بود ، زد و نقی زد:

+نکن رامین ، گرسنمه!

مرد خواست دهنش رو باز کنه و حرف بزنه که همسرش دستش رو ، روی دهنش گذاشت و گفت:

+اگه میخوای چیزی بگو ، لطفا نگو!

خواهش میکنم.

رامین با خنده از حسین جدا شد که بلافاصله حسین اتاق رو ترک کرد.

بعد از چند دقیقه انجام کارهاشون ، هر دو سر میز صبحانه نشسته بودن.

+از پرورشگاه زنگ نزدن؟

مرد لقمه‌ی تو دستش رو وارد دهنش کرد.

_نه هنوز.

+رامین..من نمیتونم سعیدو از دست بدم ، نمیخوام که اینجوری باشه..من اون بچه رو میخوام..من اونو میخوام که بهم بگه بابا..من اونو میخوام که هرشب بغلش کنم و تو گوشش براش قصه بگم..من اونو میخوام تا همیشه پیشم باشه..من اونو میخوام تا هردومون حس پدر بودنو تجربه کنیم!

و چشم‌هاش بغضی شد و چونه‌اش منقبض.

رامین دست‌هاش رو ، روی دست‌های حسین گذاشت.

_منم اون بچه رو میخوام تا حس خوب پدر شدنو تجربه کنم ، نمیزارم اون بچه از دستمون بره .. باشه؟

حسین سری تکون داد که هر دو ، هر چند بی‌میل به خوردن صبحانه‌شون ادامه دادن.



"2 هفته بعد ، پرورشگاه"

حسین:

روی صندلی دفتر پرورشگاه نشسته بودیم.

حدود 4 ماهه که برای گرفتن سرپرستی سعید به اینجا میایم.

هر سری به بهانه‌ های مختلف مارو سرگردون میکنن ، ولی اون بچه انقد شیرین بود که نه من و نه رامین ، نمیخواستیم که از دستش بدیم.

با باز شدن درِ دفتر ، یه اقایی به همراه سعید وارد شد.

سرش مثل همیشه پایین بود و یه ماشین کوچیک دستش بود.

جلوی صندلیمون ایستاد و سرش باز هم پایین بود.

بدنش رو تو بغلم کشیدم و سرش رو نوازش کردم.

+اقا سعید؟ نمیگی ما دلمون برات تنگ میشه که انقد دیر به دیر به ما اجازه‌ی ملاقات میدی خوشگل؟

و در ادامه‌ی حرفم نوک بینیش رو کوتاه کشیدم.

سرش رو بالا اورد که تو چشم‌های درشت و معصومش دیده شد.

از تو بغلم جداش کردم که به رامین خیره شد.

رامین لبخندی بهش زد و دستش رو جلو برد‌.

_هی قهرمان!

حالت چطوره؟

با صدای لطیفش کوتاه جواب داد:

×خوبم.

هر دو حس کردیم داره اذیت میشه ، لبخند معذبی زدیم و رو به اقای محمدی گفتم:

+اقای محمدی ، سعیدجان اذیت میشه ، به‌نظرم اینجا نمونه بهتره.

^بله درست میفرمایید ..

و بعد رو به اونی که سعید باهاش اومده بود گفت:

^ببرش اقای اسلامی.

و بعد هر دو اتاق رو ترک کردن.

^ببینید اقایون ، شما 4 ماهه برای گرفتن سرپرستی سعید به اینجا میاید و ما هر سری مجبوریم شما رو بفرستیم و به دفعه بعدی بسپاریم.

درحالی که به سرپرستی گرفتن یه بچه ، حدود 2 ماه و نیم و دیگه حداکثر 3 ماه طول میکشه.

مدارک شما کامله ، و حتی همین الان هم میتونیم سرپرستی رو به شما بدیم.

ولی متاسفانه سعید تو خانواده‌ی بسیار بدی بدنیا اومده ، زمانی که به اینجا اوردنش فقط یه بچه 5 ساله بود که بدنش پر از جای زخم و کبودی بود.

پدر و مادرش میزدنش و حتی گاهی ازش استفاده ابزاری میکردن!

پدرش برای خرید مواد مخدر این بچه رو تو پارک رها میکرد و خیلی چیزای دیگه که گفتنش جایز نیست.

