Desire x Yamal
Dayanگاهی احساس میکرد که حتّی در اتاق خودش هم هر لحظه ممکنه کسی پیداش بشه و گوشیش رو چک کنه، یا ازش بپرسه:«دزیره، این دیگه چه کوفتیه؟ داری چیکار میکنی؟ چرا اینا رو سرچ کردی؟»
ولی خب، اون بالأخره تنها بود. هر شب که تنها میشد، میتونست با خیال راحت به کارش برسه و هر چقدر که دلش میخواست، ویدیو های اون پسر رو ببینه و براشون کامنت بذاره. حتّی حاضر نبود با خودش رو راست باشه و در مورد اینکه چرا اون پسر ۱۸ سالهی تیم رقیب اینقدر براش جذاب و دوست داشتنیه، فکر کنه.
دوباره وارد صفحهی سرچ تیک تاکش شد، عبارتهای قبلیای که سرچ کرده بود حتّی خودش رو هم به خنده وا میداشتن:
"Lamine Yamal clips"
"Spain national team training leaks"
"Barça press conference yamal smile"
"Lamine Yamal partner"
دلش میلرزید و احساس میکرد پروانهها تو شکمش پرواز میکنن، بارسلونا چند ساعت دیگه بازی داشت و امروز قرار بود یامال همراه با هانسی فلیک در کنفرانس قبل بازی شرکت کنه. دزیره، عاشق اعتماد به نفس و نوع صحبتش بود. عاشق این بود که هیچوقت خودش رو دست کم نمیگیره. عاشق نوع بازیش و فوتبال زیبایی بود که همه رو، اللخصوص خودش رو، به هیجان وا میداشت. دزیره، بجای اینکه بخواد باهاش دشمنی کنه، فقط میخواست کاری بکنه که اون هم... متوجّه حضورش بشه. تنها چیزی که دزیره ازش میترسید، این بود که برای لامین یامال، وجود نداشته باشه.
چند ماه بعد، وقتی که پاریس و بارسلونا بار دیگهای با همدیگه بازی داشتن، اوضاع خیلی متفاوتتر از تصاورات دزیره بود. بارسلونای تشنه برای انتقام برگشته بود و اونقدری اعصابش خرد بود که موقع گذشتن از کنار یامال، از عمد بهش طعنه زد.
«از سر راه من دور بمون.»
یامال عصبی و متعجّب بود.
«مشکلت چیه؟»
دزیره برای جواب دادن پلک هم نزد.
«اینکه تو این زمین نفس میکشی.»
دزیره از کنارش رد شد، امّا قلبش داشت دیوار قفسهی سینهاش رو میشکست. فقط خدا میدونست چند بار توی آرزو کرده بود که ای کاش لامین یامال تو راهروی نیوکمپ واقعاً باهاش حرف بزنه. نه اینطوری، نه در قالب دعواهای بچهگانهشون.
یامال پشت سرش داد زد:
«چرا اینقدر عقدهایی؟!»
دستهاش مشت شدن.
«اگه یه ذره از چیزی که واسه من میگذره سر در میآوردی دهنتو میبستی.»
«تو مریضی؟! اصلاً چی میگی؟! مشکلت چیه؟»
از اینکه تمام این ماهها، از پشت صفحهی گوشی، از پشت نمایشگر، از پشت صدها کیلومتر فاصله… هلاک کسی شده بود که توی واقعیت، کوچکترین چیزی ازش نمیفهمید، روانی شده بود. کّل استادیوم به اونها نگاه میکردن و هم تیمیهاشون داشتن بهشون نزدیک میشدن تا ببینن مشکل چیه، ممکن بود داور برای بحث کلامی بینشون جداشون کنه یا کارت هم بده. امّا در این لحظه، هیچ کدوم به اینها اهمّیت نمیدادن.
«فکر میکنی از جنگیدن با تو لذّت میبرم؟ فکر میکنی دوست دارم ازم متنفر باشی؟»
«تو اصلاً… چی میخوای؟»
دزیره خواست جواب بده، ولی گلوش قفل شد.
تمام جملات پنج صبحیاش، تمام شبهایی که روی تخت دراز میکشید و اسم لامین یامال رو سرچ میکرد، تمام لرزهایی که با هر لبخندش میگرفت… همهاش پشت یک سد بزرگ گیر کرده بودن. بدون اینکه جوابی بده، رفت تا به بازی ادامه بده. یامال اخم کرده و به حرفهاش فکر میکرد. هر چیزی به ذهنش خطور میکرد جز دلیل واقعی رفتار های عجیب دزیره دوئه. چرا اون پسر اینقدر با یامال بد بود؟ چرا اینقدر رفتار متناقضی داشت؟ چرا چشمهاش... اون قدر اندوهگین بودن؟
شاید یک روزی، شاید بعد از این بازی، یامال باید دنبال دلیل این نفرت عجیب میگشت. امّا الان تنها یک وظیفه داشت: شکست دادن دوبارهی تیم نفرین شدهی دزیره دوئه.