FAMILY
T..راوی:
صبح با بوسههایی که روی گردنش گذاشته میشد ، چشمهاش رو باز کرد.
نقی زد و تو جاش تکون خورد.
+رامین نکن.
ولی مرد بیتفاوت به کارش ادامه داد و بوسههای درشتتری روی گردنش جا گذاشت.
+نکن رامین ، خوابم میاد.
_توله سگ دارم بوست میکنم ، نکن چیه؟
چشمهاش رو کامل باز کرد و تو صورت مرد خیره شد.
+دیشب اگه میزاشتی بخوابیم ، اینجوری نمیشد.
رامین ابرویی بالا انداخت و گفت:
_مگه من چیکار کردم؟ یه پیاس زدن که این حرفارو نداره عشقم.
حسین از روی تخت بلند شد و به سمت درِ اتاق رفت.
+باشه اقا رامین ، لوس نکن خودتو ، پاشو یه چیزی بخوریم.
مرد شیرجهای سمت همسرش زد و کمرش رو سفت چسبید.
_نمیشه به جای غذا تورو بخورم؟
حسین سعی کرد ، رامین رو از خودش دور کنه ولی متاسفانه زور اون مرد ، بیشتر از زور خودش بود.
ضربهای به بازوش که دور کمرش سفت شده بود ، زد و نقی زد:
+نکن رامین ، گرسنمه!
مرد خواست دهنش رو باز کنه و حرف بزنه که همسرش دستش رو ، روی دهنش گذاشت و گفت:
+اگه میخوای چیزی بگو ، لطفا نگو!
خواهش میکنم.
رامین با خنده از حسین جدا شد که بلافاصله حسین اتاق رو ترک کرد.
بعد از چند دقیقه انجام کارهاشون ، هر دو سر میز صبحانه نشسته بودن.
+از پرورشگاه زنگ نزدن؟
مرد لقمهی تو دستش رو وارد دهنش کرد.
_نه هنوز.
+رامین..من نمیتونم سعیدو از دست بدم ، نمیخوام که اینجوری باشه..من اون بچه رو میخوام..من اونو میخوام که بهم بگه بابا..من اونو میخوام که هرشب بغلش کنم و تو گوشش براش قصه بگم..من اونو میخوام تا همیشه پیشم باشه..من اونو میخوام تا هردومون حس پدر بودنو تجربه کنیم!
و چشمهاش بغضی شد و چونهاش منقبض.
رامین دستهاش رو ، روی دستهای حسین گذاشت.
_منم اون بچه رو میخوام تا حس خوب پدر شدنو تجربه کنم ، نمیزارم اون بچه از دستمون بره .. باشه؟
حسین سری تکون داد که هر دو ، هر چند بیمیل به خوردن صبحانهشون ادامه دادن.
"2 هفته بعد ، پرورشگاه"
حسین:
روی صندلی دفتر پرورشگاه نشسته بودیم.
حدود 4 ماهه که برای گرفتن سرپرستی سعید به اینجا میایم.
هر سری به بهانه های مختلف مارو سرگردون میکنن ، ولی اون بچه انقد شیرین بود که نه من و نه رامین ، نمیخواستیم که از دستش بدیم.
با باز شدن درِ دفتر ، یه اقایی به همراه سعید وارد شد.
سرش مثل همیشه پایین بود و یه ماشین کوچیک دستش بود.
جلوی صندلیمون ایستاد و سرش باز هم پایین بود.
بدنش رو تو بغلم کشیدم و سرش رو نوازش کردم.
+اقا سعید؟ نمیگی ما دلمون برات تنگ میشه که انقد دیر به دیر به ما اجازهی ملاقات میدی خوشگل؟
و در ادامهی حرفم نوک بینیش رو کوتاه کشیدم.
سرش رو بالا اورد که تو چشمهای درشت و معصومش دیده شد.
از تو بغلم جداش کردم که به رامین خیره شد.
رامین لبخندی بهش زد و دستش رو جلو برد.
_هی قهرمان!
حالت چطوره؟
با صدای لطیفش کوتاه جواب داد:
×خوبم.
هر دو حس کردیم داره اذیت میشه ، لبخند معذبی زدیم و رو به اقای محمدی گفتم:
+اقای محمدی ، سعیدجان اذیت میشه ، بهنظرم اینجا نمونه بهتره.
^بله درست میفرمایید ..