این بچه خجالتیِ ، میترسه ، و همیشه فکر میکنه قراره قضیه پدر و مادرش تو خانواده جدیدش هم براش تداعی بشه.

هر دو بعد از شنیدن این حرف از زبون اون مرد ، شوکه و ناراحت به همراه عصبانیتی که فروکش کردنش سخت بود ، بهش خیره شدیم.

_بعدش چی؟

کسی سراغ اون بی‌همه چیزا نرفت؟

یعنی کسی نیست این ادمارو جمع کنه؟

اینا به یه بچه 3_4 ساله رحم نکردن ، دو روز دیگه یکی دیگه رو بدبخت میکنن که..

اقای محمدی با تاسف ، و لبخندی تلخ سری تکون داد.

^کسی هیچ اقدامی نکرد و متاسفانه هیچ خبری از اون خانواده نیست ؛ بارها تلاش کردیم پیداشون کنیم و تحویل پلیس بدیمشون ولی حتی خونه‌ی قبلیشون که با سعید اونجا زندگی میکردن رو تخلیه کردن و کسی ازشون خبری نداشت.

سری تکون دادم.

+اقای محمدی ، کی میتونیم سعیدو ببریم؟

من و همسرم خیلی منتظریم که ، این بچه رو ببریم ، لطفا بزارید من باهاش حرف بزنم.

قول میدم قانع میشه و ترسش میریزه.

سری تکون داد و ابرویی بالا انداخت.

^من با این موضوع مشکلی ندارم اقای حسینی.

میتونید ببینیدش ، و باهاش حرف بزنید.

با لبخند سری تکون دادم و رو به رامین اروم لب زدم:

+تو همینجا بمون ، من میرم.

_باشه.

از جام بلند شدم و به همراه اقای محمدی وارد یه اتاقی که تهِ سالن پرورشگاه بود رفتیم.

اتاقی که دیوار ابی و به همراه چندتا پوستر بازیکنای فوتبال و خواننده‌های مختلف و ماشین‌سوارا بهش چسبیده شده بود.

دم در ایستادم که اقای احمدی گفت:

^بشینید اقای حسینی ، به یکی از پرستارا میگم سعید رو بیاره.

با لبخند سری تکون دادم.

بعد از چند دقیقه در اتاق باز شد و یه پرستار دوباره همراه سعید وارد شد.

باز هم سرش پایین بود و با انگشت‌هاش بازی میکرد.

*سعید پسرم برو بشین.

×میشه شما نری؟

لبخند معذبی زدم ، یعنی از وجود من اذیت میشد؟

سعی کردم مداخله نکنم و به روی خودم نیارم.

*سعید جان ایشون میخواد باهات حرف بزنه ، شما که اقای حسینی رو میشناسی ، برو پسرم ، برو.

سری تکون داد و اومد پشت صندلی نشست.

و خانومِ پرستار بعد از زدن لبخندی کوتاه اتاق رو ترک کرد.

حالا من و بودم و اون بچه که شده بود ارزوم.

+سلام دوباره اقا سعید ، حال شما خوبه؟

سرشو بالا اورد و بهم نگاه کرد.

و فقط کوتاه سری تکون داد.

+نکنه من کاری کردم اقا سعید با من قهره؟

حرف هم نمیزنه با من...

×ن..نه ، شمل کاری نکردی!

ابرویی بالا انداختم.

+به‌به بالاخره ما صدای این شاهزاده رو شنیدیم.

سعید پسرم ، من میخوام در مورد یه موضوعی باهات صحبت کنم و چون میدونم که تو از همه‌ی همسن و سالات بیشتر میفهمی ، با خودت در میونش میزارم.

ببین سعید جان تو میدونی که ما چند ماهه داریم اینجا میایم تا تورو همراه خودمون ببریم و خانواده‌ات باشیم ، ما خیلی دوست داریم و دلمون میخواد تو پیش خودمون بزرگ بشی.

ما هیچوقت بهت اسیب نمیزنیم پسر خوشگلم ، هیچوقت اذیتت نمیکنیم ، هیچوقت توی خیابون و کوچه‌ها رهات نمیکنیم ، هیچوقت نمیزاریم ناراحت باشی ، هر کاری که بخوای برات میکنیم تا تو فقط با ما زندگی کنی ، و من و همسرم رو به عنوان پدرهای خودت بپذیری.

