.Everything.

00:16

Song of the chapter: End of the world_  Sea rows

 جیک داشت با دقت تمرین هاش رو انجام میدن که صدای زنگ در حواسش رو پرت کرد. امکان نداشت نیکی یا سونو پشت در باشن چون خودش وقتی ریموس رو به خونه دعوت کرد اون ها رو به بیرون پرت کرده بود.

ریموس بود،یک دفعه یادش اومد. کتاب هاش رو جمع و جور کرد و در رو باز کرد.

ریموس اونجا پشت در با یک بطری اسکاچ وایساده بود.

"بیا تو‌"

"دوست های اون شبت نیستن؟"

"نه راستش وقتی قرار شد بیای یه جورایی از خونه پرتشون کردم بیرون."

ریموس خنده ای کرد.

"بهت نمیخوره اینطوری باشی."

شونه هاش رو بالا انداخت

"خب ممکن بود اذیت کنن میدونی؟"

ریموس سری تکون داد و بطری رو به جیک داد

" حقیقتش نمیدونستم باید برات چی بگیرم، چون خیلی همدیگرو نمیشناسیم"

"اشکالی نداره. ولی لطفا دفعه بعد چیزی که الکل داره نیار، ممکنه یک دفعه الکلی بشم."

صندلی رو عقب کشید و نشست.

"نگران نباش جیک، کسی که با چند بار اسکاچ خوردن الکلی نمیشه."

"بزار دوتا لیوان بیارم تا بتونیم باهمدیگه بخوریم."

" خب ولز بهتره یا کره؟"

"استرالیا بهتره یا کره؟"

" استرالیا"

صدای خندشون تو خونه پیچید.

"ولز هم بهتره. هوا خیلی اونجا بهتره میدونی؟ هوا همیشه بارونیه."

"پس باید یک بار بیام‌."

ریموس سرش رو تکون داد

"آره! باید باهم بریم."

جیک کمی جا خورد، هنوز نمیتونست بفهمه که ریموس میخواست باهاش دوست بشه یا قصد دیگه ای داشت.

" منظورم رو بد متوجه نشی، من و تو دوست هستیم و میتونم بهت راهنمایی بدم."

سکوت بدی بینشون حاکم شده بود، جیک آخرین ذره هایی که داشت رو برای سونگهون استفاده کرد
بود و الان دیگه حتی میترسید راجب چیز های معمولی حرف بزنه انگاری دیگه به هیچ کس اعتماد نداشت.

"همیشه اینقدر ساکتی؟"

"نه. یعنی قبلا اینجوری نبودم، جدیدا اینجوری شدم‌. یک سری اتفاقات تو زندگیم افتاد که منجر شد اینطوری بشم."

"من قراره بیام تو دانشگاه شما درس بدم. میتونی کمکم کنی؟"

جیک سرش رو تکون داد ولی بعدش متوجه شد که ریموس چی گفته

"درس بدی؟! من فکر کردم قراره بیای درس بخونی. اصلا تو چند سالته؟!"

"بیست هشت."

چشم هاش گرد شد، فکر می‌کرد پسر همسن خودشه.

"میدونستی که من اونجا درس میخونم دیگه؟! یعنی...."

ریموس خندید و سرش رو تکون داد

"آره میدونم، من فقط قراره دو ماه رو اونجا درس بدم."

"چی میخوای درس بدی؟!"

"ادبیات انگلیسی. استاد افتخاری هستم."

"واو. تو چقدر خفن به نظر میای."

ریموس بهش تعظیم کرد

" مطمئنم تو از من خفن تری."

وقت گذروندن با پسر برای جیک معقوله ای جدیدی بود اون میتونست باهاش راجب هرچیزی حرف بزنه و پسر اون رو به چالش می‌کشید. اون پسر حتی یک بار هم راجب گذشته جیک حرف نزد، یا نمیدونست یا نمیخواست راجبش حرف بزنه.

" خوشمزه است؟"

جیک یک نفس کل لیوان رو برد بالا

"خیلی."

ریموس میخواست چیزی‌ بگه که گوشی جیک زنگ خورد و شماره ناشناس روش نمایان شد

جیک ترسیده بود ولی نمیخواست نشون بده.

"من میرم تو اتاق که این رو جواب بدم. تو همین جا بمون
باشه؟"

سرش رو تکون داد.

روی تخت نشست، در رو بست و گوشی رو جواب داد. هرکی که بود اونقدر سمج بود که هنوز قطع نکرده بود.

"بله؟"

صدایی از اون طرف نیومد.

"کیه؟! حرف بزن و گرنه قطع میکنم."

"جیکی...."

صدایی که از اون طرف اومد باعث شد خون تو تک تک رگ هاش یخ بزنه. نمیدونست باید چی بگه یا چیکار کنه.

"من.... معذرت میخوام...."

از‌ صدای خش دار و کلفتش مشخص بود که گریه کرده و مشروب خورده.

جیک توان اینکه قطع کنه رو پیدا نمی کرد، توان اینکه حرف بزنه رو هم نداشت.

"باهام حرف نمیزنی؟... نمیذاری صدای قشنگت رو بشنوم؟ میدونم خیلی تو رو اذیت کردم."

صدای گریه هاش بلند شد.

"هرچقدر ازت عذرخواهی کنم کافی نیست. خودمم میدونم...  ولی لطفا صدات رو از من دریغ نکن، هیچ چیزی دردناک تر این نیست . شده کل شب رو منتظر میمونم تا باهام حرف بزنی... حتی اگر میخوای بهم بگی برم و دیگه برنگردم لطفا همین رو بگو."

جیک اشک های صورتش رو پاک کرد، اون شب بهش گفته بود که بره ولی انگاری یادش نبود. گریه هاش درست مثل اون روز تو ساحل بود فقط برای بخشیده شدن گریه می‌کرد.

"میدونم قرار نیست من رو ببخشی... آسیبی که بهت زدم رو هیچ چیزی جبران نمیکنه ولی من نمیتونم بدون تو زندگی کنم."

جیک نفهمید چی شد ولی شنید که یکی گوشی رو از دست اون گرفت و تماس رو پایان داد اون هم بعد از پایان دادن به اشک های مزاحمش از اتاق بیرون رفت.

اون اولین باری که اون دونفر بعد از اون شب باهم حرف میزدن، یا حداقل ذره ای ارتباط باهم داشتن. البته این چیزی بود که جیک فکر می‌کرد.