Другая Балканская вайна - История и исторические личности курсовая работа
![](/file/c17a668ccb7333e986a5a.jpg)
Перадумовы ўзброенага канфлікту, палітыка Аўстра-Венгрыі і Германіі на Балканах. Першая Балканская вайна і лонданская мірная канферэнцыя. Ход ўзброенага канфлікту, яго разгортванне, роль і месце ў гісторыі Балканскіх краін. Бухарэсцкай мірны дагавор.
посмотреть текст работы
скачать работу можно здесь
полная информация о работе
весь список подобных работ
Нужна помощь с учёбой? Наши эксперты готовы помочь!
Нажимая на кнопку, вы соглашаетесь с
политикой обработки персональных данных
Студенты, аспиранты, молодые ученые, использующие базу знаний в своей учебе и работе, будут вам очень благодарны.
3. Параза Балгарыі. Бухарэсцкай мірны дагавор 1913 г
Прайграванне гісторыі кожнай краіны патрабуе вялікіх намаганняў многіх навукоўцаў як ва Ўкраіне, так і за яе межамі. Для аднаўлення і разгортвання гістарычнага даследаванні ў Украіне, мэтазгодна выкарыстоўваць вопыт і дасягненні айчынных даследчыкаў, якія на працягу дзесяцігоддзяў рыхтавалі навуковыя выданні, а таксама крытычна пераасэнсавалі спадчына замежных гісторыкаў. Гэта датычыцца кровапралітнай, братазабойчай Другі Балканскай вайны.
Некаторая частка навуковых матэрыялаў аб гэтай гістарычнай падзеі патрабуе істотнага перагляду метадалагічных асноў і ідэалагічных пазіцый, з якіх у свой час разглядалася ролю і месца гэтай падзеі ў гістарычным працэсе Балканскіх краін. Нам неабходна прааналізаваць тэарэтычныя і метадалагічныя падыходы, што трэба для глыбокага і ўсебаковага вывучэння гістарычнага падзеі як у айчыннай, так і ў замежнай гістарыяграфіі і тагачаснай публіцыстыцы. У гэтым аўтар бачыць актуальнасць і навізну праблемы. Актуальным застаецца і імкненне да выяўлення тых ці іншых малавядомых старонак дадзенага ўзброенага канфлікту, ўключэння іх у комплекс фактаў, падзей і з'яў, якія характарызуюць дадзенае падзея. Гэтага патрабуе і'' апісальны'' напрамкі дадзенай курсавой працы, дзе акцэнтуецца, у першую чаргу, роля падзеі ў гісторыі. Гэта з'яўляецца адным з метадалагічных фактараў дадзенай працы, які разам з гісторыка-крытычным аналізам, параўнальны падыходам ў кантэксце гісторыка-цывілізацыйнага бачання гісторыі складае метадалагічныя асновы курсавой працы.
Улічваючы актуальнасць і параўнальна дастатковую вывучанасць дадзенай праблемы, у якасці аб'екта даследавання было абрана Балгарыю, Грэцыю, Румынію, Турцыю, Сербію ў перыяд Другой Балканскай вайны.
Прадметам дадзенай курсавой працы сталі асаблівасці прычын ўзброенага канфлікту і яго разгортванне, роля і месца ў гісторыі Балканскіх краін.
Мэта працы складаецца ў вывучэнні гістарычных працэсаў і заканамернасцей, якія мелі месца ў пэўным перыядзе гісторыі Балкан, якія выявіліся ў разгортванні ўзброенай барацьбы і тэрытарыяльных спрэчках.
Для дасягнення мэты быў вызначаны шэраг задач, сутнасць якіх трэба раскрыць пры азнаямленні з матэрыяламі па гэтай тэме: прааналізаваць палітыку Габсбургаў на Балканах, вызначыць уплыў Аўстра-Венгрыі і Германіі на развіццё асобных краін Балканскага паўвострава (Балгарыі, Сербіі, Грэцыі), крытычна пераасэнсаваць мэты ўзброенага канфлікту, скласці больш поўную і аб'ектыўную карціну праходжання ўзброенага канфлікту.
Улічваючы аб'ёмнасць курсавой працы, прадметы доследнай праблемы, вырашана засяродзіць увагу на рашэнне такіх задач даследаванні:
пачатак і ход Другой Балканскай вайны;
паразу Балгарыі і наступствы вайны на Балканах.
Крыніцамі да курсавой працы ёсць дакументы Лонданскай мірнай канферэнцыі, Бухарэсцкай і Канстанцінопальскі мірныя дагаворы, творы сучаснікаў дадзенага падзеі (Ленін, Сталін), матэрыялы публіцыстычнага выдання'' Работническы веснік'' за сакавік-ліпень 1913
Храналагічныя рамкі курсавой працы ахопліваюць перыяд ад 29 чэрвеня па 30 ліпеня 1913 г.
Навуковая навізна даследаванні заключаецца ў тым, што ўпершыню мы спрабуем зрабіць комплексны аналіз дадзенага ўзброенага канфлікту на аснове наяўнага крыніца-гістарыяграфічнай матэрыялу, пазбавіцца ідэалагічных адзнак, якія панавалі ў савецкай гістарыяграфіі ў поглядах на дадзены узброены канфлікт.
Тэарэтычнае значэнне працы ў тым, што пашыраецца і паглыбляюцца навуковыя веды аб характары гістарычных падзей на Балканах напярэдадні Першай сусветнай вайны, месца і роля Балканскіх войнаў у фарміраванні і развіцці нацыянальных дзяржаў.
