E.A

E.A

اتحادیه آزاد کارگران ایران

✍ مرتضی شریفی

فاجعه آبی در راه است، اما دولت هنوز از مخزن خانگی می‌گوید/ از بازچرخانی آب در سنگاپور تا دعا برای باران در ایران


مقدمه: مسعود پزشکیان، روز پنج‌شنبه ۱۵ آبان در نشست توسعه عدالت آموزشی در سنندج گفت: " اگر باران نبارد، احتمالا از آذرماه باید در تهران آب جیره‌بندی شود. اگر باز هم نبارد، دیگر آب نداریم و باید تهران را خالی کنیم".

عباس علی‌آبادی، وزیر نیرو، هم در روز شنبه ۱۷ آبان ماه در نشست خبری سخنگوی دولت گفت: "ممکن است مجبور شویم شب‌ها فشار آب را تا حد صفر پایین بیاوریم. تقاضا می‌کنم مردم نسبت به نصب ذخیره ‌ساز (مخزن) اقدام کنند".

نا گفته نماند یک عضو مجلس خبرگان علت نباریدن باران را کشف کرده است! "بی‌حجابی در خیابان‌ها" و یک نماینده مجلس هم پزشکیان را متهم کرده است که "مخالفتش با قانون حجاب باعث کاهش نزولات آسمانی شده است".

خالی کردن تهران! نصب پمپ و مخزن در منازل! علت نباریدن باران بخاطر بی حجابی در خیابان ها! کاهش نزولات آسمانی بخاطر مخالفت با قانون حجاب! این است "راه حلها" و "دلایل" بی آبی در نزد حاکمانی که با زور اسلحه و ارعاب بر یک کشور ۹۰ میلیونی فرمانروایی میکنند.

گزارش اقتصاد ۲۴ تحت عنوان "فاجعه آبی در راه است، اما دولت هنوز از مخزن خانگی می‌گوید/ از بازچرخانی آب در سنگاپور تا دعا برای باران در ایران" به گوشه هایی از دلایل فاجعه بی آبی در ایران و راه های برون رفت از این فاجعه پرداخته است.

ما در اینجا خلاصه ای از این نوشته را تهیه کرده ایم. علاقمندان میتوانند برای دریافت گزارش کامل به لینک ضمیمه از اقتصاد   ۲۴ مراجعه نمایند. 

به گزارش اقتصاد ۲۴، سال‌هاست یارانه‌های پنهان آب و برق، تولید محصولاتی مانند برنج، هندوانه، خربزه و ذرت را در اقلیم خشک و نیمه‌خشک ایران ممکن کرده، در حالی‌که این محصولات به ‌صورت مستقیم یا غیرمستقیم در فهرست صادراتی نیز قرار دارند؛ یعنی صادرات آب در قالب محصول کشاورزی. کارشناسان محیط‌زیست بار‌ها هشدار داده‌اند که هر کیلوگرم هندوانه برابر با هزار لیتر آب تجدید ناپذیر از دست‌رفته است؛ آبی که هیچ‌گاه به سفره‌های زیرزمینی بازنمی‌گردد.

اضافه بر این، سیاست‌های کشاورزی در ایران عمدتاً بر پایه خود کفایی صوری و فشار سیاسی طراحی شده‌اند، نه بر مبنای ملاحظات اقلیمی و اقتصادی. دولت‌ها به‌جای تغییر الگوی کشت به محصولات کم ‌آب بر و منطقه‌محور، همچنان از آبیاری‌های پرهزینه و غیرکارآمد مانند آبیاری بارانی در مناطق خشک حمایت می‌کنند؛ روشی که در باد و گرمای ایران، بخش زیادی از آب را پیش از رسیدن به خاک تبخیر می‌کند.

در این میان ، بازچرخانی آب یا بازیافت و استفاده‌ دوباره از فاضلاب تصفیه ‌شده، یکی از مهم‌ترین ابزار‌های پایداری منابع آبی در جهان است.

در این روش، آب مصرف‌شده خانگی یا صنعتی، پس از تصفیه‌ کامل دوباره به چرخه مصرف برمی‌گردد؛ برای آبیاری فضای سبز، استفاده صنعتی، و حتی تغذیه‌ سفره‌های زیرزمینی.

