Daddy demon😈

6-qism

Qoronģu va zax xona. Xonani faqatgina tòlin oy nurigina yoritib

turardi. Qimirlashga urindim, joyimdan biroz siljishim bilan

boshimda oģriq turdi. Shundagina oxirgi bòlgan voqealar kòz

oldimdan òtdi... Monaning ģalati gaplari, yoqimsiz haqiqat,

suvga qulashim va qòporuvchilarni yonimda paydo bòlib

boshimga zarbe berishi... Bari juda tez bòldi, huddi tushga

òxshaydi...

Hozir òsha zax xonada stulga boģlangan holda òtiribman.

Boshimdagi ogriq hamon davom etmoqda. Qòllarimni bòshatishga

urindim... Shu vaqt xona eshigi yoqimsiz ovoz chiqarib ochildi.

Qoronģu sabab kim kirganligi kòrinmadi ham. Tahmin orqali uni

qòporuvchilardan biri ekanligini yaxshi faxmlardim.

-Òzingga keldingmi?- eshikdan kirgan shaxs sovuq ohangda dedi.

Yòq, ovozi umuman tanish emas. Demak avval uchratmaganman...

-Kimsan?- boshimni oģriqdan asabiy burib oldim. Undan javob

bòlmadi. Òrniga xonani oy nuri tushib turgan qismiga sekin òtdi.

Kutganimdek u qòporuvchilar niqobida edi. Niqobni esa

shoshilmay yechdi...

-Kimsan?- takrorladim. Uni yuzini aniq kòrib turgan bòlsam ham

taniy olmadim.

-Meni tanimaysan!- òzgacha ohangda pichirladi u- Biz tanish

emasmiz.

-Shundoģam basharangni avval kòrmaganman. Kòrgan bòlsam

aniq eslab qolardim.

-Yoqimtoyligim uchunmi?- kuldi.

-Basharang sovuqligi uchun!- javobimdan uni yuzidagi soxta kulgu

ham yòqoldi.

-Bu jasurlik yoki ahmoqlik! Men seni ahmoqqa òxshatdim!

Harholda òlim yoqasidagi odam uchun juda sokinsan...

-Òlim yoqasidagi?- kuldim- Kimligingni bilmayman, yigitcha...

Lekin qiziqayotganim ham yòq.

-Buni aytish men uchun qiziq!- chekkadagi stulni olib qarshimga

òtirdi.

-Qòysangchi!- ensamni qotirdim- Maruza eshitish niyatim yòq.

Tirik qolishni istasang jiģimga tegma!

U gapimdan qattiq kulib yubordi. Bu holat menga yoqqani yòq.

Garchi qòlimni osongina bòshata olsamda vaziyatni tòliq

òrganishga urinar edim.

-Juda ahmoqona gap bòldi...- kulishdan bazòr tòxtadi- Senga kòp

narsalarni tushuntirishga tòģri kelar ekan.

Tushundim... Menda adovating bor...- uni xotiralarini kòrib

bemalol dedim.

-Bu oddiy adovat emas!- kòzi atrofidagi tomirlar ģazabdan bòrtib

chiqdi- Sen jonajon ukamni qotilisan! Qòling uni qoniga botgan!

-Ukangni òzi sababchi edi...- bamaylihotir javob berdim- Agar men

turgan shaharga hujum qilgan qòporuvchilardan biri bòlmaganida

òlmasdi.

-U bu yòlni òzi tanlamagandi!- birdan yonimda paydo bòlib, men

òtirgan stulni ushladi. Ğazab bilan menga tikilib davom etdi- Uni

bu yòlga men olib kelgandim. Sen uni ikkilanmay òldirding... Huddi

boshqa jamoadoshlari kabi...

-Uni bu yòlga sen olib kelgansan!- òz gapini òziga qarshi ishlatdim￾Demak asl aybdor ham òzingsan!

-Yòòqq...- chòzibroq dedi- Agar sen alamzada ularni ortidan

bormaganingda u òlmasdi. Meni ukam begunoh edi...- deyarli

baqirib yubordi...

-Ishonching komilmi?- jahl aralash dedim- U hali bòyi yetilmagan

kichkina bolani òldirganlardan biri! U òlimga loyiq edi?

-Isbotlay olasanmi?- baqirdi- Hatto ukam kimligini aytganim yòq.

Òzingdan tòqima!!!

