Delayed flight
nIkدرحالی که به عصبی ترین شکل ممکن وسط سالن فرودگاه ایستاده بود؛تلفنش رو به کمک شونش کنار گوشش نگه داشت و با کلافگی مشغول بستن دکمه مزخرف سراستینش شد که مدت زمان زیادی میشد که وقتش رو صرف این کار به ظاهر ساده میکرد.
با شنیدن اینکه پروازش به تاخیر خورده بود بدتر از قبل دود از کلش بلند شد. این بدترین اتفاقی بود که امکان داشت امروز بیفته و داشت فکر میکرد که چیزی بدتر از این ممکن نیست پیش بیاد که با برخوردش با شخصی تعادلش رو از دست داد و همراه با چمدونش روی زمین افتاد. فقط یکم دیگه مونده بود که از شدت عصبانیت مثل انیمیشن ها منفجر بشه که پسر رو به روش نزدیکش شد و سعی کرد کمکش کنه .
+معذرت میخوام داشتم میدوییدم که به پروازم برسم تقریبا داشتم جا می موندم.
مرد از روی زمین بلند شد و چند ضربه ای رو حواله پایین کت خوش دوختش داد تا اگر کثیف شده دوباره به حالت قبل برگرده.
نفس عمیقی کشید و بعد از فشار دادن چشماش روی هم و کنترل خشمش سعی کرد با لحن خنثی ای جواب پسر رو بده که چندان موفق نبود.
_چرا پس الان راهتو نمیکشی و بری ؟
+همین الان گفتن پرواز تاخیری خورده.
عالی شد حالا مشخص شده بود که پروازشون یکی بوده و حالا جدی حادثه ای بدتر از این وجود نداشت!
علیرضا به طرف صندلی هایی که کمی دور تر بودن رفت که پسر هم به دنبالش راه افتاد.
+تو چرا خودت هنوز اینجایی؟
_نمیتونی به مغزت فشار بیاری تا دلیلش رو متوجه بشی؟
+خب میتونه کلی علت داشته باشه
_کافیه،منم مثل تو بخاطر تاخیر باید صبر کنم
+میری نیومکزیکو؟
مرد سرش رو تکون داد و به همون پاسخ اکتفا کرد،دستشو کمیبالا اورد و به ساعت نقره ای که به مچ راستش بسته شده بود نگاه کرد؛چیزی حدود یک ربع گذشته بود و پرواز حدود یک الی دو ساعت عقب افتاده بود،درحالت عادی پروازش نُه فاکینگ ساعت قرار بود طول بکشه و حالا با این تاخیری هایی که بوجود اومده بود خدا میدونست که میتونه به جلسهی با ارزشش برسه یا نه. مضطرب بود و پاش روی سرامیک ها ضرب گرفته بود حدود یک ربع گذشته بود و پسری که هنوز هیچ آشنایی ازش نداشته بود سرشو روی شونه اش گذاشته بود و به خواب نه چندان عمیقی فرو رفته بود.کمی توی جاش تکون خورد و سعی کرد از زیر سر اون گربه سیاهی که مظلومانه اونجا خوابیده بود فرار کنه که با بیدار شدنش کارش تقریبا به شکست خطم شد.
+نمیذاری پنج دقیقه بخوابیم ها ...
_نکنه منو با تخت خوابت اشتباه گرفتی؟
پسر پوزخندی زد و سرش رو کمینزدیک گوش علیرضا برد و با صدایی که بخاطر همون خواب کوتاه دورگه شده بود زمزمه کرد.
+اونم میتونی باشی منکه مشکلی ندارم
علیرضا به سرعت سرش رو برگردوند و با بهت به پسر خیره شد که قهقه ای زد و توی جاش لم داد.
+چیه چرا اینجوری نگاه میکنی شوخی کردم بابا؛بعدشم خودت اول پیشنهاد دادیا
مرد ضربه نه چندان آهسته ای حواله پس گردنش کرد و گفت:
_چطوری میتونی انقدر پر رو باشی؟
سعید دوباره خندید و جواب داد
+من پر رو نیستم فقط جوابی رو دادم که ازش خوشت نیومد.