Практычнае значэнне курсавой працы заключаецца ў тым, што яе матэрыял можа выкарыстоўвацца падчас вучэбна-выхаваўчага працэсу ў ВНУ, у навуковай працы студэнтаў падчас праходжання розных прафесійных практык (у школах, каледжах, вучылішчах, тэхнікумах).
Структура курсавой працы традыцыйная. Яна складаецца са зместу, увядзення, трох кіраўнікоў, спісу выкарыстанай літаратуры.
1 . Перадумовы ўзброенага канфлікту
Падпісанне англа-рускага пагаднення ў 1907 годзе азначала канчатковы раскол Еўропы на два варожых лагера. Супярэчнасці паміж Антантай і аўстра-германскім блокам паглыбляецца. Адначасова рэзка ўзмацняецца агрэсіўная палітыка аўстра-германскага блока на Балканах. Аўстра-Венгрыя, падтрымоўваная Германіяй, скарысталася младатурэцкай пераваротам для таго, каб анэксаваць Боснію і Герцовину, якія былі да гэтага толькі ў часавай аўстрыйскай акупацыі.
Анэксаваў ў 1908 годзе Боснію і Герцагавіну, Аўстра-Венгрыя рыхтуецца да нападу на ў Сербію. Стваральнікам і натхняльнікам гэтага плана быў начальнік аўстрыйскага генеральнага штаба Конрад фон Гетцендорф.
Небяспека, які пагражаў Балканскім дзяржавам з боку Аўстра-Венгрыі, якую падтрымлівала Германія, была адной з прычын Балканскага саюза. Балканскі саюз быў накіраваны як супраць Турцыі, так і супраць аўстра-германскай агрэсіі. Перамовы аб стварэнні саюза, што пачаліся ў 1911 годзе і скончыліся ў пачатку лета 1912 года выклікалі узмоцненую трывогу і непакой ў Аўстра-Венгрыі і Германіі. Іх намаганні накіраваны на тое, каб перашкодзіць стварэнню Балканскага саюза.
Аўстра-германскі блок выкарыстоўвае ўсе сродкі ўплыву, каб не дапусціць удзелу Балгарыі ў Балканскім саюзе. Спробы адарваць Балгарыю ад Балканскага саюза, пасварыць яе з саюзнікамі і ў першую чаргу з Сербіяй, працягваліся і далей. Аналагічныя спробы распальвання варожасці былі таксама паміж Чарнагорыяй і Сербіяй з-за абяцанні Чарнагорыі тэрытарыяльных кампенсацый за кошт Сербіі. Так, у верасні 1911 года, падчас сустрэчы чарнагорскага міністра замежных спраў Грегорвича з аўстра-венгерскім міністрам замежных спраў Эренталя апошні заявіў: "Калі Чарнагорыя будзе ісці бок аб бок з Аўстра-Венгрыяй, то чарнагорская тэрыторыя ў хуткім будучыні атрымае значны прырост ". Уплыў на Чарнагорыю ў такім жа духу працягваўся і далей. Але перашкодзіць стварэнню і сумеснаму выступу Балканскага саюза аўстра-германскім блокам не ўдалося.
Падзеі, якія развярнуліся на Балканах, выклікаюць трывогу ў кіруючых колах Аўстра-Венгрыі. У сувязі з гэтым у етом 1912 ўзмацняюцца ваенныя падрыхтоўкі Аўстра-Венгрыі на сербскай мяжы.
Абвастрэнне Балканскага пытання праходзіць у абстаноўцы далейшага ўзмацнення класавай барацьбы і нацыянальных супярэчнасцяў у краіне. У Венгрыі барацьба за ўсеагульнае выбарчае права дасягнула крайняй вастрыні. У траўні 1912 ў Будапешце абвешчана ўсеагульная забастоўка, на вуліцах ўзводзіліся барыкады. Супраць працоўных ўрад паслала войскі. Надзвычай напружаным было становішча ў Харватыі і Славеніі. Увесну 1912 сюды быў прызначаны ўрадавы камісар з надзвычайнымі правамоцтвы П.Цувай, які распускае ландтаг, уводзіць строгія цэнзурныя правілы, спыняе дзеянне законаў, якія забяспечваюць свабоду саюзаў і сходаў, пачынаецца хваля арыштаў.
У ліпені 1912 гэтага ж Цуваю было загадана прыняць шэраг мер да абмежавання паступлення дэмакратычных славянскіх элементаў у сярэднія навучальныя ўстановы і ў вышэйшую школу ў Аграм (Заграбе).
Палітыка Цувая выклікала ўсеагульнае абурэнне. На яго быў арганізаваны замах. Адзін з абвінавачаных у замаху, студэнт Юхич, быў прысуджаны да смяротнага пакарання.
Шэраг рэпрэсій падводзіліся славянскіх культурных і спартыўных арганізацый - "Саюз сокалаў", "Асвета", "пабрацімства", "Культурная аб'яднанне паўднёвых славян" і інш. Рэпрэсіі толькі ўзмацнілі нацыянальна-вызваленчы рух у Аўстра-Венгерскай імперыі. Улетку 1912 падчас спартыўнага свята ў Празе адбываліся сутыкненні паміж членамі саюза "Сокал" і нямецкімі студэнтамі-нацыяналістамі. Асцерагаючыся, што далейшае развіццё падзей на Балканах прывядзе да новага абвастрэння сацыяльных і нацыянальных супярэчнасцяў у краіне, аўстра-венгерская дыпламатыя робіць новыя крокі да таго, каб парушыць Балканскі саюз.
