Excuse_me
puta _ part 06فلش بک (یک روز قبل از شب تولد)
جه وون باز صفحه کوچیک گوشی کشوییش رو جلوی صورت بومگیو گرفت، تا طرح کیک تولد بعدی رو که به نظرش جالب میومد، بهش نشون بده.
جه وون:هی هی، این یکی به نظرت چطوره؟ مثل اینکه روش بستنی هم داره.
بومگیو از این روحیه خستگی ناپذیر دوست صمیمیش خنده ای کرد و گوشیش رو از دستش گرفت.
بومگیو:شیم جه وون چندبار بهت بگم که من هرسال انتخاب کیک تولدم و به عهده خود خدممون میزارم.
جه وون:این مسخرست، انتخاب طرح کیک یکی از مراحل باحال جشن تولده، چجوری میتونی بابتش انقدر بیخیال باشی؟
بومگیو در جوابش بازم خندید.
بومگیو:اون قرار نیست توی شکممون همون شکلی بمونه، بعدم سلیقه شیرینی پزی که واسمون کیک درست میکنه اصولا بد نیست.
البته که نمی تونست بگه چون همیشه با مادرش کیکش رو انتخاب می کرده، بعد از رفتنش دیگه دلش نمی خواد خودش اینکار و بکنه، اون یه بچه لوس نبود، فقط دلش می خواست یک سری چیزا واسه قبل از مرگ والدینش بمونه.
جه وون:خیلی خب.
و بعد با صدای چلکی گوشی کشوییش رو روی هم کشید تا خاموش بشه.
بومگیو سرش گرمِ مرتب کردن کتاب های روی میزش بود که ورود هیونسوک درحالی که برگه های امتحانی توی دستش بود، توجهش رو جلب کرد و از سره جاش بلند شد.
بومگیو:هیونسوکا.
هیونسوک با ابروهای بالا رفته به طرفش برگشت.
هیونسوک:چیه؟
بومگیو صداش رو پایین اورد.
بومگیو:با هیونگ حرف زدی؟
هیونسوک با دست ازادش ضربه ای به پیشونیش زد.
هیونسوک:اوو نه، شرمندم یکم سرم شلوغ بود.
بومگیو لبخندی زد.
بومگیو:اشکالی نداره، ولی ازت ممنون میشم اگه همین امروز باهاش حرف بزنی.
هیونسوک:اوکیه اوکیه، نگران نباش همین الان میرم پیشش.
بعد برگه هارو روی میز دبیرشون گذاشت.
هیونسوک:فقط یه لطفی کن حواست به اینا باشه دیگه، اگه اقای کیم بفهمه نمره هاش قبل از اینکه خودش اعلامشون کنه لو رفتن، من و درجا میندازه.
بومگیو باز هم با حرف های هیونسوک خندید و سرش رو تکون داد.
بومگیو:حواسم هست.
و بعد با چشم هاش هیونسوکی که داشت کلاس رو ترک می کرد بدرقه کرد.
.
.
خب طبق معمول همونجا پشت اخرین میز کتابخونه نشسته بود،دنج ترین جایی که هرکسی میتونست پیدا کنه.
هیونسوک:هیونگ...
یونجون سرش رو بالا اورد و نگاهی به هیونسوک انداخت.
یونجون:اوو هیونسوکا؟
هیونسوک:هیونگ، میتونم چند دقیقه باهات حرف بزنم؟ البته اگه مزاحم درس خوندنت نیستم.
یونجون:نه، تمرینام دیگه تقریبا تموم شده بودند، چیزی شده؟
هیونسوک صندلی روبه روی یونجون رو عقب کشید و روش نشست.
هیونسوک:چیزی که نه، یعنی میدونی هیونگ،...عاا..راجع به تولد بومگیو شنیدی حتما،همونی که کارت دعوتش روی میز هممون بود.
ابروهای یونجون یکم به طرف همدیگه رفتن.