_جوری صحبت میکنی که از عرف خارجه
+هی آقای از عرف خارجه بلاخره باید یجوری این وقت رو بگذرونیم دیگه مگه نه؟! نکنه میخوای کل این یک ساعت رو اینجا بشینی رو اخم کنی!
علیرضا سرش رو تکون داد و دوباره نگاهش به دکمه لعنتی سراستینش افتاد که مثل قبل هنوز باز بود؛از شلختگی متنفر بود و حالا این چیز خیلی کوچیک بدجوری روی اعصابش یورتمه میرفت حتی بیشتر از اون پسر مو مشکی بی پروا .
بیخیال جواب دادن به اون شد و دوباره خودش رو به بستن اون دکمه پر دردسر مشغول کرد.
سعید دستش رو کشید سمت خودش و خیلی راحت دکمه رو بست.
+اقای خارج از عرف یه دکمه به این سادگی رو بلدنیستی ببندی!؟
_اگر بهم فرصت میدادی و دخالت نمیکردی خودم میتونستم انجامش بدم.
سعید پوزخندی زد و درحالی که دوباره دست مرد رو میگرفت گفت
+باشه! پس خودت انجامش بده.
دکمه رو باز کرد و توی جاش لم داد و با لبخند کجی که گوشه صورتش بوجود اومده بود شرورانه به مرد عصبی کنار دستش خیره شد.
علیرضا بعداز کمی کلنجار رفتن با مشکل همیشگیش بلاخره موفق شد.
نیم ساعتی گذشته بود و تمام این مدت پسرک لجبازی که روی اعصابش بود بلاخره اروم گرفته بود و سرش توی گوشیش کرده بود.
بلاخره موبایلش رو کنار گذاشت و به طرف علیرضا برگشت.
+نظرته بریم یه چیزی بخوریم؟
_نمیشه ممکنه از پرواز جا بمونیم تقریبا یکم دیگه باید بریم.
+چیزی نمیشه بابا حواسمون هست
_تو یکی که حتما حواست هست.
سعید از جاش پاشد و مثل بچه ها دست علیرضا رو کشید.
+پاشو و خواهشا یکم کمتر غر بزن
اونو دنبال خودش میکشید به سمت کافه و به غرغر های پی در یی که میشنید هیچ توجهی نمیکرد و فقط گاهی بهش میخندید.
کافه خیلی شلوغ بود و تقریبا همه میز ها پر بودن و بخاطر همین مجبور شدن فقط سفارششون رو بگیرن و از اونجا خارج بشن.
سعید گازی به همبرگرش زد و به علیرضایی نگاه کرد که با وسواس به ساندویچی که توی دستش بود خیره شده بود.
همینطور که به اروم اروم به سمت گیت میرفتن گفت:
+چرا اینجوری نگاش میکنی؟
_چجوری این چرت و پرتا رو میخوری؟
+منظورت چیه؟ فقط یه ساندویچه؛اصلا لازم نیست بخوری
ساندویچ رو از دستش گرفت و شروع به خوردن کرد،درست عین بچه ها کمی از همبرگر میخورد و کمی از ساندویچ!
علیرضا از رفتار سعید خندش گرفته بود و نمیتونست این رو انکار کنه بهش میخندید و درحالی که زیرلب غر میزد دنبالش راه افتاد.
نگاهی به ساعتش انداخت که همون موقع با دیدن تابلو فهمید که زمان پروازه.
به گیت رسیدن و تقریبا از هم جدا میشدن و علیرضا بلاخره میتونست بعد از روز تقریبا پر استرسی کمی آرامش داشته باشه.
شماره صندلیش رو پیدا کرد و از شانس خوبش کنار پنجره بود سرجاش نشست و هنوز مدت زیادی نگذشته بود که چشماش گرم شده بود که با صدای آشنایی به زمین و زمان لعنت فرستاد.
انگار تو هواپیما همنمیتونست از دست سعید نجات پیدا کنه!
+هی آقای خارج از عرف اونجا که نشستی جای منه!
_این عادیه که باید همه جا سر کلت پیدا بشه؟
سعید چشمکی زد و دستشو روی شونه علیرضا گذاشت.
+چرا فکر میکنی که من ازین بابت خوشحالم؟
_نباید هم باشی ..
