Esquire India Interview [FULL]
مصاحبهی کامل ییشینگ با مجلهی اسکوایر هند 📽
«لِی جانگ و میمون افسانهای درونش»✨
"آیدل پاپ درباره اسطورهشناسی، موسیقی و اینکه چرا باور به خود غیرقابلمذاکرهست حرف میزنه."
اولین چیزی که لِی جانگ به من میگه اینه که مدیریت زندگیش «غیرممکنه». اینو آروم و با لبخند میگه، ولی واقعاً همین منظورشه. ما وسط یه برنامه کاری داریم صحبت میکنیم که اکثر آدمهای معمولی رو از پا درمیاره: سشنهای استودیو، توسعه پروژههای سینمایی، جلسات لیبل برای گروه سرگرمی کروموزوم، تعهدات برند جهانی، تمرینهای رقص و کرئوگرافی. این آقا ۳۴ سالشه و الان توی تریلرش توی چین نشسته و داریم آنلاین گپ میزنیم. 🎬🎧
لِی تقریباً نیمی از عمرش رو معروف بوده؛ از دبیو با اکسو (EXO) در سال ۲۰۱۲ گرفته تا تبدیل شدن به یکی از اولین آیدلهای چینی که اعتبار کیپاپ رو دوباره به صنعت سرگرمی چین برگردوند. اون میگه :«این یه موفقیتِ تیمیه»،خیلی ساده و بدون حاشیه. 🤝
خلاصه که رفیق لِی با وجود برنامههای فشرده و خستگیناپذیر، همچنان با تواضع و تمرکز داره جلو میره و موفقیتهاش رو مدیون تیمش میدونه. همین سادگی و باورش به خودش و اطرافیانشه که اون رو به یه الگوی واقعی تبدیل کرده! 💪✨
با این حال، توی خلوت، اسطورهشناسی شخصی لِی واقعاً اپرایی و حماسیه. 🎭 آلبوم اخیرش، «Rock the Heavenly Palace»، مستقیم از داستان کلاسیک «سفر به باختر» الهام گرفته شده؛ جایی که سان ووکونگ، همون پادشاه میمون، نماد طغیان، قدرت و در عین حال خویشتنداریه. 🐒🔥
لِی همیشه سازهای سنتی چینی رو با چیزی که خودش اسمش رو «M-Pop» گذاشته (پاپ ماندارین که با تولیدات جهانی ترکیب شده) گره میزنه، ولی این بار فرق میکرد. وقتی از اجراش توی استادیوم ملی پکن — همون «لونهی پرنده» که برای المپیک ۲۰۰۸ ساخته شد و بعداً توی بازیهای زمستانی ۲۰۲۲ هم استفاده شد — حرف میزنه، لحن صداش عوض میشه. نزدیک به ۷۰ هزار نفر توی کشور خودش، تو همون ورزشگاهی که روزی مراسم افتتاحیه المپیک رو برگزار کرده بود، کنسرتش رو دیدن. اون میگه:«این یکی واقعاً برام خیلی معنی میده». برای یه بچه اهل چانگشا که یه روزی بهش گفته بودن «زیاد موفق نمیشی»، این صحنه دیگه فقط یه کنسرت نیست؛ بیشتر شبیه یه داستان واقعی از موفقیته. 🏟️✨
امسال میگه میخواد یه جنبه دیگه از خودش رو نشون بده — نرمتر، شخصیتر، با تصویرسازیهای تازه. زمانبندیش هم دقیقاً همینه. بعد از اینکه با آلبوم «Namanana» توی بیلبورد ۲۰۰ جای گرفت، تورهای بینالمللی مثل «Grand Line» رو برگزار کرد، از طریق Range Media Partners وارد عرصه هالیوود شد و آرومآروم «کروموزوم» رو به یه مرکز پرورش آیدلهای نسل بعدی تبدیل کرد، دیگه لِی نمیخواد ثابت کنه که میتونه برنده بشه. حالا داره میپرسه: «قیمتِ برنده شدن چیه؟» 🤔
میگه انضباط غیرقابلمذاکرهست. باور به خود هم همینطور. شک و تردید؟ اونا چیزایین که مثل یه همبازی ثابت کنارش بودن.