-Ukang kimligini xotirangdan osongina kòrdim. U qotil!!!

-Òsha bola qotil edi!- men tengi baqirdi- Undaylarni biz yoshligidan

òģirlab katta qilamiz. U esa qochish uchun tòdadoshlarimizdan

birini òldirgan edi. Qòporuvchilar jamoadosh oģasi uchun jonini

berishga tayyor!

-Demak hujumingiz sababi shu ekanda? Boladan qasos olmoqchi

bòlgansiz!- hayron bòldim- U yosh bola...

-U bosh balosi edi! Sen u bilan kòp yurmagansan kòrinadi. Shunda

uning haqiqiy basharasini kòrgan bòlar eding!

-Sizlar tarbiyalagandan keyin qanday bòlsin?

Aslo!- birdan bòynimdan bòģib oldi- Biz jamoa a'zolariga bir-birini

òldirishni òrgatmaymiz. Aslida sizlar shunaqasiz! Dugonangni

senga qilgan ishi bunga yaqqol misol...

Bu tahqirlanishning kichik turi bòlsada bu gapga chidashni

istamadim. Osongina qòlimdagi arqondan xolos bòlib, uni bir

urinishda devorga tiradim. Qòlimda nur paydo qilib, buni unga

otishga shaylandim...

-Bu nimasi?- u qòlimdagi nurga asabiy qarab qoldi- Ovchi qiz seni

sehrdan mahrum bòldi degandiku...

-Rostanmi?- kuldim- Endi hammasi tushunarli. Yaxshi suhbat bòldi,

yigitcha. Afsuski ketish vaqtim bòldi...

Ortga ikki qadam tashlab, qochishga shaylangan yigitga nurni

otdim. U bu kuch tasirida uchib, devorga boshi bilan urildida,

hushidan ayrildi. Ehtiyotkorlik bilan xonadan chiqdim. Bir

maromda tebranayotgan yerdan kemada ekanligimni bildim. Bitta

eshik oldiga yaqinlashdimda, qiya ochib kòrdim. Oy nuridan bir

muddat kòzim qamashdi, sòng kemaning ustki qismida òn-òn

beshtacha qòporuvchilar turganiga amin bòldim. Hòrsinib, eshikni

qayta yopdim.

-Doim bir baloga yòliqib yurasan, Jinju!- òzimga òzim

pichirladim- Endi ochiq okeanda qayerga qochasan?

Yòl bitta! Yo men ularni, yo ular meni òldirishadi. Shu sabab ham

avval men harakat boshlamoģim lozim...

-Yana bir ming la'nat!- asabiy pichirlab, chuqur hòrsindim. Eshik

tutqichini burab, qòlimda nur paydo qildim. Aksiga olib qurolim

narigi kemada, narslarim orasida qolgan. Qobiliyatim bilan jang

qilganimga esa ancha bòlgan...

Chuqur nafas olib, birdaniga eshik tutqichini burab, tashqariga

otildim... Shu zahoti hammaning nigohi men tomon qaratildi.

Baxtga qarshi hammasi yigit kishi bòlib, boshdan-oyoq

qurollanishgan edi.

Menga yaqin turgan bittasiga qòlimdagi nurni otib, qurolini tortib

olishga ulgurdim. Endi ishim ancha oson kechadi... Ularning

hammasi birdaniga men tomon yopirilib kela boshlashdi... Qurol

yordamida ularni òqqa tuta boshladim. Ular oldingilardan ancha

abjirligi zarar tomonga ishladi. Qurolda òq tugashi bilan endi

qòlimda nur paydo qilmoqchi bòlganimda bitta yigit meni chalib

yiqitdi. Endi menga òq uzmoqchiligida boshiga tekkan òq uni

tòxtatib qoldi. Tanish usul...

Yonginamizda tanish kemada paydo bòldi va tepada turgan

Misunga kòzim tushdi. U kema arqonlari yordamida men turgan

kemaga osongina òtib oldi.

-Bir baloni boshlamasdan turolmaysan!- abjirlik bilan turishimga

yordamlashdi. Kòzim bu kemaga òtgan Monaga tushdi.

-Bu kutilmagan vaziyat edi!- òzimni ònglab oldim. U qòlimga oz

qurolimni tutqazdi. Bir qurolga, bir bizga qòrquv aralash qarab

turgan yigitlarga qarab jilmaydim...