علیرضا از جاش بلند شد که سعید هولش داد سرجاش و کنارش نشست.
+مهم نیست کنار پنجره نشستن براماونقدری اهمیت نداره.
ایرپادش رو توی گوشش گذاشت و سرش رو به عقب تکیه داد.
موهاش کمیبهمریخته و توی صورتش ریخته بودن
علیرضا ناخودآگاه لبخندی از قیافه بامزهش زد و در سکوت بهش نگاه کرد. با شنیدن صدای هواپیما فهمید که تیکاف شروع شده به شدت عرق کرده بود و کلافه شده بود،دست خودش نبود ترس این یه ترس بچگانه بود که از وقتی که خیلی کوچیک بود همراهشه.
ناخوداگاه دستشو روی دست سعید گذاشت و کمی فشار داد.پسر انگار به خودش اومده بود که به طرف علیرضا برگشت و مشکوک نگاهش کرد با فهمیدم اوضاع دستش اومد چخبره که دستشو بین دستش قفل کرد و کمی فشار داد و در همون حین با انگشتش روی دستش رو نوازشش میکرد.
بعد از چند دقیقه به حالت عادی برگشت و سعی کرد دستش رو از دست سعید جدا کنه که سعید مانع اینکار شد.
تلاش کرد که اعتراض نکنه ولی ازین اتصال کوچیک اضطراب عجیبی به جونش افتاده بود که درکش نمیکرد.
+من هنوز اسمت رو نمیدونم باید تا آخر این پرواز بهت بگم آقای خارج از عرف؟
_ نه این چه چرت و پرتیه .. علیرضام
+چرت و پرت؟ علیرضا چیه با همون قبلی راحتترم.
_میدونی سعید تقصیر خودت ذاتا نمیتونی آدم باشی
+مشخصا اینطوری خیلی بهتر از آدمای بی حس و روحی مثل توعه ... واستا اسمم رو از کجا میدونی؟
_روی بلیت و پاست اسم فامیلت مشخصه .
+پس تا این حد دقت میکنی؟
_اگر تو هم میکردی الان لازم نبود اسممو بپرسی
+خب پرسیدن یه اسم نمیتونه کار سختی باشه چه نیازی داره بخاطرش انقدر حوصله به خرج بدم .
_مسئله فقط اسم نیست اگر حوصله بیشتری تو موارد به خرج بدی کمتر از الان روی اعصاب میری
سعید بلند خندید و با تعجب به طرفش برگشتم
+فکر نمیکنی اینکه فقط اخم کنی و به ملت جوری نگا کنی که انگار باباتو کشتن روی اعصاب تره؟
علیرضا خواست جوابی بده که با صدای مهماندار توجهشون بهش جلب شد.
-آقایون میشه لطفا کمی آرومتر صحبت کنید؟ صداتون خیلی بلنده
علیرضا لبخندی زد و سرش رو تکون داد
_بله حتما عذرمیخوام این آقا یخورده مشکل ذهنی دارن بخاطر همین نمیتونه خودشو کنترل کنه
مهماندار نگاه مشکوکی به سعید انداخت چرا که چیز خاصی توی ظاهرش مشخص نبود و خیلی مرتب با قیافه خنثی نشسته بود و به افاضاتی که علیرضا درموردش نطق میکرد گوش میداد.
دوباره تذکر کوتاهی داد و ایندفعه از کنارشون رد شد.
سعید انگار تازه فهمیده بود چخبره چندتا بشکن جلوی صورت علیرضا زد و گفت:
+نیششو نگا آقای خارج از عرف چه میخنده برا دختره
_چرت پرت نگو سعید نکنه انتظار داری تف بندازم تو صورتش؟
+نه دیگه بلاخره اخماتون که برای ماست لبخندا باید برا دخترا باشه دیگه
سعید انگار،نسبت به مرد اخموی کنارش بی احساس نبود که حالا با این حرف ها و رفتار ها سعی داشت متوجه بشه که آیا اونم گرایشی شبیه به خودش داره یا نه؛تلاش میکرد هیجانات و احساساتی که نسبت به علیرضا یک آن در وجودش درحال فوران بودن رو سرکوب کنه تا باعث آبروریزی نشه و چیزی که براش سخت بود این بود که اون مرد دقیقا کنارش نشسته بود و حتی صدای نفس هاش رو به راحتی میشنید پسمیشد گفت که هیچ راه فراری نداشت.