یونجون:اره...چطور؟
سوالش رو با شک و کمی کشیده پرسید، انتظار نداشت هیونسوک بخواد راجع به همچین چیزی حرف بزنه.
هیونسوک:نظرت چیه این شنبه واسه یه تفریح بعد از این همه وقت درس خوندن ماهم بریم؟
اینبار یونجون رسما اخم کرد.
یونجون:اون پسره ازت خواسته بیای راضیم کنی؟
هیونسوک:چه اشکالی داره؟
یونجون نفسش رو صدا دار بیرون داد.
یونجون:هیونسوک خودت که میدونی من نمی تونم، همین الانش هم به خاطر کارام از درسام عقبم.
هیونسوک:هیونگ، این فقط یه نصفه روزه.
یونجون:میدونی که من روزای طعتیل هم سره کارم.
هیونسوک:من مطمئنم تا الان از هیچ کدوم از مرخصیات استفاده نکردی، بعدم مگه توی اون رستوران فقط تو کار میکنی هیونگ؟
یونجون کلافه سرش رو چرخوند.
یونجون:مساله فقط این نیست.
هیونسوک:دیگه چیه؟
یونجون:اولا که ترجیح میدم اگه قراره سره کار نرم برم پیش مامانم، همین الان هم خیلی کم میتونم ببینمش، هر روز که میگذره تخت بیمارستان واسش بزرگ تر به نظر میاد.
هیونسوک نگاه ترحم بر انگیزی به هیونگش انداخت، خودش هم خوب میدونست که یونجون تو این دنیا هیچ کس و جز مادرش نداره و این مریضی لعنتی همونم داره ازش میگیره.
هیونسوک:متاسفم هیونگ، باید میدونستم که این قضیه جای اصرار نداره.
یونجون سرش رو به دو طرف تکون داد.
یونجون:جدا از همه اینا...اونجا اصلا جای من نیست، تفاوتمون از لحاظ طبقاتی مثل فاصله زمین و اسمونه و من حتی نمی تونم براش هدیه ی مناسبی بخرم.
هیونسوک:هی هیونگ، اون پسری که من میبینم با این پافشاری که روی اومدن تو می کنه، فکر نکنم حتی به قضیه کادو فکر هم کرده باشه.
یونجون باز سرش رو به دو طرف تکون داد و لب هاش رو توی دهنش کشید.
یونجون:نمی دونم هیونسوک، فکر می کنم رفتنم فقط باعث مسخره کردن خودم میشه.
هیونسوک:این حرف و نزن هیونگ، تمام بچه های مدرسه واست احترام قائلا و هیچ چیزی باعث تغییر این قضیه نمی شه، مخصوصا مارک لباس یا قیمت هدیه.
یونجون پوزخندی زد.
یونجون:تو دیگه اینو نگو هیونسوک، فک می کنی همشون واسه چی دور اون بچه مایه دار جمع شدن؟
هیونسوک شونه هاش رو بالا انداخت.
هیونسوک:هرجور خودت میدونی هیونگ، فقط بدون اومدنت باعث خوشحالیمون میشه،هم من و هم بومگیو.
هیونسوک تصمیم رو به عهده خود یونجون گذاشت و کتاب خونه رو ترک کرد، درسته که دلش می خواست واسه بومگیو هم کاری کرده باشه، ولی این وسط با هرچیزی هم که میسنجید اولویت های هیونگش خیلی مهم تر بودن.
.
.
.
.
ظرف غذاش که توسط زندانی های مسئول غذا پرشد، به طرف اولین ردیف صندلی ها، جایی که بیشتر از همه به نگهبان ها نزدیک بود و اصولا کسی واسه نشستن انتخابش نمی کرد به راه افتاد.
اما هنوز به مکان مورد نظرش نرسیده بود، که دستی که روی باسنش حس کرد باعث شد سره جاش بپره و مقداری از سوپش که چیزی جز اب و کلم رو تشکیل نمیداد از ظرفش روی زمین بریزه.