-Ular nimani istashar ekan?- Misun menga savol nazari bilan

qaradi. Haliyam òsha kemada turardik, yerda esa yigitlarning

jonsiz jasadlari yotardi.

-Shunchaki jamoadoshlarini òldirganimdan alamzada ekanlar!

-Ular doim qasoskor bòlgan. Maylikuya, bu yerga qanday tushib

qolding...

U shu savolni berar ekan beehtiyor suhbatimizni eshitib turgan

Monaga qaradim. U kozlarini olib qochdi...

-Ular ortimizdan tushishgan ekan!- undan koz uzmay Misunni

savoliga javob berdim- Suvga ehtiyotsizlik qilib qulaganim ular

uchun sharoit yaratdi.

Javobimdan sòng Mona zimdan menga nigoh tashlab qòydi.

Sen ularni kemasi shu yerdaligi qayerdan bilding?- Misun bu safar

Monaga yuzlandi.

-Haligi... tahmin xolos...- tutilib javob berdi. Misun ikkalamizga ham

shubha kozi bilan qarab qòydi.

-Mayli, kettik unda! Yana ularni qolgan a'zolari ham kelib

qolishmasin!- u yana arqon orqali narigi kemaga òtib oldi. Men

ham bitta osiģliq turgan arqon yoniga bordim...

-Nega unga aytmading?- endi narigi kemaga òtmoqchiligimda

Monaning gapi tòxtatdi.

-Meni ularga topshirganingnimi?- yerda yotgan jasadlarga ishora

qildim.

-Ha.

-Bunga majbur bòlganligingni ikkalamiz ham bilamiz, Mona.

Yòqsa ular bizni qòrshab olishgan va hammamiz òsha on halok

bòlgan bòlardik. Ğalaba uchun yòl faqat shu edi...

-Biroq men boshida majbur emasdim!- pichirladi- Sayohatga ham

shu sabab chiqgan edim. Ulardan seni qurbon qilish orqali

qutilmoqchi edim...

-Keyin nega fikringdan qaytding?

-Òylab qarasam... senga nisbatan xudbin bòla olmas ekanman,

Jinju...

-Òzingni aybdor bilma!- jilmaydim- Sen bekorga òsha vaqt

xotirangni kòrishimga ishora qilmading. Shu yòl bilan meni

rejangdan voqif qilmoqchi bòlgansan. Meni ularga nomiga

topshirib, òsha yigitga qobiliyatsizligimni aytgansan. Keyin

yordamga kelishni rejalashtirgansa.

-Bu mukammal reja edi...- biroz yengil tortdi.

-Aslida sendan qarzdorman!- hòrsindim- Yòqsa òsha onning òzida

hamma narsamdan ayrilardim...

Unga bir qarab qòyib, arqonga osilib narigi kemaga òtib oldim.

Ortimdan Mona ham keldi...

Nega buncha qolib ketdingiz?- Misun bizga shubha bilan qaradi.

Unga asabiy qarab qòyganimdan hòrsinib ortga qaytib ketdi.

-Unga aytma!- Monaga yuzlandim- Yòqsa senga qarshi chiqishi

uchun qulay sharoit tuģiladi.

-Bilaman, hòp.

Kema joyidan siljidi... Yarim soatda boshimdan olgan

jarohatimdan asar ham qolmadi. Tong ota boshlagan edi... Shu

fursatdan foydalanib Jakeni yoniga bordim...

-Ancha yaxshimisiz?- u kemani boshqarar ekan, bosiqlik bilan

sòradi.

-Deyarli... Charchab qolmadingizmi? Tuni bòyi uxlamadingiz axir...

-Charchagan menmi sizmi?- kuldi.

-Hushdan ketish uxlagan hisobiga kirsa kerak. Shundan kelib

chiqib men bir necha soat uxladim.

-Men bunga kònikib ketganman. Aytgancha, sizga xushxabarim

bor.

-Qanday?- qiziqdim.

-Manzilga yaqinlashdik, oz qoldi.

-Qanaqasiga? Misun okeanda bir necha kun qolib ketishimizni

aytgandi.

-Menimcha u kema topish muammosini qòshib aytgan. Uni ustiga

meni kemam yangi, shu hisobiga tez yuradi...

-Meni tobora hayratga solayapsiz.

-Bundan hursandman.

-Nima sababdan u yerga qatnaysiz?- unga sinchkov qaradim- U

yerga tirik qolishni istagan odam bormaydi deyishdi. Nima siz

hayotdan tòyganmisiz?

