Dragon Inside
Marble
قدیمها، آنموقعهایی که انسانیت هنوز وجود داشت، من بودم و او و آسمان بیانتهای آبی. با هم روی تپهها میدویدیم و برفراز درختان پرواز میکردیم. هردو سیاه بودیم، با چشمهایی که میان تاریکی شب میدرخشیدند. برای یکدیگر همراه روزهای شاد، زمستان های سرد و شب هایی که صبح نمیشدند بودیم.
اولینباری که از هم دور شدیم را به یاد دارم. برای اولینبار از جنگل فراتر رفته و به شهر پر سر و صدا رسیده بودیم. هر دو از دیدن مکان و شرایط جدید هیجانزده بودیم؛ اما آن هیجانزدگی خیلی طول نکشید. همهاش هم به خاطر آن خانم ترسناک طبقه بالایی بود؛ اگر خانم جیغ، بعد از دیدن ما روی بام جیغ نمیکشید، او از ترس فرار نمیکرد. اگر خانم جیغ، آن روز جیغ نمیکشید، من مجبور نبودم میان بقیهی انسانها زندانی شوم.
اولینباری که بعد از آن اتفاق دیدمش، وقتی بود که به جنگل برگشتم. همان زمان بود که فهمیدم او هم از انسانها میترسد. پس تصمیم بر این شد که هرچندوقت یکبار به جنگل برگردم، تا بتوانیم دوباره بدون ترس از انسانها، با هم پرواز کنیم
پیش از اینکه نقطه پایان جمله را بگذارد، دفتر از زیردستش کشیده شد. خانم جیغ بود.
"تمومش کن مالی. دکتر گفت هیچ اژدهای پرندهای درونت زندگی نمیکنه!"
"از لحاظ تکنیکی جملتون غلطه خانم جیغ. نباید از اژدهای پرنده استفاده کنید! چون اژدهای غیر پرندهای نداریم. البته نه که نداشته باشیم! داریم ولی خب میدونید... هنوزم مثل این میمونه که بگید انسان راهرونده. درسته انسانهایی هم هستن که راه نمیرن ولی تعدادشون از انسانهایی که راه میرن کمتره؛ پس از لفظ انسان راهرونده استفاده نمیکنید. دقیقا همونطوری که نباید از اژدهای پرنده استفاده کنید. آها و راستی! اهمیتی نمیدم دکتر چی گفته چون اژدهای درون من زندهست و شما هم اونو یکبار دیدین."
"من هیچ اژدهایی ندیدم! اگه اونروز جیغ زدم به خاطر این بود که یه دختر شلخته از ناکجاآباد رو سقف خونم پیداش شد! اصلا اگه اژدهایی هست پس چرا تا حالا ندیدمش؟"
"طبیعیه که ندیده باشیدش. اون خودش رو جلوی انسانهای ساده و ابله نشون نمیده. اوه... البته، ببخشیدا."