خب، بعدش چی؟ سال ۲۰۲۶ قراره چی بشه؟ موزیک جدید، قطعاً. پروژههای سینماییش هم همچنان دارن جلو میرن؛ کارهای اخیرش توی صفحه نمایش از درامهای باکیفیت گرفته تا تریلرهای جنایی رو شامل میشه، با یه گرایش واضح به سمت گسترش بینالمللی. 🎬🌍
خلاصه که لِی جانگ دیگه توی مرحله «اثبات کردن» نیست؛ الان داره عمیقتر فکر میکنه، هنرش رو شخصیتر میکنه و با همون انضباط و باور همیشگی، داره به سمت فصل بعدی مسیرش حرکت میکنه. 🙌💫
تو یه سوپراستار پاپی، یه بازیگری و یه کارآفرین. چطور همشو با هم مدیریت میکنی؟
ییشینگ:«راستش فکر میکنم برای من غیرممکنه که بتونم تنهایی همۀ اینا رو مدیریت کنم. من یه همکار واقعاً عالی دارم و یه همکاریِ قوی بینمون برقراره. به نظرم موفقیت توی حوزههای مختلف، همیشه یه پیروزیِ تیمیه. آره، این یه تیمه. ما یه تیمیم. هر کدوم از بچهها توی زمینهٔ خودش مسئولیت داره و همهشون کارشون رو فوقالعاده انجام میدن.»
بیش از یه دههست که توی این صنعت فعالیت میکنی. وقتی به دستاوردهای کارت فکر میکنی، مورد خاصی هست که بیشتر از همه دوستش داشته باشی؟
ییشینگ:«اگه از بچگیم حساب کنم، تقریباً ۳۰ سال میشه! میتونم بگم «لونهی پرنده» — استادیوم ملی پکن — برام خاصترین بوده. نزدیک به ۷۰ هزار نفر اومده بودن تا کنسرت من رو توی پکن ببینن. این یکی واقعاً برام خیلی معنی میده.
خودِ استادیوم هم خیلی نمادینه. هم میزبان المپیک ۲۰۰۸ بود، هم مراسمهای المپیک زمستانی ۲۰۲۲ رو برگزار کرد. اینکه بتونی کنسرت شخصی خودت رو توی همون استادیوم اجرا کنی — توی چین، توی پکن — برام خیلی خاص و بهیاد موندنی بود.» 🏟️🇨🇳
دوست داری توی آینده دوباره توی پکن اجرا داشته باشی؟
ییشینگ:«آره، قطعاً. حتماً این کار رو میکنم!»
موسیقی قطعاً بخش بزرگی از زندگیت بوده ، از دبیوت تو سال ۲۰۱۲ گرفته تا آهنگهای سولوی اخیرت. موسیقی توی این سالها برات چطور تغییر کرده و رشد کرده؟
ییشینگ:«موسیقی برای من مثل دوستدخترمه. (میخنده) مثل آب، مثل عشق. بدون موسیقی نمیتونم زندگی کنم. به نظرم خیلی از هنرمندا قلبهای حساسی دارن. گاهی تنهاییم. گاهی هیچکس نیست که باهاش حرف بزنم. به خاطر جوری که بزرگ شدم، همیشه احساس امنیت نمیکردم. همیشه حس میکردم باید مدام یاد بگیرم، چیزای جدید جذب کنم و تواناییهام رو بسازم تا بتونم احساس ثبات کنم. 🌱
برای همین موسیقی مثل دوستدخترمه. وقتی یه داستان دارم، یا حرفی هست که میخوام بزنم، اون رو به موسیقی میگم. میگم: «الان واقعاً دلم گرفته، درد دارم.»
برای همین فقط میخواستم خودم رو بهتر کنم و یه شناخت و احترام واقعی به دست بیارم. هنوزم توی همون مسیرم. ولی تمام تلاشم رو میکنم.» 💪✨
موزیکت واقعاً فوقالعادهست. تو به یه سوپراستار بزرگ پاپ تبدیل شدی ، ثابت کردی که همه اشتباه میکردن. ولی همونطور که گفتی ، این مسیر آسون نبوده. لحظههای خوب و بد داشته. وقتی اوضاع سخت میشه ، وقتی میخوای بنویسی ولی کار راحت پیش نمیره ، چطور خودت رو جلو میبری و ادامه میدی؟
ییشینگ:«به خاطر همون قضاوتها. کلی هیتِر هستن. من میخوام به اون حرفا جواب بدم و بگم: «من میایستم و اوج میگیرم. همه چیزای بد رو پرت میکنم به آسمون و آسمون رو میلرزونم.» برای همین همون کانسپت «Rock the Heaven» رو ساختم.
بازی «Black Myth: Wukong» رو میشناسی؟ ووکونگ یه شخصیت از اسطورهشناسی سنتی ماست — از داستان «سفر به باختر». همون پادشاه میمونه. شکستناپذیره، قدرتمنده، نترسه. اگه بخواد، میتونه همهچیز رو نابود کنه.