_علاقه ای به جلب توجه دخترا ندارم اون لبخند فقط برای احترام بود.
سعید نامحسوس لبخند محوی زد،انگار خیالش راحت شده بود و اما این سوال براش پیش اومد که چرا علیرضا باید برای آسوده ساختن خاطرش چنین دلیلی رو میاورد یا این حرف رو میزد میتونست مثل بقیه رفتار های سعید ک توی این مدت کوتاه نادیده اش میگیره بیخیال این هم بشه اما جوابی کاملا واضح تحویل پسر داده بود.
سعید بیخیال شد و دیگه این موضوع رو کنکاش نکرد چراکه دلیلی نداشت و به جوابی که میخواست بشنوه رسیده بود.
+چرا داری میری نیومکزیکو؟ این سفر عادی نیست دست کم نه ساعت زمان میبره پس باید دلیل محکمی براش وجود داشته باشه ...
_برای چندتا جلسه کاری مجبورم اگر میتونستم بیخیالش میشدم؛خودت چرا میری اونجا؟
پسر کمی کلافه شد انگار تازه یادش اومد که قرار بود پدرش رو به زودی از دست بده سرش رو به طرف مخالفش برگردوند تا قطرات اشکی که داخل چشم های مظلومش جمع شده بودن مشخص نشن.
علیرضا متوجه ناراحتیش شد و کمی دستش رو فشرد
_سعید ؟! حالت...حالت خوبه؟ متاسفم نباید این سوال رو میپرسیدم ؟
پسر به طرفش برگشت و لبخندی زد دیگه اثری از اشک هایی که گوشه چشمش نقش بسته بودن وجود نداشت.
+نه مشکلی نیست بخاطر پدرم دارم میرم بیماری سختی داره که درمانی براش وجود نداره و خب ... شاید این آخرین باری باشه که بتونم ببینمش.
تغییر احساسات علیرضا به وضوح توی صورتش شکل گرفت دلش میخواست پسرک رو دلگرمی بده ولی بلد نبود این کارا رو زیاد تاحالا انجام نداده بود اما الان درکنار سعید خودش رو موظف به این کار میدونست.
دستشو روی شونه پسر گذاشت و لبخند کوچیکی روی صورتش نشست.
سعید سرش رو بالا گرفت و با دیدن لبخندی که روی چهره علیرضا میدید متقابلا لبخند زد.
_امیدوارم پدرت حالش بهتر بشه وقتی دیدیش نزار چیزی حالش رو بدتر کنه سعید من زیاد بلد نیستم ازین حرف ها بزنم ولی ...
سعید خندید و کمی به مرد نزدیک شد.
+ازت ممنونم همینقدر هم کافیه حتی فکر نمیکردم اینو هم بلد باشی.
علیرضا خندید و سرش رو کمی پایین انداخت.
+کاش به جای اون اخمای مسخره ات همیشه اینطوری بخندی حنایی.
_حنایی؟
+اره دیگه حنایی
علیرضا هیچ وقت اجازه نمیداد کسی با چنین لقبی صداش کنه ولی حالا نسبت به این پسر مقاومتی نداشت سعی کرد خندشو کنترل کنه و دوباره به همون جلد سردش پناه ببره تا کمتر کنترل افکارش رو از دست بده.
_فقط یکبار اسمم رو درست صدا بزن
+حله چشاته داش علی میگم چیزی کم و کسر نداری؟
سعید با لبخند بزرگی که روی صورتش بود چشمکی زد و نگاهش کرد.
رفتارش هرلحظه بیشتر باعث میشد تا علیرضا از خنده منفجر بشه انگار توی این مدت که کنار سفید بود تمام فکر ها و استرس هاشو فراموش کرده بود و حالا فقط داشت به این فکر میکرد ک چطوری از دست سعید ثانیه ای اروم بمونه.