و بعد رو به اونی که سعید باهاش اومده بود گفت:
^ببرش اقای اسلامی.
و بعد هر دو اتاق رو ترک کردن.
^ببینید اقایون ، شما 4 ماهه برای گرفتن سرپرستی سعید به اینجا میاید و ما هر سری مجبوریم شما رو بفرستیم و به دفعه بعدی بسپاریم.
درحالی که به سرپرستی گرفتن یه بچه ، حدود 2 ماه و نیم و دیگه حداکثر 3 ماه طول میکشه.
مدارک شما کامله ، و حتی همین الان هم میتونیم سرپرستی رو به شما بدیم.
ولی متاسفانه سعید تو خانوادهی بسیار بدی بدنیا اومده ، زمانی که به اینجا اوردنش فقط یه بچه 5 ساله بود که بدنش پر از جای زخم و کبودی بود.
پدر و مادرش میزدنش و حتی گاهی ازش استفاده ابزاری میکردن!
پدرش برای خرید مواد مخدر این بچه رو تو پارک رها میکرد و خیلی چیزای دیگه که گفتنش جایز نیست.
این بچه خجالتیِ ، میترسه ، و همیشه فکر میکنه قراره قضیه پدر و مادرش تو خانواده جدیدش هم براش تداعی بشه.
هر دو بعد از شنیدن این حرف از زبون اون مرد ، شوکه و ناراحت به همراه عصبانیتی که فروکش کردنش سخت بود ، بهش خیره شدیم.
_بعدش چی؟
کسی سراغ اون بیهمه چیزا نرفت؟
یعنی کسی نیست این ادمارو جمع کنه؟
اینا به یه بچه 3_4 ساله رحم نکردن ، دو روز دیگه یکی دیگه رو بدبخت میکنن که..
اقای محمدی با تاسف ، و لبخندی تلخ سری تکون داد.
^کسی هیچ اقدامی نکرد و متاسفانه هیچ خبری از اون خانواده نیست ؛ بارها تلاش کردیم پیداشون کنیم و تحویل پلیس بدیمشون ولی حتی خونهی قبلیشون که با سعید اونجا زندگی میکردن رو تخلیه کردن و کسی ازشون خبری نداشت.
سری تکون دادم.
+اقای محمدی ، کی میتونیم سعیدو ببریم؟
من و همسرم خیلی منتظریم که ، این بچه رو ببریم ، لطفا بزارید من باهاش حرف بزنم.
قول میدم قانع میشه و ترسش میریزه.
سری تکون داد و ابرویی بالا انداخت.
^من با این موضوع مشکلی ندارم اقای حسینی.
میتونید ببینیدش ، و باهاش حرف بزنید.
با لبخند سری تکون دادم و رو به رامین اروم لب زدم:
+تو همینجا بمون ، من میرم.
_باشه.
از جام بلند شدم و به همراه اقای محمدی وارد یه اتاقی که تهِ سالن پرورشگاه بود رفتیم.
اتاقی که دیوار ابی و به همراه چندتا پوستر بازیکنای فوتبال و خوانندههای مختلف و ماشینسوارا بهش چسبیده شده بود.
دم در ایستادم که اقای احمدی گفت:
^بشینید اقای حسینی ، به یکی از پرستارا میگم سعید رو بیاره.
با لبخند سری تکون دادم.
بعد از چند دقیقه در اتاق باز شد و یه پرستار دوباره همراه سعید وارد شد.
باز هم سرش پایین بود و با انگشتهاش بازی میکرد.
*سعید پسرم برو بشین.
×میشه شما نری؟
لبخند معذبی زدم ، یعنی از وجود من اذیت میشد؟
سعی کردم مداخله نکنم و به روی خودم نیارم.
*سعید جان ایشون میخواد باهات حرف بزنه ، شما که اقای حسینی رو میشناسی ، برو پسرم ، برو.
سری تکون داد و اومد پشت صندلی نشست.
و خانومِ پرستار بعد از زدن لبخندی کوتاه اتاق رو ترک کرد.
حالا من و بودم و اون بچه که شده بود ارزوم.
+سلام دوباره اقا سعید ، حال شما خوبه؟
سرشو بالا اورد و بهم نگاه کرد.
و فقط کوتاه سری تکون داد.
+نکنه من کاری کردم اقا سعید با من قهره؟
حرف هم نمیزنه با من...
