F2 "part 3"
𝘣𝘭𝘶𝘦𝘮𝘢صدای زنگ در سکوت سنگین خونه ی یونجون رو شکست.
نور کمرنگ صبح از لای پرده ها میومد تو. یونجون که از شب قبل فقط روی مبل ولو شده بود با صدای زنگ یکه خورد. رد انگشتاش هنوز روی شیشه ی لیوان نیمه خورده شده ی آب مشخص بود. هرکسی یونجون رو میدید در صدم ثانیه متوجه میشد که کل شب رو تا صبح چشم روی هم نذاشته.
بلند شد و همونطوری با تیشرت گشاد و موهای به هم ریخته رفت سمت آیفون. تصویرِ بومگیو پشت در بود. با همون موهای مرتب همیشگی و ی قهوه ی کاغذی توی دستش و لبخند محوی که بیشتر از اینکه شاد باشه نشونه ی نگرانی بود.
یونجون در رو باز کرد و بدون حرف فقط بهش زل زد.
بومگیو با قدم های آروم وارد شد و نگاهی به اطراف انداخت و گفت :
_ دیشب توی پیامت نوشتی "سوبین زندست ولی منو فراموش کرده" و بعدش دیگه چیزی نگفتی.
نفس عمیقی کشید :
_ از دیشب نخوابیدم. همش فکر میکردم نکنه دوباره حالت بد شده..
مکث کرد و چشماش مستقیم رفت روی چهره ی خسته ی یونجون.
_ ولی الان که قیافت رو میبینم میفهمم ی چیزی شده.
یونجون چیزی نگفت. فقط رفت سمت آشپزخونه, در یخچال رو باز کرد, ی بطری آب برداشت, ی قرص دیگه از روی کانتر برداشت و قورت داد.
بومگیو همونجا ایستاده بود و با نگرانی نگاهش میکرد.
همونجوری که به سمت مبل میرفت شروع به حرف زدن کرد اما هنوز ذره ای از نگرانی توی صداش کم نشده بود :
_ هنوزم...هنوزم مطمئنی زندست ؟!
یونجون که توی اون فاصله از آشپزخونه بیرون اومده بود و جلوی پنجره وایساده بود نگاهش رو از بیرون گرفت و به بومگیو نگاه کرد.
سردرگمی و درد توی چشماش برای بومگیو به روشنیِ روز بود.
_ خودش بود بومگیو...صداش, نگاهش... حتی همون زخمی که همیشه رو مچ دستش بود. اص..اصلا نمیدونم چطوری...ولی زندست.
بومگیو آروم قدم برداشت سمتش.
صداش پایینتر اومد یجوری که انگار از ترس فروپاشیه یونجون میخواست همه چی رو ملایم نگه داره. اما هنوز هم نمیتونست باور کنه..سوبین ؟! بعد از پنج سال ؟!
_ مطمئنی خیالی نبود؟! حالت خوب نبود یونجون شاید...
یونجون روشو برگردوند و با کلافگی حرف بومگیو رو قطع کرد :
_ بومگیو... اون تو خونه ی من بود. بعدش...با ی پسر دیگه رفت. ولی قبلش خودش با گوشیش بهم زنگ زد. بدون حتی یه کلمه فقط زنگ زد و اینکه...
با کلافگی انگشتاشو توی موهاش فرو کرد :
_ عکسای روی دیوار اتاق رو نشونش دادم.
بومگیو لحظه ای خشک شد.
_ نشونش دادی ؟! ریکشنش چی بود ؟!
یونجون فقط با سر تأیید کرد و بعد آروم گفت :
_ ی عکس براش آشنا بود. همون عکسی که با هم لب ساحل اینچئون گرفتیم... گفت تو خونش این عکس رو داره ولی من توش نیستم. انگار که عکس کات شده..
بومگیو دستش رو به آرومی روی شونه ی یونجون گذاشت :
_ من مطمئنم اون ی سری چیزا تو ذهنش داره و میتونه با کمک تو به یاد بیاره..نمیدونم چه اتفاقی افتاده ولی فکر میکنم هیچ کدومش اتفاقی نبوده..