Асабліва ўзмоцнена апрацоўваецца Балгарыя. З гэтай мэтай было выкарыстана 25-годдзе з дня абвяшчэння Фердынанда балгарскім царом. Аўстрыйская прэса ўсяляк падкрэслівае, што Фердынанд - аўстрыйскі афіцэр, што дзякуючы яму Балгарыя "квітнее" і заняла важнае месца ў гісторыі. У канцы жніўня міністэрства замежных спраў Бертольд адправіўся з візітам у Румыніі з мэтай накіраваць яе супраць Балканскага саюза. Ствараецца пагроза Балгарыі з боку Румыніі па Добруджу, на якую апошняя прэтэндавала.
У гэтай напружанай абстаноўцы ў другой палове верасня праходзіць пасяджэнне аўстрыйскай і венгерскай дэлегацый, дзе абмяркоўваецца новы ваенны закон, які прадугледжвае значнае павелічэнне асігнаванняў на ваенныя патрэбы. Размовы пра ваенна-марскога бюджэту адбываецца ў вельмі бурнай абстаноўцы.
Пры абмеркаванні ваенных асігнаванняў шэраг апазіцыйных дэпутатаў выступае з папрокамі ў адрас ўрада. Чэшскі сацыял-дэмакрат Немец заявіў аўстрыйскай дэлегацыі: "Наша марское будаўніцтва паслужыць толькі толькі палітычным мэтам Германіі. Калі мы хочам на Балканах пабудаваць давер у Аўстрыю, мы павінны змяніць нашу палітыку адносна паўднёвых славян Аўстра-Венгрыі " "Neue freie Presse", 1912, 26 верасня . Прадстаўнік Славеніі Шпинтич, кажучы аб прыгнёце славян, асобна спыняецца на становішчы Харватыі. "Становішча ў Харватыі не можа зрабіць дабратворнага ўплыву ні на балканскія народы, ні на насельніцтва Босніі" "Neue freie Presse", 1912, 27 верасня .
Тэрытарыяльныя спрэчкі паміж саюзнікамі, якія ўзніклі ў канцы 1912 г., пасля заключэння мірнага дагавора ўспыхнулі з новай сілай. Гэтыя супярэчнасці ўмела раздзімалі Германія і Аўстра-Венгрыя, чые пазіцыі на Балканах пасля вайны значна саслаблі. Нямецкія і аўстрыйскія дыпламаты імкнуліся раскалоць Балканскі саюз і паменшыць уплыў Расіі. Адчуваючы іх падтрымку, Фердынанд адмовіўся пайсці на дадатковыя тэрытарыяльныя саступкі ў карысць Сербіі і Грэцыі. У адказ Сербія і Грэцыя стварылі 1 Чэрвень 1913 таемны саюз, накіраваны супраць Сафіі. Неўзабаве да яго далучылася Румынія, мела тэрытарыяльныя прэтэнзіі да Балгарыі.
Пакуль балканскія краіны былі аб'яднаны агульнай барацьбой супраць Турцыі, супярэчнасці паміж імі да пары да часу не выступалі вонкі.
Аднак да канца снежня 1912 года - пачатку студзеня 1913 гады, а менавіта пасля заключэння 1. Перамір'я з Турцыяй, супярэчнасці праз Македонію паміж Сербіяй і Грэцыяй, з аднаго боку, і Балгарыяй - з другога, пачалі выяўляцца адкрыта.
Ужо ў студзені 1913 гады, газеты австрофильськои партыі лібералаў "Српска застава" і "Вячэрнія навіны" вінавацілі кіраўніцтва Пашича у залішняй прыхільнасці да кааліцыі з Балгарыяй і ў вялікіх саступках балгарам. Адным з найбольш шавіністычных органаў была газета сербскіх ваенных "П'емонт". Палеміка паміж сербскімі і балгарскімі нацыяналістамі хутка нарастала. Яна адлюстроўвала нарастальныя імперыялістычныя жаданне буржуазіі і прыдворных буржуазна-манархічных колаў Сербіі і Балгарыі, іх імкненне да гегемоніі на Балканах.
Серба-балгарскія супярэчнасці праз Македонію па-майстэрску падаграваліся дыпламатамі Вены і Берліна. Асноўны іх задачай на Балканах з пачатку балканскай вайны было дамагчыся развалу Балканскага саюза, таму што апошні ўзмацняў пазіцыі Сербіі і краін Антанты, якія стаялі за спіной, (перш за ўсё Расіі) і паслабляў уплыў Аўстра-Венгрыі і Германіі.
Пераследуючы гэтую мэту, дыпламаты Аўстра-Венгрыі і Германіі прапаноўвалі сербскаму кіраўніцтву шукаць выхаду не да Адрыятычнага, а да Эгейскага мора, праз Македонію і Салонікі. Гэтым яны штурхалі Сербію да непазбежнага канфлікту з Балгарыяй. У Сафіі яны таемна рэкамендавалі балгарскаму кіраўніцтву не саступаць Сербіі.