×ن..نه ، شمل کاری نکردی!
ابرویی بالا انداختم.
+بهبه بالاخره ما صدای این شاهزاده رو شنیدیم.
سعید پسرم ، من میخوام در مورد یه موضوعی باهات صحبت کنم و چون میدونم که تو از همهی همسن و سالات بیشتر میفهمی ، با خودت در میونش میزارم.
ببین سعید جان تو میدونی که ما چند ماهه داریم اینجا میایم تا تورو همراه خودمون ببریم و خانوادهات باشیم ، ما خیلی دوست داریم و دلمون میخواد تو پیش خودمون بزرگ بشی.
ما هیچوقت بهت اسیب نمیزنیم پسر خوشگلم ، هیچوقت اذیتت نمیکنیم ، هیچوقت توی خیابون و کوچهها رهات نمیکنیم ، هیچوقت نمیزاریم ناراحت باشی ، هر کاری که بخوای برات میکنیم تا تو فقط با ما زندگی کنی ، و من و همسرم رو به عنوان پدرهای خودت بپذیری.
بهش خیره تر شدم که دیدم چشمهاش پر از اشک شده.
شوکهتر بهش چشم دوختم و ابرویی بالا انداختم.
+الهی بمیرم ، چیشده پسرم چرا گریه میکنی؟
چیزی نگفت و صدای "فین" کردنش فقط به گوش میرسید.
رفتم سمتم و بغلش کردم و سرش رو مماس سینهام کردم.
بعد از چند دقیقه اروم شد که با دستهام صورتشو قاب کردم و تو چشمهاش خیره شدم.
لپشو چند بار پشت سرِ هم بوسیدم و دستی به موهاش کشیدم.
+الهی قربونت برم من .. گریه نکنیا دیگه ، باشه؟
سری تکون داد و دوباره خودشو تو بغلم رها کرد.
دلم براش ضعف رفت و احساس کردم داره باهام دوست میشه.
از اتاق همونجوری که تو بغلم بود خارج شدیم و وارد دفتر شدیم.
اقای محمدی و رامین در حال صحبت کردن با همدیگه بودن.
با باز شدن در نگاهشون سمت من برگشت.
^چیزی شده اقای حسینی؟
+نه هیچی نشده ، فقط یکم کسله.
و متاسفانه من باز هم هیچ جوابی ازش نگرفتم ؛ اگه چیزی شد بهمون خبر بدید.
اقای محمدی سری تکون داد که بعد از بلند شدن رامین ، بلافاصله پرورشگاه ترک کردیم.
"تو ماشین"
حسین:
_چیزی شده بود حسین ؟که این بچه گریه میکرد؟
+رامین وقتی باهاش حرف زدم چشمهای معصومش پر از اشک شد.
اون لحظه خواستم بمیرم و اشکهاشو نبینم ، رامین وقتی بغلش کردم سرشو رو سینهم گذاشتم انگار تو بغلم اروم گرفت.
من اون بچه رو میخوام رامین .. هر جوری که شده.
_باشه عزیزم ، قول میدم اون بچه متوجه میشه که ما ادمهای بدی نیستیم و چقد عاشقشیم.
سرم رو به شیشه تکیه دادم و فقط گفتم:
+امیدوارم!
"4 روز بعد"
راوی:
حسین تو اشپزخونه در حال خوردن اب بود که گوشیش زنگ خورد.
داد زد:
+رامین گوشیمو بردار ببین کیه.
_باشه عزیزم.
رامین ، گوشی همسرش رو از روی میز برداشت و با دیدن اسم "اقای احمدی" گفت:
_حسین ، اقای احمدیِ!
مرد با عجله از اشپزخونه خارج شد و به سمت همسرش رفت.
گوشی رو جواب داد و روی اسپیکر گذاشت.
+سلام اقای محمدی ، بفرمایید؟
^سلام عرض شد جناب حسینی ، باید باهاتون صحبت کنم ، لطفا به همراه همسرتون زودتر تشریف بیارید پرورشگاه.
حسین بدون گفتن چیز اضافهای گفت:
+باشه اقای احمدی ، خیلی متشکرم ، خودمونو میرسونیم ، خدانگهدار.
و بعد رو به رامین گفت:
+رامین زودتر اماده شو بریم.
و تا خواست از جاش بلند شه دستش توسط رامین گرفته شد و مانع حرکتش شد.