U jilmaydi. Bu jilmayish qandaydir homush chiqdi. Ancha vaqt jim

bòlib qoldi. Bundan u òylayotganini, aytish-aytmaslikda

ikkilanayotganini sezdim. U bitta jumboqqa òxshardi... Hammani xotirasi men uchun ochiq va men iloji boricha boshqalarning

shaxsiy ishini kòrmaslikka urinaman. Biroq unga kelganda istisno

bòlgan edi... Uni boshida qanday hayollar borligi meni juda

qiziqtirar edi.

-Bu hayotdan tòyish emas...- nihoyat undan sado chiqdi. U juda past

ovozda pichirlagan bòlsada ovozi xona bòylab yangragandek

tuyuldi- Aksincha, men yashab qolish uchun harakat qilayapman.

-Ya'ni?...

-Bu olam ģariyibotlarga tòla, xonim!- hòrsindi- Har bir shaxsda

majburiyat bòlgani kabi, menda ham bor... Sizni gapingiz tòģri edi.

Hech bir shaxs butkul begunoh bòla olmaydi. Jumladan men

ham...

-Aksincha, sizni bosqiligingizdan kelib chiqib aytadigan bòlsam...

-Insonlarda har xil niqob bòladi. Bu ham haqiqatni yashirish xolos.

Meni yaxshi deb òylayotganingizga xotiramni kòra olmaganingiz

sabab...

-Niqob... tanish tushuncha...- pichirladim- Tòģri, hammada niqob

bòladi. Meni niqobim oldinlari "ģurur" edi, hozir bòlsa "ishonch".

-Ya'ni?

-Ya'ni men òzimni hammaga ishongandek kòrsataman, biroq

ishonch hisim deyarli qolmagan. Kimgadir ishonishim juda qiyin.

Shu sabab ham boshqalarga shu niqob ostidan qarayman.

Bilasizmi bu yolģonga ba'zan òzim ham ishonib qolaman. Juda

chalkash hislar... Menda doim shunday bòlgan...

-Aynan shunday. Menda ham shu holat deb tasavvur qiling.

-Lekin...

-Tushuning, ba'zi narsalar sir tutilmoģi lozim.

-Tushunish? Men tushuna olardim... agar xotirangizni kòra

olganimda...

-Tushunish uchun bunday qobiliyat bòlishi shart emas...- jilmaydi￾Shunchaki òzingizdagi hech kimga aytib bòlmaydigan sirni òylang

va òsha shaxs òrnida òzingizni qòyib kòring. Shunda hech qanday

sehrsiz ham uni dardini tushuna olasiz...

Kòz oldimga juda kòp narsalar keldi... Sir? Menda sirkar juda

kòp... Hatto haddan ortiq... Qay birini kòz oldimga keltiray? Yòq,

uni gaplari qisman tòģri. Biroq hamma òz muammosi bilan

boshqanikini solishtirganida òziniki achinarliroq tuyilaveradi. Bu

hayot qonuni...

Uni sirini bilish istagim ròyobga chiqmaganidan biroz

asabiylashdim. Biroq bu katta sirligini va uni bizga ham dahli

borligini yaxshi tushunib turardim. Ehtiyotkorlik ziyon qilmaydi...

Bu yigitga kòz-quloq bolgan ma'qul. Zero "Ishonch" atalmish

niqobim unga kelganda foyda bermayapti... Bu yerda bir gap bor...

-Hayolingizni bòlganim uchun uzur...- uni ovozidan hushimni yiģib

oldim- ...ammo biz yetib keldik...

Sen shu yerda qolaver, rahmat!- kemadan tushar ekanmiz, Misun

Jakega yuzlandi.

-Arzimaydi, xonim. Biroq sizlarni yolģiz jònata olmayman. Bu

yerlar havfli...

-Buni bilaman. Sen shundoģam kòp yordam berding. Buyoģi bizni

ishimiz!...- Misun unga shubha aralash qaradi. Bu yigit faqat

menigina qiziqtirayotgani yòq. U qandaydir shubhali edi...

-Misunni gapi tògri!- unga qiziqayotgan bòlsam ham avvalo

havfsizlikni òylashga qaror qildim- Siz òzingiz aytgan ishingizni

bajaravering. Biz yòlimizda davom etamiz...