Распальваючы Сербы-балгарскія супярэчнасці, імперыялісты Аўстра-Венгрыі і Германіі разлічвалі сутыкнуць Сербію і Балгарыю, што прывяло б да паслаблення абодвух бакоў.
Ўнутрыпалітычная сітуацыя, якая склалася вясной 1913 на Балканах, была на руку дыпламатам Аўстра-Венгрыі і Германіі для розных авантур. Да гэтага часу ў Сербіі, Балгарыі і іншых балканскіх краінах значна ўзмацнілася ролю ваенных і буржуазна-шавіністычных колаў. І ў Сербіі, і ў Балгарыі хутка нарастала вясны 1913 брудная хваля шавінізму. Не толькі бульварная прэса, і "самавітыя" газеты буржуазных партый як Сербіі, так і Балгарыі публікавалі артыкулы, у якіх адстойвалі свае дамаганні на Македонію і адкрыта варожыя другім баку.
Блакуючы з крайнімі шавіністамі з апазіцыйных партый афіцэрства ціснула на кіраўніцтва Пашича, абвінавачваючы яго ў злачыннай асцярожнасці і і амаль у здрадзе нацыянальных інтарэсаў Сербіі.
Сербскае кіраўніцтва патрабавала ад Балгарыі ў мемарандуме ад 26 (13) мая 1913 рэвізіі дамовы 1912 аб падзеле Македоніі. Але ў сенсацыйнай заяве 28 (15) мая 1913 Пашич, адзначыўшы добрыя адносіны з Грэцыяй і Чарнагорыяй, заявіў, што Сербія павінна мець агульную мяжу з Грэцыяй, і з гэтай мэтай дамоўленасць з Балгарыяй аб падзеле Македоніі павінен быць зменены ў карысць Сербіі. Свае патрабаванні сербскае кіраўніцтва матывавала рознымі доказамі; важным было тое, што Сербія, не атрымаўшы выхаду ў Адрыятыку, можа забяспечыць сабе гандлёвы шлях у Эгейскае мора праз Скоп'е і раёны Македоніі, звязаныя чыгункай з Салоніках. Вылучаліся і іншыя матывы, у прыватнасці, далучэнне да Балгарыі значных тэрыторый Фракіі, не прадугледжаных пагадненнем 1912 года прэтэнзіі да балгарам, якія нібыта не выканалі сваіх ваенных абавязацельстваў і г.д.
Кіруючыя колы Сербіі ў гэтым пытанні мелі падтрымку з боку грэцкіх уладаў. Ваенныя пагрозы балгарскіх шавіністаў, якія патрабавалі далучыць да Балгарыі ўсю Македонію (у тым ліку раёнаў, занятых сербскімі і грэцкімі войскамі), пазіцыя кіруючых колаў Балгарыі, якія патрабавалі поўнага выканання ўмоў сербска-балгарскага саюзнай дамовы 1912 года - усё гэта зблізіла кіраўніцтва Сербіі і Грэцыі.
Перамовы, якія пачаліся таемна яшчэ ў студзені 1913 гады, скончыліся падпісаннем у Салоніках 1 чэрвеня 1913 сербска-грэцкага саюзнай дамовы і ваеннай канвенцыі.
Боку, дамаўляліся, абавязаліся дабівацца ўстанаўлення агульнага грэка-сербскай мяжы ў вызваленні ад турэцкага кіраўніцтва Македоніі шляхам падзелу яе тэрыторыі на захад ад ракі Вардар паміж Сербіяй і Грэцыяй, войскі якіх акупавалі гэтыя тэрыторыі ў часе Першай Балканскай вайны. Адначасова падпісана ваенная канвенцыя ўсталёўвала прынцыпы сумеснага вядзення вайны супраць Балгарыі ў выпадку нападу з боку апошняй.
Адначасова з перамовамі аб заключэнні саюза супраць Балгарыі кіраўніцтва Сербіі і Грэцыі канцэнтравалі ў Македоніі сваё войска. Балгарскае камандаванне ў сваю чаргу перакідалі свае войскі з Фракіі. На дэмаркацыйнай лініі размяшчэння сербскіх і грэцкіх войскаў, з аднаго боку, і балгарскіх - з другога, адбываліся канфлікты і сутыкненні.
Насельніцтва Сербіі, як і іншых балканскіх краін, было незадаволена ваенным і харчовым становішчам.
Сербскія сацыял-дэмакраты, абапіраючыся на незадаволенасць насельніцтва, выступілі супраць нацыяналістычных настрояў, якія былі свядома разбураны буржуазна-манархічныя коламі краіны. На працоўных сходах і ў газеце "Радничке найноўшае" сацыял-дэмакраты асуджалі шавіністычныя курс кіруючых і апазіцыйных буржуазных і дробнабуржуазных партый, заклікалі да аб'яднання балканскіх народаў, у стварэнні федэрацыі балканскіх рэспублік.
У траўні-чэрвені 1913 сербскія сацыял-дэмакраты пратэставалі супраць бессэнсоўнай палітыкі верхавіны, якая падштурхоўвала краіну да братазабойчай вайне з Балгарыяй, патрабавалі неадкладнай дэмабілізацыі і адмовіліся ад удзелу ў закрытым сходзе скупшчыны.