_ من چجوری باید دوباره وارد زندگیش بشم وقتی حتی نمیدونه کی ام؟! اگه اون پسره نخواد بذاره چی؟! اگه سوبین...
صداش آرومتر شد :
_ از حسی که داره و نمیدونه از کجاست بترسه چی ؟!
بومگیو ساکت موند. بعد از چند ثانیه گفت :
_ یونجون..تو فقط کافیه آروم آروم نزدیکش بشی. مثل قبل بدون اجبار و بدون جنگ. سوبین ی بار عاشقت شده.
لبخند کمرنگی زد :
_ حتی اگر خاطراتتون رو به یاد نیاره هم مشکلی نیست چون دوباره میتونه بشه.
یونجون نگاهش کرد. ی خنده ی بیحال نشست گوشه ی لبش.
_ اره ی بار...
بومگیو لبخند زد.
_ پس فقط کافیه ی بار دیگه بهش اضافه بشه.
لبخند دلگرم کننده ای به یونجون زد. :
_ اون خاطراتتون رو نداره اما تو داری پس میتونی همه چیز رو دوباره بهش نشون بدی. اونم از اول..
صدای موج ها آروم بود اما انقدر نزدیک که انگار درست کنار گوشش به ساحل برخورد میکردن.
باد ملایمی می وزید و شن ها زیر پاش فرو میرفتن. نور آفتاب کم کم داشت محو میشد و اسمون نارنجی بود.
سوبین بدون کفش راه میرفت و پشت سرش صدای پای یونجون می اومد.
_ سردت نیست ؟!
یونجون اینو پرسید و بدون اینکه منتظر جواب بمونه ژاکتشو درآورد و انداخت رو شونه ی سوبین.
سوبین نیم نگاهی بهش انداخت.
_ خودت که هیچی تنت نیست.
_ تو از من لاغرتری سریع تر سرما میخوری و باید یادت بندازم که تازه از ی سرما خوردگی بیرون اومدی.
سوبین ی لبخند کج زد و برگشت سمت دریا.
ی موج کوچیک تا نزدیکی پاش جلو اومد و دوباره عقب رفت. با خنده به یونجون نگاه کرد :
_ یادته اون دفعه افتادی تو آب ؟!
_ نه.
_ دروغگو.
یونجون خندید. ی خنده ی واقعی. همون مدلی که چشم هاش جمع میشد و خنده هاش از ته دلش بیرون میومدن.
سوبین ی لحظه لرزید. نمیدونست چرا ته دلش حس میکرد این لحظه داره تموم میشه.
با صدای یونجون به خودش اومد, صداش خیلی نرم و آروم بود انگار فقط برای اونِ که شروع به حرف زدن میکنه :
_ همیشه همینجوری آروم میشی وقتی دریا رو میبینی.
سوبین لبخند زد.
_ چون دریا همه چی رو میشوره و با خودش میبره. مطمئنم میتونه همین کارو با دعواهامون هم بکنه.
یونجون لبخند کمرنگی زد :
_ شاید اگه بتونیم اینجا زندگی کنیم هیچوقت دعوا نکنیم.
از تصور اون موقعیت لبخند پررنگی زد اما لحظه ای توی ذهنش سکوت به وجود اومد . انگار همه چیز ایستاده بود.
یونجون صداش کرد ولی صداش یجوری دور شد. انگار که از ته ی چاه صداش میکرد.
سوبین چرخید سمتش اما هیچ کسی نبود..
فقط دریا بود.
فقط شن.
فقط باد, و بعد یدفعه نفسش گرفت. چشماش رو روی هم فشار داد و وقتی بازشون کرد با سقف اتاق رو به رو شد.
تاریکی. سکوت.
فقط صدای نفسای خودش بود که تند شده بود.
دستش روی سینش بود, انگار هنوز صدای موج تو گوشش میپیچید. انگار هنوز گرمای ژاکت یونجون روی شونش بود.
نشست رو تخت. چند لحظه خیره موند به دیوار. ی حسی داشت که نمیفهمید از کجا اومده.