بهش خیره تر شدم که دیدم چشم‌هاش پر از اشک شده.

شوکه‌تر بهش چشم دوختم و ابرویی بالا انداختم.

+الهی بمیرم ، چیشده پسرم چرا گریه میکنی؟

چیزی نگفت و صدای "فین" کردنش فقط به گوش میرسید.

رفتم سمتم و بغلش کردم و سرش رو مماس سینه‌ام کردم.

بعد از چند دقیقه اروم شد که با دست‌هام صورتشو قاب کردم و تو چشم‌هاش خیره شدم.

لپشو چند بار پشت سرِ هم بوسیدم و دستی به موهاش کشیدم.

+الهی قربونت برم من .. گریه نکنیا دیگه ، باشه؟

سری تکون داد و دوباره خودشو تو بغلم رها کرد.

دلم براش ضعف رفت و احساس کردم داره باهام دوست میشه.

از اتاق همونجوری که تو بغلم بود خارج شدیم و وارد دفتر شدیم.

اقای محمدی و رامین در حال صحبت کردن با هم‌دیگه بودن.

با باز شدن در نگاهشون سمت من برگشت.

^چیزی شده اقای حسینی؟

+نه هیچی نشده ، فقط یکم کسله.

و متاسفانه من باز هم هیچ جوابی ازش نگرفتم ؛ اگه چیزی شد بهمون خبر بدید.

اقای محمدی سری تکون داد که بعد از بلند شدن رامین ، بلافاصله پرورشگاه ترک کردیم.


"تو ماشین"

حسین:

_چیزی شده بود حسین ؟که این بچه گریه میکرد؟

+رامین وقتی باهاش حرف زدم چشم‌های معصومش پر از اشک شد‌.

اون لحظه خواستم‌ بمیرم و اشک‌هاشو نبینم ، رامین وقتی بغلش کردم سرشو رو سینه‌م گذاشتم انگار تو بغلم اروم گرفت‌.

من اون بچه رو میخوام رامین .. هر جوری که شده.

_باشه عزیزم ، قول میدم اون بچه متوجه میشه که ما ادم‌های بدی نیستیم و چقد عاشقشیم.

سرم رو به شیشه تکیه دادم و فقط گفتم:

+امیدوارم!


"4 روز بعد"

راوی:

حسین تو اشپزخونه در حال خوردن اب بود که گوشیش زنگ خورد.

داد زد:

+رامین گوشیمو بردار ببین کیه.

_باشه عزیزم.

رامین ، گوشی همسرش رو از روی میز برداشت و با دیدن اسم "اقای احمدی" گفت:

_حسین ، اقای احمدیِ!

مرد با عجله از اشپزخونه خارج شد و به سمت همسرش رفت.

گوشی رو جواب داد و روی اسپیکر گذاشت.

+سلام اقای محمدی ، بفرمایید؟

^سلام عرض شد جناب حسینی ، باید باهاتون صحبت کنم ، لطفا به همراه همسرتون زودتر تشریف بیارید پرورشگاه.

حسین بدون گفتن چیز اضافه‌ای گفت:

+باشه اقای احمدی ، خیلی متشکرم ، خودمونو میرسونیم ، خدانگهدار.

و بعد رو به رامین گفت:

+رامین زودتر اماده شو بریم.

و تا خواست از جاش بلند شه دستش توسط رامین گرفته شد و مانع حرکتش شد.

_چند وقته بخاطر اون فسقلی به من اهمیت نمیدی ، حواسم هستا.

+رامین؟ حسودی میکنی مرد گنده؟ به اون بچه؟

ابرویی بالا انداخت.

_من سر تو به همه حسودی میکنم ، حتی به اون بچه.

حسین نزدیک شد و ناگهانی و محکم بوسه‌ای روی لب رامین گذاشت و به سرعت سمت اتاق دویید.

رامین از روی کاناپه‌ای روش لم داده بود ، فریاد زد:

_تلافیشو خیلی زود سرت در میارم!


"پرورشگاه"

حسین:

رسیده بودیم و هر دو با استرس اینکه چه چیزی میخواد بهمون بگه ، پاهامون رو تکون میدادیم.