Сербскае кіраўніцтва, жадаючы зняць напружанне, упэўнена навязвалі народу думка, што адцягваючы дэмабілізацыі і зацягванне ваеннага становішча выкліканыя палітыкай, якую праводзіла Балгарыя. У рэчаіснасці, кіруючыя колы Сербіі самі не хацелі ісці на кампраміс з Балгарыяй. Крайнія буржуазна-нацыяналістычныя элементы ў Сербіі (гэтак жа як у Балгарыі і Грэцыі) не жадалі ніякага саступак у пытанні Македоніі. Афіцэры-шавіністы патрабавалі, каб кіраўніцтва Сербіі выкарыстоўвала тыя абставіны, што сербская армія размясцілася ў Македоніі раней балгарскай, узяла ініцыятыву ў свае рукі і сілай дамаглася рашэнні "нацыянальных пытанняў".
У кіруючых колах абвастрылася барацьба па пытанні аб шляхах і метадах ажыццяўлення праграмы тэрытарыяльных захопаў.
Кіраўніцтва радыкалаў, якое ўзначальвае Пашичем, выяўляла няўпэўненасць і асцярожнасць і не сьпяшалася з прыняццем рашэння. Шавіністычная прэса вінаваціла Пашича ў здрадзе.
Радыкалы арыентаваліся ва ўнутранай палітыцы на саюз з Расіяй і Францыяй.
Галоўная прычына таго, што гістарычныя задачы, якія стаялі перад балканскімі народамі, вырашаліся не рэвалюцыйным шляхам, а шляхам вайны, кіраванай буржуазнымі і дынастычным інтарэсамі, складалася ў слабасці дэмакратычных сіл, у цемры сялянскіх мас і ў малой колькасці пралетарыяту. "Галоўная прычына, - пісаў Ленін, - слабасць пралетарыяту на Балканах, а затым рэакцыйнае ўплыў і ціск магутнай еўрапейскай буржуазіі. Яна баіцца сапраўднай свабоды і ў сябе дома і на Балканах, яна хоча нажыцца за чужы кошт, яна распальвае шавінізм і нацыянальную варожасць, каб палегчыць сабе палітыку па рабунку ".
Тое акалічнасць, што ініцыятыву ў справе вырашэння наспелых перад балканскімі народамі гістарычных задач захапілі ў свае рукі кіруючыя ў балканскіх краінах буржуазна-шавіністычная ўладу і дынастыі, пагражала вялікімі небяспекамі для балканскіх народаў.
Змяшчаўшыяся туркамі народы дапамагалі войскам балканскіх саюзнікаў. Рэвалюцыйна-дэмакратычнае крыло Унутранай македонскай рэвалюцыйнай арганізацыі, якую ён узначальвае Яне Сандански, прыняло актыўны ўдзел у барацьбе, арганізуючы атрады, якія нападалі з тылу на турэцкія войскі і тым самым дапамагалі балгарскім войскам, наступаўшым ў Македоніі. Такім чынам, вайна балканскіх саюзнікаў супраць Турцыі злілася з нацыянальна-вызваленчай барацьбой балканскіх народаў.
Лонданскі свет не прынёс спакою балканскім краінам. Правячая вярхушка Балгарыі, Сербіі і Грэцыі хацела валодаць большай часткай былых турэцкіх валадарстваў. Кожнае з кіраўніцтваў хацела ўсталяваць сваю гегемонію на Балканах.
Акупацыя сербскімі і грэцкімі войскамі большай часткай Македоніі выклікалі ўжо з пачатку вайны трэння паміж Сербіяй і Грэцыяй, з аднаго боку, і Балгарыяй - з іншай. Варожасць паміж імі асабліва ўзмацнілася пасля таго, як сербскія кіруючыя колы пад ціскам Германіі і Аўстра-Венгрыі накіравалі свае погляды ў краіну Эгейскага мора, у Македонію. Яшчэ ў лютым 1913 Сербія запатрабавала ад Балгарыі перагляду саюзнай дамовы і саступіць дадатковай тэрыторыі ў Македоніі. Пагоршылася стаўленне Балгарыі з Грэцыяй, якая заняла Салонікі і прылеглыя раёны Македоніі. Між размешчанымі ў Македоніі сербскімі і грэцкімі войскамі, з аднаго боку, і балгарскімі войскамі - з другога, адбываліся частыя сутыкнення. Балгарскія шавіністы ладзілі мітынгі, патрабуючы ад кіраўніцтва цвёрдага курсу ў адносінах да Сербіі і Грэцыі. У дзень падпісання мірнага дагавора з Турцыяй буржуазна-шавіністычная прэса Балгарыі пісала: "Вайна скончылася, віншуем вайну!".
Самымі яркімі шавіністамі былі прадстаўнікі ліберальных партый. Лібералы арыентаваліся на аўстра-германскіх імперыялістаў, распальваючы вяліка балгарскі шавінізм для таго, каб падарваць Балканскі саюз. Аўстра-германскія дыпламаты падштурхоўвалі балгарскіх кіраўнікоў сілай вырашыць спрэчныя пытанні. У Бялградзе яны раілі не саступаць балгарам. Чакаючы ад аўстра-германскіх імперыялістаў падтрымкі, лібералы патрабавалі пакончыць з арыентацыяй на Расію. "Пойдзем па шляху прусаком!" "Работническы веснік", 21 сакавіка 1913 года - Такім быў лозунг ліберальных партый.