_چند وقته بخاطر اون فسقلی به من اهمیت نمیدی ، حواسم هستا.
+رامین؟ حسودی میکنی مرد گنده؟ به اون بچه؟
ابرویی بالا انداخت.
_من سر تو به همه حسودی میکنم ، حتی به اون بچه.
حسین نزدیک شد و ناگهانی و محکم بوسهای روی لب رامین گذاشت و به سرعت سمت اتاق دویید.
رامین از روی کاناپهای روش لم داده بود ، فریاد زد:
_تلافیشو خیلی زود سرت در میارم!
"پرورشگاه"
حسین:
رسیده بودیم و هر دو با استرس اینکه چه چیزی میخواد بهمون بگه ، پاهامون رو تکون میدادیم.
^خب اقایون ، من بهتون زنگ زدم بیاید اینجا که یه خبر خوب بهتون بدم.
رامین کنجکاو خیره شد و گفت:
_چه خبری؟
با لبخند بهمون خیره شد و لب از لب باز کرد:
^سعید قبول کرد که همراه شما بیاد ؛ و اینجا رو ترک کنه.
از شدت خوشحالی اشک تو چشمهام جمع شد و دستهام یخ بست.
که رامین با دیدنِ این وضعیتم دستش رو ، روی دستم قرار داد و با انگشت شصتش نوازشوار روش کشید.
+ج..جدی میگید اقا؟
لبخندی زد و به صندلیش تکیه داد.
^بله و ما چون میدونستیم شما خیلی وقته دنبال شنیدن این خبرید و واقعا هم به سعید علاقه داریم باهاتون تماس گرفتیم.
_خب ، کی میتونیم سعید رو همراه خودمون ببریم؟
خودکار توی دستش رو ، روی میز انداخت.
^همین الان هم میتونید ببریدش ، چون مدارک شما کامله ، و همهی تحقیقها و بررسی های لازم انجام شده!
با شنیدن این جمله ، تو پوست خودم نمیگنجیدم ، احساس میکردم خوشحالترین ادم توی دنیام.
+واقعا باورم نمیشه..اقای محمدی واقعا میتونیم ببریمش؟
^بله اقای حسینی مطمئن باشید واقعیه.
رو به رامین گفتم:
+باورم نمیشه..خیلی خوشحالم رامین ، خیلی..
_منم خیلی خوشحالم ، چون بالاخره حس پدر شدنو تجربه میکنم!
^اقایون من به یکی از پرستار ها گفتم وسایل شخصی سعید رو جمع کنه ؛ تا یکساعت دیگه میتونید ببریدش.
از خوشحالی دلم میخواست فریاد بکشم ، ولی فعلا جاش نبود.
+باشه ، حتما.
بعد از یکساعت و جمع کردن وسیلههای مهمش و ریختنش تو یه کوله ، من و رامین به همراه اقای محمدی و سعید ، و چندتا از پرستار ها تو حیاط ایستاده بودیم.
اقای محمدی رو به روی سعید زانو زد و گفت:
^سعید جان ، از الان تو اینجارو ترک میکنی و با خانوادهی جدیدت زندگی میکنی.
اونها ادمای خیلی خوبی هستن و خیلی تورو دوست دارن ، اصلا نترس و به این فکر نکن که ممکنه اذیتت کن ، اونا خیلی برای داشتن تو تلاش کردن پسر.
مراقب خودت باش و هر وقتی که دوست داشتی به اینجا بیا ، باشه؟
سعید سری تکون داد و لبخندی زد و اقای محمدی رو بغل کرد.
بعد از چند ثانیه ازش جدا شد.
×دلم براتون تنگ میشه..
اقای احمدی چشمکی بهش زد و دستش رو ، روی شونهی سعید قرار داد.
^ماهم دلمون برات تنگ میشه ، ولی میتونی هر وقت که خواستی ، با اجازهی پدرهات به اینجا بیای.
سعید خندید و گفت:
×برای همهی زحمتهایی که این مدت برام کشیدید ، ازتون ممنونم.
اون بچه خیلی کوچیک بود ، ولی شعور و فهمش از صدتا ادم بزرگ بیشتر بود.
حرفایی که میزد نشون میداد چقد میفهمه و درک میکنه!
و بالاخره بعد از خداحافظی و تشکر کردن از اقای محمدی هر سه تا سوار ماشین شدیم و حرکت کردیم.