-Uchta xonimni bu havfli makonda yolģiz qòyib yubora

olmayman!- bamaylihotir davom etdi- Ruhsat bersangiz hech

bòlmasa havfsiz hududgacha kuzatib qòysam?

Qancha rad etmaylik u gapida qaysarlik qilib turib oldi. Noiloj rozi

bòldik...

Atrof butkul tekislik edi... Quruq yer, undagi yoriqlardan olov

yaqqol kòrinib turardi. Hatto onda-sonda yoriqlardan ozgina lava

ham otilib, yana joyiga kirib ketardi. Meni negadir vahima tuta

boshladi. Aksiga olib atrof jim-jit, faqat bizning qadam

tashlashimizgina eshitilardi.

-Ehtiyot bòl!- endi yana bir qadam bosmoqchiligimda Mona

ortga tortib qoldi. Men qadam bosishim mumkin bòlgan joydan esa

kichik lava otildi.

-Rahmat!- òzimga kelishga urinib, pichirladim.

-Bu yerda hayol surgancha yurib bòlmaydi, Jinju.

-Negadir kònglim ģash!- ortda ketayotgan Jakega kòz tashlab

qòydim.

-Sezdim. Yigitdan shubhalanayapsanmi?

Shunday! Undagi sukunat meni asabimga tegayapti.

-Aytmoqchisanki xotirasini kòra olmayapsan, shundaymi?

-Afsuski, ha. Uni ustiga òzini tutishi va gaplari ham ģalati.

-Qobiliyatingni ishlata olmaslik senga yomon ta'sir qilgan

kòrinadi!

-Bilaman...- hòrsindim- Haligi... sen haqingda sòramabman ham.

Turing qanaqa?

-Oddiy vampir!- havsala bilan javob berdi- Bu haqida gaplashishni

istamayman.

-Shu sabab ham ancha tezkor ekansanda?- kuldim.

-Bu haqida eslatma dedim.

-Qon masalasichi?

Bekorga ovchi bòlmaganman!- ensasini qotirdi.

-Tushunaman. Senda kechirish qobiliyati yòq, Mona. Nahot

òlguningizcha Misun bilan dushman bòlmoqchi bòlsang?

-U oilam òlmida qisman aybdor...- yuzini burishtirdi. Bundan bu

mavzu unga yoqmayotganini tushundim.

-U afsusta!

-Buni senga ozi aytdimi?- tòxtab, menga savol nazari bilan qaradi.

-Ha!- uni savolidan jonlangandek bòldim. Nahot shu gapdan sòng

fikrini òzgartirsa?

-Ğirt ikkiyuzlamachi ekan!- uni sovuq gapi yerga gurs etib

qulashimga sababchi bòldi. U beparvo yurishda davom etdi.

Ortidan asabiy qarab qolaverdim.

Ancha yurdik. Faqat lavali yerni oxiri kòrinmas, yer esa borgan

sari qizib boraverardi. Yana ancha yurganimizdan sòng Jake

negadir tòxtab qoldi. Hammamiz tòxtab unga savol nazari bilan

qaradik.

-Yetib keldik!- òzgacha ohangda pichirladi u. Unga hayron tikilib

qoldik.

-Hali lavali hudud tugamadi!- Misun birinchi tilga kirdi.

-Tugashi shart emas!- u mendan kòz uzmay javob berdi. Bu

nigohlar mohiyatini tushuna olmadim.

-Qaytmoqchimisiz?- tahmin qilishim mumkin bòlgan narsa faqat

shu edi. U hech narsa demadi. Menga tikilgancha jim turdi xolos.

Negadir bu nigohlardan boshim aylanib, holsizlikni his qildim.

Yerga tizzalab òtirib qoldim. Boshimda oģriq turgan, bu oģriq

tobora kuchayardi. Tizzalab ham tura olmay, qaynoqqina yerga

chòzikib oldim. Kòz qirim bilan yerda hushsiz yotgan Mona va

Misunni kòrdim. Hammasini anglagach esa atrofdan yigitni

izladim. Oģriq borgan sari kuchayar edi, yigit esa shundoq

yonginamga kelib tòxtadi. Men tengi òtirib, yuzimga ģalati tikildi.

Bu nigohlardan hech bir ma'no topa olmadim...

Kòzlarim holsiz yumila boshladi. U haliyam menga tikilib turar,

nigohi yumshashga ulgurgan edi. U yuzimni tòsgan sochlarimni quloģim ortiga òtkazdi. Ortiq hech narsani idrok eta olmay

qoldim...