Балгарскіх кіруючых колах усё больш пераймаў ваяўнічы кірунак. Лідэр народнякив Гешов 17 мая 1913 Пайшоў у адстаўку. Менавіта ён мог прыслухоўвацца да голасу рускай дыпламатыі, якая раіла пайсці на кампраміс з балканскімі саюзнікамі (Расія была зацікаўлена ў захаванні Балканскага саюза як бар'ера супраць аўстра-нямецкай экспансіі). Новае кіраўніцтва, якое складалася з прагрэсісты і народнікаў і якое ўзначальвае С.Дановим, настойвала на строгай захаванні ўмоў серба-балгарскага саюзнай дамовы.
Напярэдадні 1 мая 1913 ЦК партыі теснякив за подпісам Д.Благоева, Г.Димитров і Х.Кабакчиева апублікаваў "Зварот да працоўнага класа Балгарыі". Пратэстуючы супраць палітыкі кіруючых колаў і манарха, теснякы заявілі: "Яшчэ не скончана вайна з Турцыяй, а балканскія кіраўнікі рыхтуюць братазабойчую знішчальную вайну. Балканская сацыял-дэмакратыя адстойвае палітыку Балканскай федэратыўнай рэспублікі, паколькі менавіта яна можа даць балканскім народам свабоду і незалежнасць, нацыянальнае аб'яднанне і прагрэс " "Работническы веснік", 17 красавіка 1913 . Нягледзячы на ??цяжкасць ваеннага часу, зварот гэта было распаўсюджана па ўсёй Балгарыі. Нумар газеты "Работническы веснік" са зваротам ЦК теснякив разышоўся па краіне тыражом 25000 асобнікаў.
Кіраўніцтва ОРСС на чале з Г.Димитров мужна адстойвала інтарэсы балгарскіх рабочых, арганізоўвалі і аб'ядноўвала працоўных Сафіі, раскрываючы захопніцкую палітыку великоболгарських шавіністаў.
Трэба адзначыць, аднак, што дзейнасць теснякив мела шэраг істотных недахопаў. Прапагандуючы ідэю Балканскай дэмакратычнай федэратыўнай рэспублікі, теснякы дрэнна, а часам і памылкова ўяўлялі сабе шляху ажыццяўлення гэтай ідэі. У той час як У.І.Ленін, падтрымліваючы лозунг Балканскай федэратыўнай рэспублікі, лічыў, што сапраўднае нацыянальнае вызваленне балканскіх народаў можа быць толькі шляхам рэвалюцыі рабочых і сялян, накіраванай на знішчэнне абсалютызму, вялікага землекарыстання і іншых рэшткаў феадалізму, теснякы заклікалі шляхам "самастойнай класавай барацьбы пралетарыяту "праявіць ціск на буржуазію, каб прымусіць яе арганізаваць балканскую федэратыўную рэспубліку.
У ходзе мірных перамоваў аказалася глыбокае противориччя. Балгарыя хацела ажыццявіць значнае пашырэнне межаў у напрамку Усходняй Фракіі. Грэцыя, якая ўжо заняла Салонікі, дамагалася перадачы ёй Эгейскім выспаў, а таксама прэтэндавала на паўднёвую частку Албаніі. Сербія далучыла да сябе ўсю Македонію, у тым ліку'' спрэчную тэрыторыю'' і частка, прызначаную яшчэ раней Балгарыі, не збіраючыся нічога саступаць. Балгарыя не хацела прымірыцца ні з сербскімі дасягненнямі, ні з пераходам Салонікі ў Грэцыю.
Палажэнне ускладнілася ў сувязі з дзяржаўным пераваротам, ажыццёўленым у Турцыі ў студзені 1913 ваенна наладжанай групай младотурок і следствам якога стала аднаўленне ваенных дзеянняў паміж Турцыяй і Балгарыяй. Турэцкія войскі зноў пацярпелі паразу, і 30 сакавіка 1913 г. у Лондане быў падпісаны выпрацаваны пад ціскам вялікіх дзяржаў мірны дагавор паміж удзельнікамі Балканскага саюза і Турцыяй.
Па ўмовах дамовы, Балгарыя атрымала паўночную частку цэнтральнай Македоніі, Фракію з узбярэжжам Эгейскага мора, Грэцыя - Салонікі і старанна ў Салонікі паўднёвую Македонію, Сербія - паўднёва-заходнюю, заходнюю і частка цэнтральнай Македоніі. Чарнагорыя атрымала параўнальна невялікі адрэзак горад Скутари, якое патрапіўшы ў рукі чарнагорскага караля Мікалая, быў у яго забралі па рашучага потребуванню Аўстрыі і перададзены спехам створанай вялікімі дзяржавамі Албаніі.
У выглядзе кампенсацыі за вялікае павелічэнне Балгарыі суседняя з ёй Румынія запатрабавала (і атрымала) горад Сілістрыю і частка балгарскай тэрыторыі, памежнай з Румыніяй.
Паводле гэтай дамовы толькі Стамбул і прылеглая зона праліваў па лініі Энос - мідыя засталіся ва ўласнасці Турцыі.
Падпісанне Лонданскага мірнага дагавора не знішчыла, а яшчэ больш абвастрыла противориччя як паміж галоўнымі імперыялістычнымі дзяржавамі, так і паміж балканскімі дзяржавамі. Вынікі балканскай вайны апынуліся нявыгаднымі для аўстра-венгерскага блока. Турцыя, якая разглядалася уладнымі коламі Германіі як магчымы саюзнік у барацьбе супраць Расіі, пацярпела жорсткае паражэнне. Значна ўзмацнілася Сербія, складаючы галоўны аб'ект імперыялістычных імкненняў Аўстра-Венгрыі. Разам з тым само існаванне Балканскага саюза азначала далейшае падрыў ўплыву аўстра-германскіх імперыялістаў на Балканах і ўзмацненне пазіцыі дзяржаў Антанты.