نگاهش خورد به پاتختی.
ی عکس. لب ساحل و ی کت آشنا روی شونه هاش.
دستش رو برد سمت عکس ولی دستش ناخواسته خورد به لیوان روی پاتختی.
صدای شکستن لیوان توی اتاق پیچید اما نگاهش دوخته شده بود به عکس, همون عکسی که دیشب یونجون توی خونش نشونش داده بود و خودش هم همون رو توی اتاقش روی پاتختی داشت.. حالا دیگه مطمئن بود اون تصویر فقط ی تصویر نبود. خوابش...اون لبخند, اون صدای خنده ی یونجون توی گوشش...همش واقعی بود.
قلبش تند میزد و دردی از سمت گیجگاهش پایین میرفت و تا ته گردنش میرسید. حتی خودش هم نمیفهمید چرا اینقدر حالش بد شده.
ی چیزی توی ذهنش در حال ترکیدن بود.
انگار تمام خاطرات محو شدش سعی داشتن که بهش هجوم بیارن.
از اون طرف صدای پیانوی کای توی پذیرایی قطع شد.
صدای شکستن لیوان خیلی واضح بود و چند ثانیه نشد که در اتاق با عجله باز شد و کای با نگرانی اومد داخل.
_ سوبین ؟! چی شده ؟!
نگاهش افتاد به تیکه های شیشه روی زمین و بعد به سوبینی که روی لبه ی تخت خم شده بود و دستش روی سرش بود و رنگش هم پریده بود.
_ حالت خوبه؟!
چند ثانیه ای طول کشید تا صداشو پیدا کنه و جواب بده :
_ فقط...سرم درد گرفت ی لحظه. چیز خاصی نیست.
اما این حرفی نبود که کای رو قانع کنه.
اومد جلوتر کنار تخت زانو زد و با دقت نگاهش کرد.
_ دوباره خواب دیدی...نه؟!
سوبین لبهاش رو به هم فشار داد. ی جوری که معلوم بود نمیخواد حرفی بزنه.
کای آهی کشید و آروم گفت :
_ نمی‌خوای بگی چه اتفاقی داره توی خوابات و ذهنت میوفته ؟!
سوبین نگاهش رو از عکس برداشت و به کای نگاه کرد:
_ کای...اون پس دروغ نمیگه..
کای با سردرگمی بهش زل زد.
اما سوبین فقط دستش روی سرش بود و نگاهش خیره به عکسی بود که با اون خواب لعنتی ای که دیده بود گره خورده بود.
کای بعد از چند دقیقه اروم بلند شد آهی کشید و گفت:
_ میدونم دوست نداری دربارش حرف بزنی ولی میدونی که مثل همیشه اینجام.
به سمت در اتاق رفت :
_ تا برمیگردم این شیشه ها رو جمع کنم برو دست و صورتت رو آب بزن.
سوبین پلک زد ولی چیزی نگفت.
کای ادامه داد و در همون حین از اتاق خارج شد :
_ بعدش بیا صبحونه بخور. شاید کمک کنه حالت بهتر شه.
بوی نون گرم و قهوه فضای آشپزخونه ی خلوت رو پر کرده بود.
سوبین بیحال پشت میز نشسته بود.
کای براش ی لیوان آب پرتقال گذاشت و بعد از برداشتن نون تست از تستر خودش رو به روش نشست. هر دو سکوت کرده بودن و فقط صدای قاشق کای که توی فنجون قهوه اش میچرخید توی آشپزخونه پخش میشد.
سوبین هنوز با خودش درگیر بود.
افکار سنگین و مبهمی ذهنش رو پر کرده بودن.
کای نگاهی بهش انداخت و گفت :
_ به نظرم امروز رو بمون خونه و سمت کارگاه هم نرو.
سوبین به آرومی سرش رو تکون داد :
_ آره میخوام همین کارو بکن...
حرفش با صدای گوشی روی میز قطع شد. نگاهی بهش انداخت. اسم "یونجون" روی صفحه مثل روشنی روزی بود که تازه شروع کرده بود.