^خب اقایون ، من بهتون زنگ زدم بیاید اینجا که یه خبر خوب بهتون بدم.

رامین کنجکاو خیره شد و گفت:

_چه خبری؟

با لبخند بهمون خیره شد و لب از لب باز کرد:

^سعید قبول کرد که همراه شما بیاد ؛ و اینجا رو ترک کنه.

از شدت خوشحالی اشک تو چشم‌هام جمع شد و دست‌هام یخ بست.

که رامین با دیدنِ این وضعیتم دستش رو ، روی دستم قرار داد و با انگشت شصتش نوازش‌وار روش کشید.

+ج..جدی میگید اقا؟

لبخندی زد و به صندلیش تکیه داد.

^بله و ما چون میدونستیم شما خیلی وقته دنبال شنیدن این خبرید و واقعا هم به سعید علاقه داریم باهاتون تماس گرفتیم.

_خب ، کی میتونیم سعید رو همراه خودمون ببریم؟

خودکار توی دستش رو ، روی میز انداخت.

^همین الان هم میتونید ببریدش ، چون مدارک شما کامله ، و همه‌ی تحقیق‌ها و بررسی های لازم انجام شده!

با شنیدن این جمله ، تو پوست خودم نمیگنجیدم ، احساس میکردم خوشحال‌ترین ادم توی دنیام.

+واقعا باورم نمیشه.‌.اقای محمدی واقعا میتونیم ببریمش؟

^بله اقای حسینی مطمئن باشید واقعیه.

رو به رامین گفتم:

+باورم نمیشه..خیلی خوشحالم رامین ، خیلی..

_منم خیلی خوشحالم ، چون بالاخره حس پدر شدنو تجربه میکنم!

^اقایون من به یکی از پرستار ها گفتم وسایل شخصی سعید رو جمع کنه ؛ تا یک‌ساعت دیگه میتونید ببریدش.

از خوشحالی دلم میخواست فریاد بکشم ، ولی فعلا جاش نبود.

+باشه ، حتما.


بعد از یک‌ساعت و جمع کردن وسیله‌های مهمش و ریختنش تو یه کوله ، من و رامین به همراه اقای محمدی و سعید ، و چندتا از پرستار ها تو حیاط ایستاده بودیم.

اقای محمدی رو به روی سعید زانو زد و گفت:

^سعید جان ، از الان تو اینجارو ترک میکنی و با خانواده‌ی جدیدت زندگی میکنی.

اون‌ها ادمای خیلی خوبی هستن و خیلی تورو دوست دارن ، اصلا نترس و به این فکر نکن که ممکنه اذیتت کن ، اونا خیلی برای داشتن تو تلاش کردن پسر.

مراقب خودت باش و هر وقتی که دوست داشتی به اینجا بیا ، باشه؟

سعید سری تکون داد و لبخندی زد و اقای محمدی رو بغل کرد.

بعد از چند ثانیه ازش جدا شد.

×دلم براتون تنگ میشه..

اقای احمدی چشمکی بهش زد و دستش رو ، روی شونه‌ی سعید قرار داد.

^ماهم دلمون برات تنگ میشه ، ولی میتونی هر وقت که خواستی ، با اجازه‌ی پدرهات به اینجا بیای.

سعید خندید و گفت:

×برای همه‌ی زحمت‌هایی که این مدت برام‌ کشیدید ، ازتون ممنونم.

اون بچه خیلی کوچیک بود ، ولی شعور و فهمش از صدتا ادم بزرگ بیشتر بود.

حرفایی که میزد نشون میداد چقد میفهمه و درک میکنه!

و بالاخره بعد از خداحافظی و تشکر کردن از اقای محمدی هر سه تا سوار ماشین شدیم و حرکت کردیم.

چند دقیقه از حرکت کردنمون میگذشت ولی سعید هیچ حرفی نزد.

از تو اینه جلو نگاهش کردم سرش رو به شیشه تکیه دادن و به بیرون خیره شده.

+پسرم چیزی میخوای برات بگیریم؟

مثلا..بستنی دوست داری؟

×نه ، ممنونم.

بازم سری تکون داد که رامین شروع کرد:

_اقا سعید ، دلت میخواد غروب باهم بریم فوتبال بازی کنیم؟

+نه رامین بچم اونجا تو سر و صورتش توپ میخوره یه چیزیش میشه.