У гэтых умовах аўстрыйская і нямецкая дыпламатыя паставіла перад сабой задачу раскалоць саюз балканскіх дзяржаў.
У існуючых умовах, асабліва пасля падпісання тайнага сербска-грэцкага дамовы ў траўні 1913 г., накіраванага супраць Балгарыі, новай вайны пазбегнуць не ўдалося. Да таго ж Балгарыя таксама рыхтавалася да сутычкі, спадзеючыся вырашыць "македонскай пытанне" у сваю карысць.
29 чэрвеня 1913. Фердынанд аддаў загад балгарскім войскам вызваліць тэрыторыю Македоніі ад сербаў і грэкаў. У ноч з 29 на 30 чэрвеня балгарскія войскі па загадзе цара Фердынанда напалі на сербскія і грэцкія войскі. Пакінуўшы супраць Турцыі невялікі заслон, балгарскае камандаванне кінула асноўныя часткі балгарскай арміі супраць Сербіі, разлічваючы хуткім і нечаканым ударам разграміць яе сілы. Сербскія войскі ажыццявілі балгарам процідзеянне ў раёне ракі Брегальници і прымусілі іх перайсці да абароны. Частка балгарскіх кіраўнікоў на чале з данаў, бачачы правал авантуры, хацелі гэта паказаць у выглядзе пагранічнага інцыдэнту і пайсці на кампраміс. Спыніць ваенныя дзеянні было немагчыма. Сербскае і грэцкае кіраўніцтва, пераканаўшыся ў слабасці Балгарыі, аддалі загад аб наступе.
Кіруючыя колы Балгарыі задумалася ў пошуках выхаду з крытычнага становішча. Кіраўніцтва данаў падало ў адстаўку, апошняя не была прынятая. Камандуючы балгарскай арміяй генерал Савов быў звольнены. На яго пасаду прызначаны генерал Р.Димитриева. Але ўсё гэта не мяняла становішча. Для абмеркавання гэтай сітуацыі 2 ліпеня 1913 г быў скліканы кароткую савет з удзелам лідэраў усіх буржуазных і дробнабуржуазных партый (ад шырокіх сацыялістаў прысутнічаў Я.Сакизов, ад землеўладальнікаў - Д.Драгиев). На савеце данаў заявіў: "Наша палітыка пацярпела паразу" А.Гиргинов. Народната катастрофа, вайна 1912 - 1913 гг. Сафія, 1926. стр.392. . Была зроблена спроба замяніць двухпартыйнай кабінет дадзены кіраўніцтвам "нацыянальнай канцэнтрацыі" на чале з лідэрам дэмакратычнай партыі Малінавы, у якое павінны былі ўвайсці прадстаўнікі ад радыкалаў і шырокіх сацыялістаў. Скарыстаўшыся няўдалай спробай Малінавы стварыць кааліцыйны кіраўніцтва і правалам спробаў расійскай дыпламатыі прымірыць балканскія дзяржавы, Фердынанд, які даўно хацеў уцягнуць Балгарыю ў арбіту ўплыву аўстра-германскіх імперыялістаў, вырашыў сфармаваць кіраўніцтва з лібералаў, якія патрабавалі цеснага збліжэння з Аўстра-Венгрыяй і Германіяй. У выніку 4 Ліпень 1913 было створана кіраўніцтва "лібералаў канцэнтрацыі" на чале з Радиславовим.
Дапаможныя аперацыі супраць грэцкіх войскаў у раёне ніжняй плыні ракі Токі і на тэрыторыі ад Токі да ракі Вардар таксама не прынеслі балгарам поспеху. Балгарскае праўлення было гатова прадставіць пачатку ваенных дзеянняў, як памежны інцыдэнт і імкнулася праз свайго амбасадара ў Афінах дамагчыся іх прыпынку. На наступны дзень грэцкі пасланнік ў Сафіі ўручыў балгарскаму праўленню поту з абвінавачваннем Балгарыі ў агрэсіі, а 20 чэрвеня, не дачакаўшыся адказу Балгарыі, Грэцыя, у сваю чаргу, пачала ваенныя дзеянні супраць балгарскіх войскаў. Праз тры дні Грэцыя і Сербія афіцыйна абвясціла вайну Балгарыі. Праўленне Сербіі і Грэцыі вырашылі скарыстацца выгаднымі магчымасцямі, абвясцілі Балгарыі вайну і аддалі загад аб наступе. На іх баку выступіла Чарнагорыя, не маючы тэрытарыяльных прэтэнзій да Балгарыі знаходзілася ў саюзе з Сербіяй.
Пад націскам сербскіх, чарнагорскіх і грэцкіх войскаў, перайшоўшы ў пачатку 1913 г. у контрнаступленне, балгарская армія адступіла да свайго старога мяжы. У гэты момант у вайну ўступае таксама Румынія, а затым і Турцыя, вырашыўшы скарыстацца складаным становішчам Балгарыі. Румынскія войскі 14-15 ліпеня ўварваліся на тэрыторыю Балгарыі, акупавалі Паўднёвую Добруджу, частка ўсходняй Балгарыі (Плевенской раён) і прасоўваліся да Сафіі. Турэцкія войскі перайшоўшы 18-19 ліпеня лінію Энос - мідыя, уступілі 23 ліпеня ў Адрыянопаль, занялі Усходнюю Фракію і перасекчы стары балгарскі мяжу.