هنوزم از جاش تکون نخورده بود که صدای اون متجاوز کثیف رو از پشت گوشش شنید.
:اگه بتونی به ما هم هردفعه یه حالی بدی، قول میدم یه کاری کنیم دیگه خیلی تفاوت بیرون و اینجارو حس نکنی.
و بعد از کنارش رد شد و بومگیو رو با یه صورت قرمز و فریز شده سره جاش تنها گذاشت، بومگیو حالا فقط میتونست با پشت سر سه خط و تتوی لنگر کشتی پشت گردنش اون عوضی رو شناسایی کنه، بهتر بود تا میتونست توی جمع اینجور ادما افتابی نشه، کنار نگهبان ها از هرجایی واسه اون امن تر بود.
بالاخره سره جای دلخواهش نشست، ظرف غذای فلزیش رو روی میز مقابلش گذاشت و قاشقش رو اماده توی دست گرفت، اما هنوز یک قاشق هم نخورده بود که شنیدن صدای اخباری که از تلویزیون کوچیک وصل شده بین سقف و دیوار سالن غذاخوری میومد باعث شد قاشق خالیش از دستش روی میز بیوفته.
باورش نمیشد، خبرنگاری که کت سرخ ابی رنگی به تن داشت و موهای کوتاه قهوه ایش رو به داخل سشوار شده بود، داشت راجع به واگذاری سهام تنها وارث شرکت CQ، "چ ب" به شوهر خالش پارک جانگهون می گفت.
مرد مسنی که معلوم بود موهاش رو توی زندان سفید کرده، روی صندلی مقابلش نشست و نچ نچی زیر لب کرد.
:تو هنوز خیلی کوچیکی...نباید به همین راحتی بهشون اجازه میدادی، میدونی چندتا قاتل واقعی تا حالا تونستن با ازادی مشروط ازینجا برن بیرون؟...نباید انقدر زود تسلیم میشدی بچه.
بومگیو:من...من..نه...
بومگیو اما نمی دونست چی بگه، باز چشم هاش پر شده بودند و زبونش بند اومده بود.
اون مطمئن بود که پریروز موقعی که پارک جانگهون به زور می خواست ازش امضا بگیره درخواستش رو قبول نکرده بود، مطمئن بود بهش اجازه نداده که به اموالش دست بزنه، اما پس چطور؟
بومگیو ترسیده بود، بیشتر از همیشه.
این اتفاق کاری کرد که بومگیو بالاخره بعد از یک هفته احساس ناتوانیش مثل یه سیلی محکم توی صورتش بخوره، اون اینجا تنها بود، تنها و ناتوان از هرچیزی که توی دنیای بیرون قرار داشت، نمی تونست، مطمئن بود نمی تونه این دست و پا بستگی رو تا اخر عمرش اینجا تحمل کنه، اون می خواست،...اون می خواست بره خونه....
با اولین قطره اشکش که روی گونش چکید دیگه نتونست جلوی خودش رو بگیره، از روی صندلیش خودش رو پایین کشید و دو زانو روی زمین نشست.
حالا صدای بلند گریه های اون بچه ننه صدای اعتراض تمام زندانی هارو هم در اورده بود.
بومگیو:توروخداااا....لطفااا....لطفا بزارین..برم خونه....خواهش می کنم...
این بار بلند تر هق هق کرد.
بومگیو:قسم می خورم....قسم می خورم...من...من نکشتم....من پدربزرگ و نکشتم....
قطره اشک های بزرگش روی فرم رنگ و رو رفتش سقوط می کردند و ردی از دایره های بزرگ تیره رنگ روش باقی میزاشتند، فحش های رکیکی که از دور و اطرافش میشنید حالا دیگه اهمیتی واسش نداشت.
بومگیو:خواهش...می کنم....من...من نباید...نباید...قبل از فوت کردن شعمم...نباید ارزو می کردم...
سردش بود...
اون فقط می خواست بره خونه...