رامین فرمون رو چرخوند و وارد خیابون شد.

_چه اسیب دیدنی اخه عزیزم؟

بعدشم .. بزار خود اقا سعید بگه ؛ دوست داری باهم‌ بریم فوتبال غروب عزیزم؟

×نمیدونم..

معلوم بود خجالت میکشه ، یا شاید هم هنوز میترسه.

+عزیزم خجالت نکش ، اگه دوست داری به بابا رامین بگو تا باهم بریم ؛ باشه؟

کوتاه زمزمه کرد:

×بابا؟

ابرویی بالا انداختم و گفتم:

+اره عزیزم ، ما دیگه باباهاتیم ، هر وقتی که راحت بودی بهمون بگو بابا.

چیزی نگفت و فقط به بیرون خیره شد.

_زیاد بهش نپیچ حسین ، شاید هنوز خجالت میکشه ، بزار راحت باشه.

+من که بهش نپیچیدم ، فقط میترسم تا مدت‌های طولانی این سرد و خجالتی بودنش بمونه.

رامین جلوی ساختمون ترمز کرد و گفت:

_نه پسرم ، نترس اینجوری نمیمونه.

و بعد با صدای بلند ادامه داد:

_خب دیگه ، مسافرین محترم پیاده شید ، رسیدیم!

از ماشین با خنده پیاده شدم و در رو برای سعید باز کردم ، دستش رو گرفتم و از ماشین پیاده‌اش کردم.

+بیا پایین بابا.

×کوله‌ام چی؟

+من برات میارم پسرم ، برای شما سنگینه.

سری تکون داد که لپش رو کشیدم.

کوله‌اش رو گرفتم و سه تایی وارد پارکینگ و بعد سوار اسانسور شدیم.

دکمه رو زدیم و بعد از چند ثانیه رسیدیم.

رامین کلید رو تو در انداخت و باز کرد.

دست سعید رو گرفتم و وارد خونه شدیم.

+پسرم بشین ، راحت باش ، اینجا دیگه‌ خونه‌ی خودته!

لبخندی زد و چیزی نگفت.

رفتم تو اتاق و لباس‌هامو با یه لباس راحتی عوض کردم و رامین هم بلافاصله بعد از ورود به خونه رفت حموم.

+سعید بابا ، بیا اینجا.

صداش زدم که بعد از چند ثانیه تو چهارچوب در نمایان شد.

لبخندی زدم و بهش خیره شدم.

+بیا بریم اتاقتو بهت نشون بدم.

دستش رو گرفتم و سمت اتاقش رفتیم.

در رو باز کردم وارد شدیم ، نگاهش دور تا دور اتاق میچرخید.

دستمو روی شونه‌ش گذاشتم و گفتم:

+دوست داری اینجارو؟

برگشت سمتم و محکم بغلم کرد.

اولش شوکه شدم ولی بعدش محکم بدن کوچیکشو تو بغلم گرفتم و لپشو بوسیدم.

×اینجا خیلی قشنگه .. (و با کمی مکث ادامه داد:) بابا.

با شنیدن این کلمه از زبونش احساس میکردم کل دنیارو بهم دادن ؛ با چشم‌های درشت و اشکی و با لبخندی که رو لبم بود ، در حالی که با اشک چشمم در تضاد بود ، گونه و چشم و پیشونیشو چندبار پشت سر هم بوسیدم.

+ت..تو بهم‌ گفتی بابا؟

با خجالت سرش رو پایین برد و با ناخوناش بازی کرد.

دوباره بغلش کردم و سرش رو نوازش کردم.

+الهی بابا قربونت بره پسرم.


"شب"

حسین:

تو اشپزخونه در حال درست کردن نوشیدنی بودم و منتظر بودم که صالح و ارمین و زبیر و روزبه و محمدرضا بیان.

سعید خیلی اروم روی کاناپه نشسته بود و با رامین حرف میزد.

انگاری خجالت و ترسش مقداری ریخته تو همین یک روز و این منو خیلی خوشحال و امیدوار میکرد.

با لبخند بهشون نگاه کردم و برای بار صدم احساس خوشبختی کردم.

