E.A

مرتضی شریفی

🔴نگرانی "گروه کارگری امنیتی شورای عالی کار" از قرار گرفتن در "گوشه رینگ"!

در حالیکه کمتر از سه هفته تا پایان سال فرصت داریم هنوز خبری از تشکیل جلسه ای برای تعیین دستمزد سال آینده نیست. آقای علی خدایی نماینده کارگری امنیتی شورایعالی کار در انتقاد از این تاخیر طولانی به ایلنا گفت: اگر این ذهنیت در دولت وجود دارد که با ضیق وقت ممکن است اتفاق خاصی بیفتد و گروه کارگری "گوشه رینگ" قرار بگیرند و به مزد پیشنهادی آن‌ها رای ‌دهند، باید بگویم این ذهنیت کاملاً اشتباه است و قطعاً این اتفاق نخواهد افتاد.

ما کارگران به علی خدایی و دیگر نمایندگان کارگری حکومت ساخته در شورای عالی کار میگوییم در "گوشه رینگ" که سهل است در سال گذشته جنابعالی را از رینگ بیرون انداختند و بعد از دو غیبت، بقول خودتان موجه، عملا شما را از شورای عالی کار اخراج کردند و شما و دیگر دوستانتان هیچ کاری نکردید بغیر از آنکه دوستان باقیمانده شما در شورای عالی کار قرار داد دستمزد را امضا نکرده و جلسه را ترک کردند. اما شورای عالی کار بدون "نمایندگان کارگری" و تنها با مشارکت نمایندگان کارفرمایان و دولت به کار خود ادامه داد و دستمزد حداقل برای سال ۱۴۰۳ را تصویب کرد تا بدینوسیله درس عبرتی به همه نهادهای حکومت ساخته کارگری بدهند که در نهایت این دولت و کارفرمایان هستند که برای تعیین دستمزد تصمیم گیری میکنند. علاوه بر آن، وزیر کار دولت رییسی، صولت مرتضوی، گفت که برای اجتناب از "التهاب در جامعه"، برای سال آینده پیشنهاد میکند که تعیین دستمزد به مجلس واگذار شود که البته او بعدا این پیشنهاد خود را پس گرفت!

احمد میدری، وزیر کار، از همان روزی که برنامه کاری خود را به مجلس ارایه کرد مشخص شد که او ادامه دهنده همان سیاست های ضد کارگری وزرا پیشین است. اما "نمایندگان کارگری" ، هراسان از گرفتار شدن در مخمصه ای نظیر سال پیش، تازه یادشان آمده است که رفتار آقای وزیر کار و مصاحبه هایشان " نگران کننده و التهاب آفرین است".

باید از این "نمایندگان کارگری امنیتی" پرسید مگر آنها " پیاده‌سازی و اجرای نظام مزد منطقه‌ای” ، “تغییر نظام دستمزدی به کارمزدی" و دیگر پیشنهاداتی نظیر "کار از منزل برای بنگاه‌های بزرگ و زنجیره‌ای و مشاغل نوین” و “تهیه مقررات و سازوکار اجرایی برنامه اشتغال بانوان با رعایت نقش زن در خانواده” را در برنامه ارایه شده میدری به مجلس را ندیده بودند که الان یک دفعه یادشان میافتد که پیشنهاد میدری برای "دستمزد صنفی" قانونی نیست! و یا اینکه میدری با طرح این موضوعات بطور "سهوی و یا عمدی" در جامعه کارگری "التهاب" می آفریند.

خدایی بعد از آنکه عملا از شورای عالی کار اخراج شد گفت که او "زبان گویای" کارگران است. اما ما کارگران میدانیم که این ادعای پوچی است! در هر جای دنیا که کارگران توانسته اند تشکلات مستقل کارگری خود را شکل دهند نمایندگان کارگران تنها به پشتوانه قدرت کارگران و حمایت آنهاست که میتوانند در مقابل کارفرمایان قد علم کنند. این نمایندگان، در عوض و بطور مرتب، با کارگران درتماس بوده و کارگران را از پیشرفت مذاکرات خود با کارفرمایان مطلع میکنند. در حین مذاکرات و مهمتر از آن وقتی که مذاکرات به بن بست میرسد این نمایندگانْ کارگران را برای اعلام اعتصاب سازماندهی و آماده میکنند.

حال ما از آقای خدایی میپرسیم شما در تمام این مدت که "زبان گویای" کارگران بوده اید چند بار برای ایجاد سدی در مقابل اجحافات دولت و کارفرمایان و برای سازماندهی کارگران برنامه ریزی کرده اید. هیچ وقت! شما هیچوقت دست به این کار نمیزنید برای آنکه خیلی خوب میدانید حکومتی که شما این همه سنگش را به سینه میزنید هرگز اجازه چنین کاری را به شما نمیدهد! و مهمتر آنکه خودتان هم از این کار وحشت دارید. 

واقعیت آنست که امثال خدایی ها بیشتر از اینکه از "رفتار آقای وزیر و مصاحبه هایشان" در باره مسایلی نظیر "دستمزد صنفی" نگران باشند، وحشت از آن دارند که این پیشنهادات ضد کارگری وزیر کار در آستانه تعیین مزد سراسری باعث فوران خشم کارگران و ایجاد "التهاب" در میان کارگران شود. همان التهابی که دولت و کارفرمایان از آن وحشت دارند!

آنچه در این ایام پر تلاطم در بنگاهای تولیدی و صنعتی میگذرد یک رویایی طبقاتی است. کارفرمایان و دولت حامی آنها تمام تلاش خود را انجام میدهند تا با تغییر و اصلاح هر بندی از قانون کار، نظیر دستمزد سراسری، دستمزد مطابق با تورم و سبد معیشت، که میتواند روزنه ای حتی کوچک برای کارگران برای پیگیری قانونی از حقوق حقه خود باشد را مسدود کنند. علاوه بر این، "نمایندگان کارگری" در تشکلات خود ساخته و حکومتی برغم مخالفت های ظاهری، و بخشا بخاطر جنگ جناحی، عملا بازوان کارگری دولت و کارفرمایان در محل های کار و سد راهی در مقابل مبارزه کارگران میباشند

اما در اولین تغییر توازن قوا به نفع کارگران و دیگر اقشار مزد بگیر و محروم جامعه و با سر برآوردن نمایندگان واقعی، جسور و "زبان" کارگران، این فعالین کارگری قلابی بدلیل مشارکت در تحمیل فقر و فلاکت به میلیونها خانواده کارگری و همدستی با نهادهای امنیتی جایشان در پای میز محاکمه خواهد بود.

در پایان باید گفت که ما کارگران هرچه بیشتر از قبل به این درک طبقاتی رسیده ایم که تنها با اتکا به نیروی جمعی خود و همگامی و همبستگی با دیگر جنبش های اجتماعی و با اعتصابات در محل کار و تظاهرات خیابانی است که میتوانیم به جدال با این سیستم چپاولگر برویم و کارفرمایان و دولت حامی آنها را وادار به عقب نشینی کنیم.