گوشی رو برداشت و پیامش رو باز کرد :
> حالت بهتره ؟! اگر مشکلی نداری امروز هم رو ببینیم ی جایی هست که میخوام نشونت بدم <
کای که از پشت لیوان قهوه نگاهش میکرد گفت :
_ از اون پسرست ؟!
سوبین چیزی نگفت.
کای به ظاهر بی اهمیت اما صداش تیز بود :
_ چی میگه ؟!
سوبین ابروهاشو جمع کرد و گوشی رو روی میز گذاشت اما نگاهش هنوز از صفحه اش جدا نشده بود.
_ میخواد که همدیگه رو امروز ببینیم.
ابرو های کای به آرومی بالا رفتن :
_ سوبین تو حتی مطمئن نیستی واقعا میشناسیش. شاید فقط ذهنته که باهات بازی میکنه یا شایدم اون خیلی خوب بلده نقش بازی کنه.
سوبین چشم هاشو چرخوند.
کاملا مشخص بود که کای دلش نمیخواست سوبین با یونجون ارتباطی داشته باشه اما کی میتونست جلوی کنجکاوی و حسی که سوبین ته دلش داشت رو بگیره؟!
آهسته گفت :
_ کای...من میدونم اون نقش بازی نمیکرد...اصلا باشه میگیم اون نقش بازی میکرد. پس خوابام چی ؟!
کای آروم سرش رو تکون داد ولی نتونست جلو خودشو بگیره :
_ فقط نمیخوام دوباره حالتو بد کنه. خودت میدونی که چقدر برام مهمه این قضیه.
سوبین سکوت کرد. همه چیز براش مبهم بود ولی دلش میخواست بره. میخواست ببینه اونجایی که یونجون میخواد نشونش بده چیه چون این سه سال فرار کردن از خاطراتش براش کافی بود.
گوشی رو برداشت و گفت :
_ اگه دیر کردم نگران نشو.
از پشت میز بلند شد و به سمت اتاقش رفت.
پیامی به یونجون ارسال کرد و گوشیش رو روی تختش پرت کرد و به سمت کمدش رفت تا آماده بشه.
> آدرس رو برام بفرست<
درحال پوشیدن لباساش بود اما ذهنش کاملا سمت گوشیش بود به حدی که بعد از اومدن پیام به گوشیش, سمتش شیرجه بزنه.
> برج نیمه کاره ی آخر خیابونِ جوهارو. فقط پله های شمالی سالمه. موقع بالا رفتن مواظب باش نرده ها لق شدن.<
سوبین بدون اینکه زیاد به مکانش فکر کنه گوشی رو گذاشت توی جیبش و از اتاق بیرون رفت.
کای روی کاناپه ی جلوی تلویزیون نشسته بود و درحال ور رفتن با ی چیز عجیب و غریب بود که سوبین اون لحظه نتونست حتی توجهی بهش بکنه.
_ ماشینتو میبرم باشه؟!
کای ابروهاشو بالا داد :
_ ماشین مسابقه رو ؟! سوبین خودت میدونی خیلی تیزه و برای رانندگی های عادی خطرناکه . همین مونده به خاطر اون پسره الان تو جاده تصادف بکنی.
سوبین لبخند نصفه ای زد. ی چیزی توی لحن کای بوی حسادت میداد و چیزی نبود که سوبین بعد از این همه تایم زندگی کردن با کای متوجه نشه.
_ میدونم نگرانی اما من بار اولم نیست که با این ماشین رانندگی میکنم.
سوییچ رو برداشت و عقب عقب به سمت در خونه رفت و در همون حین چشمکی به کای زد :
_ اون ماشین خیلی نرمتر از لحن الان توئه. نگران نباش کای سالم برمیگردم پیشت.
کای دست به سینه نگاهش کرد.
_ لااقل بگو کجا داری میری.
سوبین همونجوری که خم شده بود و کفش هاشو میپوشید بهش نگاه کرد :
_ ی برج نیمه کاره آخر خیابون جوهارو.
چشمای کای گرد شد :
_ برج نیمه کاره ؟! آخه سوبین...
