Dear mihi
تعداد ضربان های قلبش توی هر دقیقه با تعداد افراد توی سالن مساوی شده بود و هر لحظه احتمال میداد قلبش از سینش بیرون بزنه و کف دست های عرق کردش بیوفته.
دستاش عرق کرده و زانوهاش کمی میلرزید اما توی وجودش هیچ استرسی حس نمیکرد؛ شاید هم استرس حس میشد اما اون یاد گرفته بود بهش بی توجه باشه.
صدای بلندی فریاد های جمعیت طرفدار هارو خاموش کرد، صدای شلیک بود؛ جسم بی جون خواننده روی سطح رنگارنگ استیج افتاده بود و خونی که از بدنش جاری شده بود تکه های کاغذ رنگی رو توی خودش غرق میکرد.
اون مرده بود.. وقتی تازه تلاش های مداومش نتیجه داده بود زندگیش تموم شد.
البته همیشه همینه.. زندگی پر از خداحافظی های غیر منتظره اس