چند دقیقه از حرکت کردنمون میگذشت ولی سعید هیچ حرفی نزد.
از تو اینه جلو نگاهش کردم سرش رو به شیشه تکیه دادن و به بیرون خیره شده.
+پسرم چیزی میخوای برات بگیریم؟
مثلا..بستنی دوست داری؟
×نه ، ممنونم.
بازم سری تکون داد که رامین شروع کرد:
_اقا سعید ، دلت میخواد غروب باهم بریم فوتبال بازی کنیم؟
+نه رامین بچم اونجا تو سر و صورتش توپ میخوره یه چیزیش میشه.
رامین فرمون رو چرخوند و وارد خیابون شد.
_چه اسیب دیدنی اخه عزیزم؟
بعدشم .. بزار خود اقا سعید بگه ؛ دوست داری باهم بریم فوتبال غروب عزیزم؟
×نمیدونم..
معلوم بود خجالت میکشه ، یا شاید هم هنوز میترسه.
+عزیزم خجالت نکش ، اگه دوست داری به بابا رامین بگو تا باهم بریم ؛ باشه؟
کوتاه زمزمه کرد:
×بابا؟
ابرویی بالا انداختم و گفتم:
+اره عزیزم ، ما دیگه باباهاتیم ، هر وقتی که راحت بودی بهمون بگو بابا.
چیزی نگفت و فقط به بیرون خیره شد.
_زیاد بهش نپیچ حسین ، شاید هنوز خجالت میکشه ، بزار راحت باشه.
+من که بهش نپیچیدم ، فقط میترسم تا مدتهای طولانی این سرد و خجالتی بودنش بمونه.
رامین جلوی ساختمون ترمز کرد و گفت:
_نه پسرم ، نترس اینجوری نمیمونه.
و بعد با صدای بلند ادامه داد:
_خب دیگه ، مسافرین محترم پیاده شید ، رسیدیم!
از ماشین با خنده پیاده شدم و در رو برای سعید باز کردم ، دستش رو گرفتم و از ماشین پیادهاش کردم.
+بیا پایین بابا.
×کولهام چی؟
+من برات میارم پسرم ، برای شما سنگینه.
سری تکون داد که لپش رو کشیدم.
کولهاش رو گرفتم و سه تایی وارد پارکینگ و بعد سوار اسانسور شدیم.
دکمه رو زدیم و بعد از چند ثانیه رسیدیم.
رامین کلید رو تو در انداخت و باز کرد.
دست سعید رو گرفتم و وارد خونه شدیم.
+پسرم بشین ، راحت باش ، اینجا دیگه خونهی خودته!
لبخندی زد و چیزی نگفت.
رفتم تو اتاق و لباسهامو با یه لباس راحتی عوض کردم و رامین هم بلافاصله بعد از ورود به خونه رفت حموم.
+سعید بابا ، بیا اینجا.
صداش زدم که بعد از چند ثانیه تو چهارچوب در نمایان شد.
لبخندی زدم و بهش خیره شدم.
+بیا بریم اتاقتو بهت نشون بدم.
دستش رو گرفتم و سمت اتاقش رفتیم.
در رو باز کردم وارد شدیم ، نگاهش دور تا دور اتاق میچرخید.
دستمو روی شونهش گذاشتم و گفتم:
+دوست داری اینجارو؟
برگشت سمتم و محکم بغلم کرد.
اولش شوکه شدم ولی بعدش محکم بدن کوچیکشو تو بغلم گرفتم و لپشو بوسیدم.
×اینجا خیلی قشنگه .. (و با کمی مکث ادامه داد:) بابا.
با شنیدن این کلمه از زبونش احساس میکردم کل دنیارو بهم دادن ؛ با چشمهای درشت و اشکی و با لبخندی که رو لبم بود ، در حالی که با اشک چشمم در تضاد بود ، گونه و چشم و پیشونیشو چندبار پشت سر هم بوسیدم.
+ت..تو بهم گفتی بابا؟
با خجالت سرش رو پایین برد و با ناخوناش بازی کرد.
دوباره بغلش کردم و سرش رو نوازش کردم.
+الهی بابا قربونت بره پسرم.
"شب"
حسین:
تو اشپزخونه در حال درست کردن نوشیدنی بودم و منتظر بودم که صالح و ارمین و زبیر و روزبه و محمدرضا بیان.
سعید خیلی اروم روی کاناپه نشسته بود و با رامین حرف میزد.