با صدای زنگ ایفون ، رامین رفت و دکمه‌اشو زد.

_مزاحما تشریف اوردن.

+نگو رامین زشته.

_زشت چی اخه فداتشم من ، همش اینجان دیگه ؛ خودشون زندگی ندارن خدایی؟

قهقهه‌ای زدم که زنگ در ورودی هم به صدا در اومد.

در روز باز کردیم که بچه‌ها همه باهم وارد شدن.

_ذکر و خیرتون بود همین چند دقیقه پیش.

صالح ابرویی بالا انداخت.

&بسم الله ، چیشده؟ اقا رامین عاشق ما شده ، سید چی به خورد شوهرت دادی انقد عجیب شده؟

روزبه صالح رو هل داد و گفت:

~صالح ببند دهنتو ، برو تو دیگه.

٪یعنی واقعا بدون زبیر بهتون خوش میگذشت؟

ارمین پشت ایستاده بود و بالاخره خودشو نشون داد.

@همتون حرف مفت میزنید ، بچه رو نمیبینید خدایی ؟

نگاهش کنید چقد نازه.

محمدرضا اومد سمتشو جلوش زانو زد‌.

•سلام اقا پسر ، اسم شما چیه؟

سعید با خجالت بهم چسبید.

+بگو اسمتو بابا ، اینا همه عموهاتن ، خجالت نکش.

_البته سعید بابایی ، متاسفانه اینا عموهاتن.

&رضاییان یه دقیقه دهنتو ببند بزار با بچه دوست شیم.

رامین چشم‌غره‌ای بهش رفت و با چشم براش خط و نشون کشید.

+خب دیگه ، بریم بشینیم ، اونجا با بچم اشنا میشید.

همه با خنده نشستن و سعید هم تو بغل رامین فرو رفت.

منم تو اشپزخونه رفتم برای اوردن نوشیدنی ها.

نوشیدنی‌ها رو اوردم و گذاشتم روی میز‌.

@سید ، برخلاف این شوهر سگ‌اعصابت این بچه قند خالصه!

+هی ارمین ، به شوهرم کاری نداشته باش!

٪ارمین حرف نزن ، به شوشویی رامین برمیخوره اینجوری حرف میزنی باهاش.

~سید من عذر میخوام ، اینا عقل ندارن ، نمیفهمم چجوری این همه مدت باهاشون رفیق موندیم..عجیبه!

&رفیق بودن با ما لیاقت میخواد که شما ندارید.

هممون خندیدیم و بعد از خوردن غذا و جمع کردن ظرفا ، صالح و رامین و ارمین و زبیر مشغول پی‌اس زدن شدن.

من و محمدرضا و روزبه هم داشتیم باهم حرف میزدیم.

+من که مطمئنم این فصل هم سرمربی خوب برامون نمیا-

تا خواستم ادامه بدم گوشه‌ی استینم‌کشیده شد.

به سعید نگاه کردم.

+جانم‌ بابایی؟

چشم‌هاشو مالید و بهم خیره شد.

×به بابا رامین گفتم ، گفت به شما بگم.

من خوابم میاد!

لبخندی زدم و بهش گفتم:

+میخوای همینجا تو بغلم بخوابی؟

سری تکون داد که بغلش کردم و سرشو رو سینه‌ام گذاشت.

پشتشو نوازش کردم که بعد از چند دقیقه چشم‌هاش گرم شد و تو بغلم به خواب رفت.

به حرف زدن با بچه‌ها ادامه دادیم که ساعت تقریبا 1 شب بود ، که بچه‌ها خداحافظی کردن و رفتن.

رامین بچه رو از بغلم گرفت و بردتش تو اتاقش روی تختش گذاشت.

سرش رو نرم‌بوسید و از اتاق خارج شد.

تو اشپزخونه پشت اپن ایستاده بودم که رامین کمرم رو از پشت بغل کرد.

برگشتم و بهش نگاه کردم که بدنم‌رو سفت تر به خودش چسبوند.

لبش رو ، روی لبم کوبید و بوسه‌ی محکمی روش گذاشت.

_خیلی دوست دارم پسرم ، خیلی!

+من عاشق تو و خانواده‌امونم اقای رضاییان!


منتظر پارت 2 باشید.💙

Report Page