Elara

بارون آروم روی شیشه میزد و نور خیابون هارو تاریک و خیس کرده بود،نیکی روی تختش دراز کشیده بود و بدون هیچ حرکتی به سقف زل زده بود فقط صدای نفس های نامنظمش شنیده میشد،روزای بد پشت هم جمع شده بودن و نیکی حس میکرد خودش رو گم کرده و هیچکس نمیتونه این تیکه های شکسته ی دلش رو جمع کنه.با هر ضربه ی قلبش یه خاطره ی تلخ دوباره یادش میومد،حرفایی که نزده بود،کارایی که نکرده بود و آدمایی که از دست داده بود.چشم هاش از خستگی پر شده بود و تنها چیزی که میخواست یک نور بود توی این همه تاریکی،کسی که بتونه نجاتش بده و یه امید دوباره بده اما هرموقع فکر میکرد که چه کسی رو میخواد؟باز هم همون فردی که خیلی وقت بود از دست داده بود میومد توی ذهنش و اگه جرعه نوری توی ذهنش روشن میشد خیلی زود خاموش میشد چون هیچوقت آماده این نبود که فکر کنه شاید اون بخواد برگرده؟

همه ی این ها فقط فکر و خیالات نصفه شبش بود،بارون ادامه داشت و نیکی توی اتاق حس خستگی و تنهایی رو بیشتر از همیشه حس میکرد و همون شب بدون هیچ نوری خوابش برد.