چند ساعتی گذشته بود و دوتا پسر بدون توجه به هیچ چیز توی قسمت وی ای پی رفته بودن و انواع نوشیدنی هارو تست میکردن؛سعید بطری وودکایی رو برداشت و دست علیرضا رو گرفت و نشستن هردوشون تقریبا مست شده بودن و به حدی که علیرضایی که همیشه مرتب بود کراواتش رو دور گردنش شل شده بود و دکمه های پیرهنش باز بودن؛مصرف نوشیدنی های الکلی توی هواپیما خلاف قوانین بود ولی کی بود که سعید به قوانین اهمیت بده؟
درش رو باز کرد و سر کشید و به سمت علیرضا گرفت که اونم کارش رو تکرار کرد.
سعید تک خنده ای زد و همونطور که کراوات علیرضا رو دور دستش میپیچید و باهاش بازی میکرد گفت:
+بگو ببینم حنایی ... اصلا... اصلا اعتقادی به عشق داری؟
علیرضا لب هاش از خنده باز شد و چشماشو روی هم فشار داد .
کمی سرش رو عقب کشید تا فاصله حدااقلیش با سعید حفظ بشه
_دارم ولی ... عشق دردسره
سعید پوزخندی زد و کراوات رو بیشتر کشید که باعث شد سرش جلو بیاد و حتی نزدیک تر شد قبل به هم باشن،سر خودش رو نزدیک علیرضا برد تقریبا فاصله چند سانتی بینشون بیشتر نبود. نگاهش روی لب های علیرضا ثابت مونده بود و لب هاش از هم فاصله گرفته بود با صدایی که گرفته بود و تن پایینی داشت زمزمه کرد
+ و تو علیرضا ... دنبال دردسر نیستی
مرد نفس عمیقی کشید و چشمهاش رو باز کرد که اتصال عمیقی با دیدن نگاه های بی قرار سعید بینشون شکل گرفت.
آب دهنش رو قورت داد که سیبک گلوش کمی تکون خورد و این دور از دید سعید نموند.
نگاهش بی درنگ روی لب های سعید می افتاد و سعی میکرد که از اون حالت خودش رو نجات بده ولی هرچی تقلا میکرد بیشتر اون موقعیت دست و پاشو میگرفت.
مثل خود سعید اروم شروع به صحبت کرد
_درسته سعید .. درسته
سعید ایندفعه به اندازه ای نزدیکش شد که با حرف زدن امکان داشت لب هاشون بهم برخورد کنه نفس های داغ هردو روی صورت هاشون موجی از بی قراری رو به ارمغان می آورد و هردو ثانیه ای نبود که از قبل بی صبر تر نشده باشن.
+اینو میدونی که من دردسرم مگه نه؟
علیرضا بار دیگه چشماشو روی هم فشار داد و کلافه رو به پسر مشتاق تر از خودش گفت:
_لعنت بهت سعید که از صبح تا همین الان برام دردسری ...
سعید لب هاش رو از هم باز کرد تا حرفی بزنه که با وصل شدن لب های پر حرارت علیرضا بهش خاموش شد. سعید دستاشو دو طرف صورت مرد گذاشت و لب هاشو از هم فاصله داد تا علیرضا راحت تر کار رو دست بگیره و بوسه بینشون عمیق تر شد.
انگار داغی اون بوسه مستی رو از سرشون پرونده بود ولی هنوزم هم از هم جدا نشده بودن سعید بی پروا تر از علیرضا میبوسید و هیچکدوم و راضی به اتمام نبودن؛در آخر با کمبود اکسیژن سعید سرش رو عقب کشید که لب هاش کمی کش اومد و جدا شد.
لبخند کجی دوباره کنار لبش به وجود اومد و همونطور که صورت مرد رو نوازش میکرد گفت:
+این کارت خارج از عرف نبود حنایی؟
علیرضا دستشو از روی کمر پسر برداشت و کمیازش فاصله گرفت و درحالی که کراواتش رو درست میکرد شروع به صحبت کرد.
_من الآن همراهت توی قسمت وی ای پی هواپیما مست کردم و تا همین الان خیلی چیز هارو زیر پا گذاشتم پس این یکی نباید خیلی اهمیتی داشته باشه.
__
چیزی تا تموم شدن پرواز نمونده بود و توی این مدت هردوشون سر جای خودشون برگشته بودن و خوابیده بودن .
