@Enqelabrojava
🔳 تراژدی مشترک فلسطین و کوردستان: سرنوشت تلخ مردمان عادی در سایهٔ دولت-ملتها
❑ در میان آتش و ویرانی، دو ملت ایستادهاند؛ فلسطین و کوردستان. دو ملتی که قرنها تحت فشار نیروهای قدرتطلب و دولت-ملتهایی که جز به حفظ مرزها و تقویت سلطهٔ خود نمیاندیشند، به خاک و خون کشیده شدهاند.
❑ حملات اخیر اسرائیل به غزه و لبنان، با بهانههای کهنه و تکراریِ مقابله با نیروهای نیابتی ایران، تنها یکی دیگر از فصلهای سیاه این داستان است. بیش از ۲۰ هزار زن و کودک بیگناه، قربانی این نمایش خونین شدهاند. اما این تراژدی محدود به فلسطین نیست؛ کوردها نیز در سرتاسر تاریخ خود، از ترکیه و سوریه تا ایران و عراق، بارها و بارها هدف سرکوب، کوچ اجباری و قتلعام قرار گرفتهاند.
❑ عبدالله اوجالان، رهبر خلق کورد، در کتاب مانیفست تمدن دموکراتیک به این بحران تاریخی پرداخته و مینویسد: «دولت-ملتها به ماشینهایی تبدیل شدهاند که برای حفظ قدرت، مردم را به قربانی تبدیل میکنند. این نظامها نه به دنبال عدالت هستند و نه آزادی؛ تنها سلطه و سرکوب را میشناسند.» این جملات به خوبی وضعیت مردم فلسطین و کوردستان را توصیف میکند؛ مردمانی که نه تنها از حقوق خود محروم شدهاند، بلکه جان و زندگیشان بازیچهٔ سیاستهای قدرتطلبانهٔ دولتها شده است.
❑ در فلسطین، رژیم اسرائیل با استفاده از نیروی نظامی بیرحمانه و سیاستهای اشغالگرانهاش، غزه را به ویرانهای تبدیل کرده است. کودکان و زنان بیگناه، در حالی که هیچ نقشی در این منازعه ندارند، قربانی سیاستهای بیرحمانهای میشوند که ادعا میکند به نام "امنیت" است. اما این "امنیت" کجا با خون کودکان و اشک مادران نوشته میشود؟
❑ از سوی دیگر، ایران که در ظاهر خود را مدافع مظلومان میخواند، با دخالت در این جنگها و حمایت از نیروهای نیابتی خود، به تشدید بحرانها در منطقه دامن میزند. در حالی که همین حکومت در داخل مرزهای خود مردم کورد را سرکوب میکند. چه تفاوتی است بین این دو کشور؟ یکی با بمباران و دیگری با تحمیل نیروی نظامی، هر دو ملتها را تحت ستم نگه میدارند. ایران و اسرائیل در این نمایش قدرت، دو روی یک سکهاند؛ هر دو به بهانههای مختلف، مردم بیگناه را قربانی میکنند.
❑ اما کوردستان و فلسطین، با تمام این زخمهای مشترک، تنها در رنج مشابه نیستند؛ آنها در آرمان نیز شریکاند. هر دو ملت، آرزوی آزادی، حق تعیین سرنوشت و رهایی از سلطهٔ دولت-ملتها را در دل دارند. همانگونه که عبدالله اوجالان در کتاب جامعهشناسی آزادی مطرح میکند: «رهایی واقعی، زمانی به دست میآید که مردم خود را از قید و بندهای دولتمحور آزاد کنند و با همبستگی، ساختارهای دموکراتیک و خودمدیریتی را شکل دهند.» این آرمانی است که نه تنها برای کوردها، بلکه برای فلسطینیها نیز معنای عمیقی دارد؛ آرمانی که در آن هر ملتی بتواند در آزادی و صلح زندگی کند، بدون اینکه تحت فشار سلطهگران داخلی یا خارجی باشد.
❑ امروز، وقتی کودکی فلسطینی در ویرانههای غزه به دنبال خانوادهاش میگردد، یا جوانی کورد در کوههای زاگروس به امید آزادی میجنگد، هر دو به نوعی یک سرنوشت را زیست میکنند. این سرنوشت تلخ که به دست دولتهایی بیرحم و جنگافروز نوشته شده است. اما امید هنوز زنده است؛ امید به ساختن جهانی که در آن مردم بهجای قربانی بودن، سازندگان آیندهای آزاد و دموکراتیک باشند.
❑ از فلسطین تا کوردستان، این آرمان مشترک باید ما را به هم نزدیک کند. مردمانی که رنجی مشترک دارند، آرمانی واحد خواهند داشت. تنها با اتحاد و همبستگی، میتوان از چرخهٔ بیپایان خشونت و سرکوب عبور کرد.
❑ این پیوند میان کوردستان و فلسطین، پیوندی است که باید قدرتمندتر از مرزها و جنگها باشد؛ پیوندی که نه در ویرانی، بلکه در امید و آرمان برای آیندهای روشن تجلی یابد. تا آن روز، این دو ملت همچنان خواهند ایستاد، نه بهعنوان قربانیان، بلکه بهعنوان پرچمداران آزادی.
✍️ ژینا لرستان
ـــــــــــــــــــــــــــــــ
❑ انقلابــــ روژآوا