سوبین حرفش رو قطع کرد و در خونه رو باز کرد :
_ کای! مواظب خودم هستم.
کای چشماش رو چرخوند :
_ اگر خواست خاطره هات رو بزور ازت بیرون بکشه همونجا پرتش کن پایین.
سوبین خنده ی آرومی کرد و از در بیرون رفت و بعد از بستن در صداش توی راهرو پیچید :
_ بعدا میبینمت.
9:36 A.M
هوای صبح خنک بود, شیشه ها پایین بودن و باد به موهاش برخورد میکردن.
سوبین فرمون رو چرخوند و ماشینو توی خیابون خلوت و ساکت جوهارو متوقف کرد. رو به روش برج نیمه کاره ای بود که از دورتر بیشتر شبیه اسکلت ی ساختمون مرده به نظر میرسید. انگار هیچکس قصد کامل کردنش رو نداشت و قرار بود تا همیشه همونجوری نصفه باقی بمونه.
پنجره ای نداشت. فقط قاب های فلزی و ستون های سیمانی دیده میشدن. روی یکی از دیوارای نیمه ریخته اش هم ی متن بزرگ با اسپری نوشته شده بود :
"I talk to the wind like it’s you. I think it answers sometimes."
سوبین در ماشین رو بست. صدای بسته شدنش بین دیوارای برج پیچید.
رفت سمت ضلع شمالی. اونجا ی راه پله ی باریک سیمانی بود, نصفه ریخته ولی هنوز قابل استفاده. نرده هاش نصفه نصفه آویزون بودن و این برای سوبینی که ترس از ارتفاع داشت ی جورایی ترسناک و سخت بود.
هر قدم که برمیداشت شن ریزه و تیکه های سیمان از کنار پاش پایین میریختن.
پله‌ها تیز بودن و حتی ی جاهاییشون شکسته یا ترک خورده بود.
چهار طبقه رو به آرومی بالا رفت.
سر و صدای شهر زیاد بود اما اونجا هنوز سکوت بود و جز صدای پای خودش چیزی شنیده نمیشد
تا اینکه رسید به ی سکوی باز و بدون دیوار, ی طبقه قبل از آخرین طبقه. نفسش کمی گرفته بود. نور خورشید از بین آهن های زنگ زده ی سقف عبور میکرد و ی تیکه نور افتاده بود روی موهای قهوه ای رنگ یونجون که نشسته بود لبه ی طبقه و پاهاش به سمت پایین آویزون بودن و ی سیگار نصفه بین انگشتاش بود. آروم رفت سمتش.
ابرو هاش کمی از بوی سیگار توی هم رفتن.
لحظه ای فکری از ذهنش رد شد.
مگه نمیگه همه چیز رو راجبم میدونه..پس چرا متوجه نمیشه که به بوی سیگار حساسیت دارم ؟!
انگار که یونجون صدای ذهنش رو شنید چون همون لحظه سمتش چرخید و نگاهش کرد و به سرعت سیگار رو به سمت پایین پرتاب کرد.
_ بالاخره پیدات شد.
سوبین زیر لب گفت :
_فکر نمیکردم تا این حد بیای بالا و منم مجبور باشم تا اینجا بیام...
یونجون لبخند کمرنگی زد.
_ میخواستم بدونم هنوزم از ارتفاع میترسی و باید بیام دنبالت یا نه. اما دیدم که وارد ساختمون شدی.
سوبین نزدیکتر شد دستشو گرفت به دیوار سیمانی و خودش رو کشید کنار یونجون اما کمی با فاصله و عقب تر در حدی که یونجون مجبور شد گردنش رو کج کنه تا بتونه نگاهش کنه
_ از چیزای مهمتری میترسم.
یونجون لحظه‌ای ساکت موند و بعد گفت :
_ مثلا ؟!
_ مثلاً اینکه...نتونم چیزایی که برام مهم بودن رو به یاد بیارم.
یونجون نفسشو آهسته بیرون داد.