انگاری خجالت و ترسش مقداری ریخته تو همین یک روز و این منو خیلی خوشحال و امیدوار میکرد.
با لبخند بهشون نگاه کردم و برای بار صدم احساس خوشبختی کردم.
با صدای زنگ ایفون ، رامین رفت و دکمهاشو زد.
_مزاحما تشریف اوردن.
+نگو رامین زشته.
_زشت چی اخه فداتشم من ، همش اینجان دیگه ؛ خودشون زندگی ندارن خدایی؟
قهقههای زدم که زنگ در ورودی هم به صدا در اومد.
در روز باز کردیم که بچهها همه باهم وارد شدن.
_ذکر و خیرتون بود همین چند دقیقه پیش.
صالح ابرویی بالا انداخت.
&بسم الله ، چیشده؟ اقا رامین عاشق ما شده ، سید چی به خورد شوهرت دادی انقد عجیب شده؟
روزبه صالح رو هل داد و گفت:
~صالح ببند دهنتو ، برو تو دیگه.
٪یعنی واقعا بدون زبیر بهتون خوش میگذشت؟
ارمین پشت ایستاده بود و بالاخره خودشو نشون داد.
@همتون حرف مفت میزنید ، بچه رو نمیبینید خدایی ؟
نگاهش کنید چقد نازه.
محمدرضا اومد سمتشو جلوش زانو زد.
•سلام اقا پسر ، اسم شما چیه؟
سعید با خجالت بهم چسبید.
+بگو اسمتو بابا ، اینا همه عموهاتن ، خجالت نکش.
_البته سعید بابایی ، متاسفانه اینا عموهاتن.
&رضاییان یه دقیقه دهنتو ببند بزار با بچه دوست شیم.
رامین چشمغرهای بهش رفت و با چشم براش خط و نشون کشید.
+خب دیگه ، بریم بشینیم ، اونجا با بچم اشنا میشید.
همه با خنده نشستن و سعید هم تو بغل رامین فرو رفت.
منم تو اشپزخونه رفتم برای اوردن نوشیدنی ها.
نوشیدنیها رو اوردم و گذاشتم روی میز.
@سید ، برخلاف این شوهر سگاعصابت این بچه قند خالصه!
+هی ارمین ، به شوهرم کاری نداشته باش!
٪ارمین حرف نزن ، به شوشویی رامین برمیخوره اینجوری حرف میزنی باهاش.
~سید من عذر میخوام ، اینا عقل ندارن ، نمیفهمم چجوری این همه مدت باهاشون رفیق موندیم..عجیبه!
&رفیق بودن با ما لیاقت میخواد که شما ندارید.
هممون خندیدیم و بعد از خوردن غذا و جمع کردن ظرفا ، صالح و رامین و ارمین و زبیر مشغول پیاس زدن شدن.
من و محمدرضا و روزبه هم داشتیم باهم حرف میزدیم.
+من که مطمئنم این فصل هم سرمربی خوب برامون نمیا-
تا خواستم ادامه بدم گوشهی استینمکشیده شد.
به سعید نگاه کردم.
+جانم بابایی؟
چشمهاشو مالید و بهم خیره شد.
×به بابا رامین گفتم ، گفت به شما بگم.
من خوابم میاد!
لبخندی زدم و بهش گفتم:
+میخوای همینجا تو بغلم بخوابی؟
سری تکون داد که بغلش کردم و سرشو رو سینهام گذاشت.
پشتشو نوازش کردم که بعد از چند دقیقه چشمهاش گرم شد و تو بغلم به خواب رفت.
به حرف زدن با بچهها ادامه دادیم که ساعت تقریبا 1 شب بود ، که بچهها خداحافظی کردن و رفتن.
رامین بچه رو از بغلم گرفت و بردتش تو اتاقش روی تختش گذاشت.
سرش رو نرمبوسید و از اتاق خارج شد.
تو اشپزخونه پشت اپن ایستاده بودم که رامین کمرم رو از پشت بغل کرد.
برگشتم و بهش نگاه کردم که بدنمرو سفت تر به خودش چسبوند.
لبش رو ، روی لبم کوبید و بوسهی محکمی روش گذاشت.
_خیلی دوست دارم پسرم ، خیلی!
+من عاشق تو و خانوادهامونم اقای رضاییان!
منتظر پارت 2 باشید.💙