در تهران، تصفیه‌خانه‌ها اغلب پساب را صرف آبیاری فضای سبز شهری می‌کنند و هیچ طرح جدی برای استفاده‌ گسترده در صنعت یا بازتغذیه سفره‌های زیرزمینی وجود ندارد. درحالی‌که در بسیاری از شهر‌های جهان، بازچرخانی تبدیل به ستون اصلی سیاست آبی شده است.

امروز بیش از ۴۰ درصد نیاز آبی سنگاپور از همین آبِ بازچرخانی تأمین می‌شود و قرار است تا سال ۲۰۳۰ به ۵۵ درصد برسد.

در ایالت کالیفرنیای آمریکا، که سال‌هاست با خشکسالی دست و پنجه نرم می‌کند پروژه "پرورش سفره‌های زیرزمینی»" اجرا شده است. فاضلاب تصفیه ‌شده به زمین تزریق می‌شود تا آبخوان‌ها دوباره تغذیه شوند.

در خاورمیانه نیز نمونه‌هایی از موفقیت وجود دارد. چنان که دوبی و ابوظبی بخش عمده آب مورد نیاز فضای سبز شهری و پارک‌ها را از طریق بازچرخانی فاضلاب تأمین می‌کنند. در نتیجه، مصرف آب آشامیدنی برای آبیاری تقریباً به صفر رسیده است.


ایرانِ تشنه و سیاست‌های بی‌افق


کارد بحران آبی در ایران اکنون به استخوان خاک تشنه رسیده و آن هم در حالی‌که جهان به سمت بازچرخانی، اصلاح الگوی مصرف و تنوع ‌بخشی منابع می‌رود، اما سیاست‌گذاران ایرانی هنوز از "انتقال آب" و "مخزن خانگی" می‌گویند. در برنامه‌های وزارت نیرو، هیچ جدول زمان‌بندی برای گسترش بازچرخانی در مقیاس ملی دیده نمی‌شود. پروژه‌های کوچک محلی هم یا نیمه ‌کاره مانده‌اند یا به ‌دلیل نبود بودجه متوقف شده‌اند.

کارشناسان معتقدند اگر همین امروز بازچرخانی شهری به‌صورت جدی آغاز شود، می‌تواند تا ده سال آینده ۲۰ تا ۳۰ درصد نیاز آبی تهران را تأمین کند. این رقم معادل چند سد بزرگ است، اما بدون تخریب محیط ‌زیست و بدون هزینه‌های میلیاردی انتقال آب.


نوشته اقتصاد ۲۴ با این جملات به پایان میرسد:

راه نجات نه در دعا برای بارش، نه در تهدید به تخلیه و نه در لوله‌کشی تازه است؛ در بازچرخانی، اصلاح مصرف و شجاعت در تصمیم‌گیری است.


اگر سنگاپورِ بی‌رودخانه توانست با بازیافت فاضلاب به خودکفایی آبی برسد، چرا تهرانِ نرسد و دریاچه‌های خشک، هنوز از ترس حقیقت به تخلیه‌ پایتخت فکر می‌کند؟


https://eghtesaad24.ir/fa/news/336999/%D9%81%D8%A7%D8%AC%D8%B9%D9%87-%D8%A2%D8%A8%DB%8C-%D8%AF%D8%B1-%D8%B1%D8%A7%D9%87-%D8%A7%D8%B3%D8%AA-%D8%A7%D9%85%D8%A7-%D8%AF%D9%88%D9%84%D8%AA-%D9%87%D9%86%D9%88%D8%B2-%D8%A7%D8%B2-%D9%85%D8%AE%D8%B2%D9%86-%D8%AE%D8%A7%D9%86%DA%AF%DB%8C-%D9%85%DB%8C%E2%80%8C%DA%AF%D9%88%DB%8C%D8%AF-%D8%A7%D8%B2-%D8%A8%D8%A7%D8%B2%DA%86%D8%B1%D8%AE%D8%A7%D9%86%DB%8C-%D8%A2%D8%A8-%D8%AF%D8%B1-%D8%B3%D9%86%DA%AF%D8%A7%D9%BE%D9%88%D8%B1-%D8%AA%D8%A7-%D8%AF%D8%B9%D8%A7-%D8%A8%D8%B1%D8%A7%DB%8C-%D8%A8%D8%A7%D8%B1%D8%A7%D9%86-%D8%AF%D8%B1-%D8%A7%DB%8C%D8%B1%D8%A7%D9%86

Report Page