با صدای مهماندار که سعید داشت بیدارشون کنه تا بگه پرواز تموم شده
سعید کمی زودتر بیدار شد و با یادآوری اون بوسه بین مستیشون لبخندی روی صورتش پررنگ شد؛همه چیز رو مو به مو یادش بود و ازین اتفاق خوشحال بود اما از عکس العمل علیرضا مردد بود.
وسایلش رو برداشت و برای بار آخر نگاهیی به صورت مرد کنارش انداخت که توی خواب زیبا تر از هرآنچه که فکرش رو میکرد شده بود.
نمیخواست تا موقع خدافظی بخاطر چیز کوچیکی که بینشون شکل گرفته بود ناراحتی ایجاد بشه
پس ترجیح داد تا قبل از بیدار شدن علیرضا زودتر از هواپیما خارج بشه.
شمارشو روی تیکه از کاغذ نوشت و زیرش نوشته ای با عنوان اینکه "هی حنایی اگر دنبال دردسر بودی ... فقط بهم پیام بده" گذاشت و خارج شد.
___
چند روزی از اون موقع میگذشت و توی همه این مدت علیرضا کلافه بود دلیلش رو نمیتونست پیدا کنه اما این توی ذهنش تداعی شده بود که باید بره دنبال دردسرش؛ توی هیچ کدوم از جلسات مهمش حواسش جمع نبود و اصلا نمیتونست تمرکز کنه و هرچیز کوچیکی اونو یاد اون پسر مو مشکی لعنتی می انداخت که توی هواپیما با بوسیدنش فهمیده بود چیز های مهمتر و لذت بخش تر از جلسات کاری کسل کننده وجود داره.
برای بار هزارم شماره سعید رو گرفت ولی انقدری مغرور بود که نمیتونست انگشت کوفتیش رو روی اون دکمه سبز رنگ فشار بده.
گوشیو روی تختش پرتاب کرد و برای بار nام خودش رو لعنت کرد.
نمیدونست چقدر دیگه قراره توی این حس دست و پا بزنه و نوسانات احساسات مسخره اش رو تحمل کنه.
لباس هاش رو عوض کرد و از خونه خارج شد شاید کمی قدم زدن میتونست حال کثیفش رو بهتر کنه و شاید یک ثانیه بتونه از فکر سعید بیرون بیاد.
توی خیابون قدم میزد و آهنگی رو زیر لب زمزمه میکرد که با برخوردش به شخصی هردو روی زمین افتادند.
خواست شروع به غر زدن بکنه که با دیدن شخصی که چند وقتی میشد منتظرشه زبونش بند اومد.
شاید فقط هربار که اونو میدید اینطوری پخش زمین میشد چون این اتفاقی بود که به ندرت براش اتفاق میفتاد.
_اینجا چیکار میکنی سعید؟!
سعید خندید و دست علیرضا رو گرفت و کمکش کرد بلند بشه.
+فقط احساس کردم دنبال دردسری
_فکر کردی من دلم برای دردسری مثل تو تنگ میشه!؟
+تنگ نمیشه؟
سعید کمی جا خورد دستش رو از دست علیرضا جدا کرد که با گرفتن دستش توسط مرد دوباره با تعجب بهش نگاه کرد.
علیرضا همونطور که دست پسر رو نوازش میکرد کمی سرش رو پایین گرفت و گفت:
_سعید ... تو متعلق به یه قسمت از وجود منی که دیر پیداش کردم و خیلی زود باورش کردم؛قسمتی که قبلا درموردش تصوری نداشتم؛صدایی نداشتم؛مکانی نداشتم و حالتی نداشتم که توصیفش کنم
ولی حالا فهمیدم بخشی از وجودمی که حتی نمیدونستم وجود داره و حتی اگر دردسری باشی باید کنارم بمونی چون کافیه زمان کوتاهی از نبودت بگذره تا خیلی بدجور متوجه خالی بودن اون بخش از وجودم بشم که هیچ جوره نمیتونم با چیز دیگه ای پرش کنم.
سعید،میمونی باید ازین بعد بمونی کنارم چون چند وقته که بدجور دنبال دردسرم.