DEAR M..
Karen
سمتش رفت، روی تخت نشست و چند ثانیه طولانی به برگه ی مستطیل شکل توی دستش چشم دوخت تا روحشو برای مواجه شدن با محتوای نامه اماده کنه.
نامه رو باز کرد و همونطور که لب پایینشو میجویید شروع به خوندن کرد
< دختر کوچولوی عزیزم، فرشته ی گم شده ی خدا، دلتنگتم حتی حالا که میتونم با برگردوندن سرم ببینمت که چطور بین ملافه های سفید تخت مثل فرشته ها خوابیدی.
دوستت داشتم، از همون روزی که چشمم به موهای مشکی و پرپشتت افتاد.
دوستت دارم، درست مثل اولین روزی که کمرتو گرفتم و اولین بوسمو روی ترقوه ات نشوندم.
و دوستت خواهم داشت، تا وقتی موهایی که رنگشون در تضاد پوستته دونه دونه سفید بشن و تورو تبدیل به اثبات تداوم جذابیت سنین میانسالی و پیری کنن.
میدونم که قرارمون رفتن نبود فرشته، اما چاره چیه؟ پروردگاری که عشقمون رو آفرید رفتن من رو زودتر از تو خواسته.
امیدوارم زنده بمونم دخترکم، اگه توی جنگم با سرنوشتی که سلاحش مریضیمه دووم اوردم.. میام و دوباره اولین بنده ی دین چشمات میشم.
دوست دار تو کارن >