Сербскія войскі, імкнуліся прарваць фронт балгарскай абароны, наступалі ў трох асноўных напрамках: з паўднёвага захаду, у раёне Цароў Сяло (у вёсцы Калиман), на Кюстендил, з захаду, у раёне Босилеграда, Сафію, і з паўночнага захаду на Белоградчик і Видин.
Балгарскае праўлення запрасіла свет. Так як да таго часу прасоўвання асноўных сіл сербскай арміі (з паўднёвага захаду і на цэнтральным напрамку) было прыпынена, а грэцкім войскам нават пагражала небяспека (у раёне Пехчево) быць адрэзанымі, то кіраванне Сербіі і Грэцыі прынялі прапанову Расіі аб пачатку перамоваў у нішы. 31 лістапада 1913 года было падпісана перамір'е.
Другая Балканская вайна доўжылася каля месяца. Раптоўнасць нападу не прынесла поспеху балгарскім войскам: 6 ліпеня 1913 г. яны пацярпелі паразу ад сербскіх і чарнагорскіх войскаў на рацэ Бречальници. Вайна перакінулася на тэрыторыю Балгарыі. Румыны захапілі Добруджу, а турэцкія войскі - Адрыянопаль.
Балгарскае праўлення вымушаны быў звярнуцца да дзяржаў з просьбай аб свеце.
3. Параза Балгарыі. Бухарэсцкай мірны дагавор 1913 г
29 ліпеня 1913 г Балгарыя капітулявала.
На наступны дзень у Бухарэсце пачаліся мірныя перамовы, якія завяршыліся 10 Жнівень падпісаннем мірнага дагавора Балгарыі з Сербіяй, Грэцыяй і Румыніяй. Новыя мяжы на Балканах не толькі не вырашылі тэрытарыяльных праблем, але яшчэ больш абвастрылі іх. У будучыні гэта непазбежна павінна прывесці да новых узброеным сутыкненняў.
Бухарэсцкай дагавор 1913 падзяліў македонскія зямлі і абвясціў з'яўленне незалежнай Албаніі. Сродкам захопленых македонскіх тэрыторый Сербія амаль падвоіла свае тэрыторыі. Чарнагорыя і Сербія падзялілі паміж сабой санджак Нові Пазар, які Аўстра-Венгрыя вярнула Расіі пасля анексіі Босніі і Герцагавіны, і дамовіліся аб сумесным мяжу. Грэцыя атрымала зямлі паўднёвай Македоніі і частка Эпіра разам з горадам Яніна. Грэцкая мяжу на ўсходзе працягнуўся да Кава. З захопленых падчас Першай Балканскай вайны земляў Балгарыя захавала за сабой толькі Пірынскі край (паўднёва-захад краіны) і частка заходняй Фракіі, давала выхад да Эгейскага мора. Нягледзячы на ??паразу, Балгарыя атрымала зямлі ў даліне ракі Струміла і 150 км. Узбярэжжа Эгейскага мора, уключаючы порт Дедегач (Александрополис). Дасягненні мела і Румынія, якая цалкам захапіла Паўднёвую Добруджу.
16 Верасень 1913 ў Канстанцінопалі Балгарыя падпісала мірны дагавор з Турцыяй. Пэўны Лонданскім дагаворам мяжу ў Фракіі па лініі Энос - мідыя быў ліквідаваны. Бал
Другая Балканская вайна курсовая работа. История и исторические личности.
Дипломная Работа На Тему Договор Имущественного Страхования
Курсовая работа по теме Проект створення підприємства оптової торгівлі запасними частинами для сільськогосподарської техніки
Ответ на вопрос по теме Роль науки в жизни общества и формировании личности. Сциентизм и антисциентизм
Контрольная работа по теме Адвокатура и юридические консультации
Контрольная Работа На Тему Процессор Ms Word
Прохождение Государственной Службы Реферат
Дипломная Работа Недвижимости
Реферат Технологии Биохимической Очистки Сточных Вод Ульяновск
Реферат: История развития письменности. Скачать бесплатно и без регистрации
Реферат: Учет запасов предприятия
Реферат: Диссертации утверждена распоряжением по нгу № от 200 г
Реферат: Система методов сбора эмпирической информации в прикладном социологическом исследовании
Курсовая работа по теме Маркетинговая деятельность ОАО Банка ВТБ
Дидактическая Игра Курсовая
Развитие Силы Ног Реферат
Дипломная работа: Управление инновационными процессами на предприятии
Контрольная работа по теме Современная кредитная система
Курсовая Работа Деньги Кредит Банки Ценные Бумаги
Дипломная работа по теме Проект реконструкции зоны текущего ремонта ОАО «ПАК» с детальной разработкой универсального канавного подъемника для замены коробки передач и редуктора автобуса
Курсовая работа: Величие и красота загородных царских резиденций. Скачать бесплатно и без регистрации
История водопользования в Казахстане - География и экономическая география реферат
Концепции бухгалтерской отчетности в России и международной практике - Бухгалтерский учет и аудит курсовая работа
Трудовые споры и конфликты сотрудников с работодателями - Государство и право презентация