Òzimga kelganimda qaynoqqina yerda qòlim boģliq holatda

yotardim. Bir maromda esib turgan iliq shamol meni nimadandir

ogohlantirishga urunar edi gòyo. Sekin joyimdan qòzģaldim.

-Menda ham bari chigal, Jinju...- yonginamdan tanish ovoz

yangradi. Sekin òtirib, òsha tomonga qaradim. Jake qòllarini

ortga olib, oldinga tikilib turardi.

-Nima?- endi òzimga kelganim va haliyam oģriq tasirida bòlganim

uchunmi gapini uncha ilģay olmadim.

-Suhbatimizdan kelib chiqib aytayapman!- sokinlikni buzmay javob

berdi u.

-Kimsan?- bòlgan voqealarni eslagach boģliq qòllarim musht

tugildi.

-Men bir bajaruvchiman!- javob berdi.

-Qolganlar qani?- beehtiyor boshimni changallamoqchi bòldim,

ammo qòllarim boģliqligi tufayli uddalay olmadim.

-Ana ular!

U tikilib turgan tomonga qaradim. Bizdan ancha uzoqda ikki qiz

bir-biriga orqa ògrilgancha boģlab qòyilgan edi. Uzoqdan yuzlari

aniq kòrinmadi, ammo ularni kimligini òzim anglab yetdim.

-Nima istaysan?- birdan unga baqirdim.

-Men emas, "U" istaydi. Aytganimdek men bir bajaruvchiman

xolos.

-"U" deganing kim?

U jim boģlangan, hatto oģzi berkitilgan qizlarga tikilib qoldi.

-U maxluq!- ancha vaqtdan sòng javob berdi- Shu yerda yashaydi.

U doimo energiya bilan ta'minlanib turmoģi lozim. Doimo...

-Ya'ni?- u aytgan gaplarni tahlil qilib qòrqib ketdim.

-Men bejizga bu yerga qatnamayman, Jinju. Unga ozuqa olib

kelaman. U evaziga meni cheksiz qudrat bilan ta'minlaydi.

-Yòq!- hayrat bilan juda past ovozda pichirladim. Demak u bizni

qurbon qilmoqchi. Boshidan ishonmasligim kerak edi. Jin ursin...

Qòlimda nur paydo qilishga urindim. Afsuski uddalay olmadim. U

buni sezgandek:

-Endi siz oddiy odamsiz!- dedi- Meni qobiliyatim kuchlarni sòrib

olish.

-Energiyani òzingizga olsangiz maxluqqa nima berasiz?-

vishilladim.

-Ikki qiznikiga tegmadim!- jilmaydi- Ular qurbon bòlishadi.

-Menchi?- beehtiyor pichirladim. U nihoyat men tomon ògrildi.

Yonimga kelib men tengi egildi va iyagimdan kòtarib òziga qaratdi.

-Siz men bilan ketasiz, sherikka yòq demasdim.

-A?- hayrat bilan shunday deya oldim.

-Xotirani tozalash qobiliyatiga ega bitta tanishim bor. U bizga

yordam beradi...

Uni gapidan yer issiq bòlsada muzlab ketdim. Zilzilaga òxshash

tovush esa e'tiborimni tortdi. Birdan bizdan ancha uzoqda yer

yorilgani va lava kuch bilan otilgani kòrindi. Bu manzarani diqqat

bilan kuzatib turdim. Lava orasidan avval bosh qism, keyn butun

tana kòrindi. Bòyi yigirma metrga yaqin keladigan ajdarsimon

maxluqni òkirishidan yer zir titrab ketdi. Bu ovozdan qizlarni

hushiga kelganini kòrdim.

-Ketamiz!- Jake yuzimga qòlini qòyib, yana yuzimga tushib

turgan sochlarimni quloģim ortiga olib qòydi. Bir urinishda meni

qòllarida kòtarib oldi...

Qancha qarshilik qilib baqirmay u zarracha e'tibor bermay yura

boshladi. Kòzim arqondan halos bòlgan qizlarga va ular tomon

yugurib kelayotgan maxluqqa tushdi... Maxluqni tòxtatish

imkonsiz, bu endi aniq xotima...

mana yorobunchalar hayitlik maroqli mutoala 🥰

(comment va reaksiya kutb qolaman😇💋)