بعد از چند ثانیه صداشو آروم کرد :
_ اگه بدونی تو این مدت چند بار اومدم این بالا فقط برای اینکه تصور کنم زنده ای و کنارمی..
سوبین لب هاشو روی هم فشار داد :
_ و حالا که زنده ام چی؟! بازم میخوای فقط تصور کنی؟
یونجون مستقیم توی چشماش نگاه کرد.
_ نه. دیگه قرار نیست چیزیو تصور کنم.
سوبین کمی به پهلو چرخید.
نور آفتاب دیگه روی موهای یونجون نبود و حالا مستقیم توی چشم خودش میتابید. صداشو صاف کرد.
_خب..حالا بگو...برای چی منو اینجا کشوندی؟!
صداش نه خشن بود نه آروم, ی جور لحن بی اعتمادِ خسته.
یونجون به جای جواب اول ی لحظه به پایین نگاه کرد.
به خیابون خلوت و بعد برگشت سمتش :
_ میخواستم راجع به اتفاقاتی که افتاده حرف بزنیم.
_ اتفاقات ؟!
_ اتفاقاتی که توی این پنج سال افتاده..
یونجون مکث کرد. بعد ادامه داد :
_ همون اتفاقاتی که باعث شد تو رو از دست بدم..
سوبین انگشتاش رو توی هم قفل کرد و کمی باهاشون بازی کرد :
_ حقیقتش الان فقط دلم میخواد راجب اتفاقاتی که افتاده بدونم نه این حرفا..
_ باشه میدونم کلافه ای همه چیز رو کامل میگم فقط بگو اول... مادرت کجاست؟! پدرت؟!
سوبین لحظه‌ای مکث کرد.
_ مردن
کلمه ساده بود ولی وزنش مثل سنگ روی قلب یونجون افتاد.
سوبین ادامه داد بدون اینکه بهش نگاه کنه :
_ یک سال پیش کشتی تفریحیشون وسط ی سفر دیگه برنگشت. هوا صاف بود. دریا هم آروم و هیچکس نفهمید چیشد. فقط گفتن "تصادف" یا شاید هم یک نقص فنی ساده.
لبخند تلخی زد.
_ عجیبه نه؟! آدمایی که فکر میکنی همیشه پیشت هستن ی روز فقط نیستن. بدون هشدار, بدون خداحافظی.
سکوت کرد و بعد اضافه کرد :
_ من زنده شدم اونا مردن.
یجوری گفت " زنده شدم " که انگار براش ی جور تاوان بود نه نجات.
یونجون صداش گرفته بود:
_ من نمیدونستم...
_ خب معلومه که نمیدونستی. تو حتی نمیدونستی من زنده ام..حتی هیچکس اونجا به من نگفت که تو وجود داشتی. هیچکس نگفت قبل از اون تصادف...من اینجا ی زندگیه کامل داشتم..
یونجون آروم تر شد انگار داشت با احتیاط تر از هر موقعی رفتار میکرد.
_ چی بهت گفتن؟! منظورم اینه که..وقتی به هوش اومدی..
سوبین نفسشو با فشار بیرون داد, انگار منتظر این سوال بوده :
_ تقریبا هیچی. گفتن دو سال تو کما بودم. گفتن تصادف داشتم. گفتن وضعیت مغزم طوریه که بهتره از هرچیزی که ممکنه اذیتم کنه دور بمونم.
نگاهش از چشمای یونجون لغزید و رفت سمت خیابون.
_ گفتن از کره آوردنم بیرون چون اونجا برام خطرناکه...پر از خاطراتیه که نمی‌تونم یادم بیارم. گفتن بهتره از صفر شروع کنم و همه چیز رو پشت سر بزارم.
_ خاطراتی مثل من.
سوبین نگاهش کرد :
_ هیچکس از تو نگفت. حتی ی اسم. ی تصویر. ی اشاره. هیچی. فقط بعضی شبا توی خواب هام میدیدمت اما نمیشناختمت و هیچی ازت نمیدونستم.
توی اون لحظه ذهن هردو پر از سوالای بی جواب بود و هیچ برنامه ای هم برای رسیدن به جواب نداشتن.