برای همین اون موقع، من میخواستم ووکونگِ درونم رو بیدار کنم. تا کل زندگیم رو بلرزونم. تا به آدما نشون بدم چقدر قدرتمندم. ولی توی چند سال اخیر، یه کم حسوحالم فرق کرده. به نظرم ووکونگ هم یه قلب آسیبپذیر داره. یه طرفِ شکننده. برای همین شاید امسال، بخوام با موسیقی یه جنبهٔ دیگه از ووکونگ رو بیان کنم.»
توی سال پیشِ رو چه چیزی میتونیم ازت انتظار داشته باشیم؟ بعدی چیه؟ موزیک، فیلم، یه چیز جدید؟
ییشینگ:«میخوام یه جنبهٔ دیگه از ووکونگ رو بیان کنم . با یه برند جدید، تصویرسازیهای تازه و موزیکهای نو. میخوام آدما حس کنن به من نزدیکترن، بیشتر با خودِ واقعیم ارتباط برقرار کنن. میخوام به جاهای مختلف سفر کنم، یاد بگیرم، یه کار واقعاً منحصربهفرد انجام بدم . چیزی که واقعاً نشوندهندهٔ این باشه که من کی هستم.»
تو توی سن خیلی کم معروف شدی. این مسیر چطور برات بوده؟ درس خاصی هست که توی این راه یاد گرفته باشی؟
ییشینگ:«از بچگی، کلی آدم من رو زیر سوال بردن. حتی بعضی از اعضای نزدیک خانواده. برای همین توی شرایط من، همیشه شک و تردید بود. باورِ واقعی کم بود. به خاطر همین، مجبور شدم خودم به اندازهٔ کافی قوی بشم. برای همین همیشه آدما ازم میپرسن: «چرا اینقدر منظمی؟ چرا اینقدر دیسیپلین داری؟»
دلیلش اینه: وقتی آدما بهت میگن «نمیتونی به رویات برسی»، اونوقته که مجبوری انضباط شخصی رو توی خودت بسازی. مجبوری تلاش کنی. هیچکس با استعدادِ خالص به دنیا نمیاد و نیازی به یادگیری نداشته باشه. اگه کار نکنی، به جایی نمیرسی. برای همین من خودم رو مجبور به انضباط کردم تا رویام رو بسازم و بهش برسم.»
وقتی روی صحنه نیستی، لِی جانگ واقعاً کیه؟
ییشینگ:«لِی جانگ یه رباته. یه رباتِ یادگیرنده! (میخنده) نمیخوام زیاد استراحت کنم. من توی سن خیلی کم به شهرت رسیدم. برای همین حس میکنم باید به جامعه و کارهای خیریه چیزی پس بدم. باید مدام تواناییهام رو بهتر کنم و میخوام توی این صنعت، یه الگوی خوب باشم.»
یه سوال باحال ، بازیگری رو بیشتر دوست داری یا آواز خوندن؟
ییشینگ:«سوال واقعاً خوبیه! این دوتا کاملاً دنیاهای متفاوتیان. بهعنوان یه بازیگر، نمیتونی خودت باشی؛ مجبوری تبدیل به اون نقش بشی. ولی بهعنوان یه خواننده و تهیهکننده، خیلی از خودت بیان میکنی. باید بدونی کی هستی. یه لنگرِ درونی لازم داری.
برای همین انتخاب بینشون سخته. بازیگری به من اجازه میده تجربه کنم، چیزای جدید رو امتحان کنم. و چیزایی که از بازیگری یاد میگیرم ، چه احساسات، چه تکنیکها ، همهشون رو میذارم توی موزیکم. اینجوری این دوتا هنر، همدیگه رو کامل میکنن.»
یه پیام برای هوادارات توی هند داری؟
ییشینگ:«وای خدای من! واقعاً نمیدونم چطور اینهمه هوادار هندی هنوز اینجا منتظر و حامین. امیدوارم بتونم بیام هند و هوادارام رو از نزدیک ببینم. میخوام آلبوم جدیدم رو به صنعت هند هم برسونم.
وقتی برم هند، میخوام یوگا یاد بگیرم، بیشتر با فرهنگتون آشنا بشم، کنارتون وقت بگذرونم و یه اجرای واقعاً خفن براتون داشته باشم. واقعاً قدردانم. (میخنده) ناماسته(یعنی سلام و یه احوالپرسی محترمانه، مثلِ تعظیم کردن)، هند!»
𝘭𝘢𝘺𝘸𝘰𝘳𝘭𝘥 ♪