🌍 یک عملیات نجات با صدها پرسش بی پاسخ !
فرهیختگان
🌑 جعفر بخشی بی نیاز
🌐 یک سقوطِ مرگ آسا با سرعتی معادل ۱۰۰ مایل بر ساعت یعنی ۱۶۰ کیلومتر و چتری که به طور کامل باز نشده می تواند زنده ماندنِ هر انسانی را به یک معجزه تشبیه کند. بهانه ای متغن که می تواند ادعا کند خداوند در آن لحظه به کمک او آمده است. حادثه‌ی سقوط هواپیمای جنگنده ی آمریکایی در پهنه‌ی سرزمینیِ ایران پرده از واقعیتی برداشته که نه تنها تلخ که به نوعی تحقیر آمیز هم هست. چگونه می‌توان پذیرفت هواپیمایی با مختصات مشخص سقوط کند ؛ خلبانی با جراحات سنگین که به قول منطقِ فیزیک توانِ پیمودن ارتفاعات صعب العبور را ندارد از چشمها ناپدید شود و در نهایت ورقِ سناریو در دست نیروی نظامیِ بیگانه باشد؟ ما در کجای این نقشه ایستاده‌ایم؟ وقتی عشایر غیور و بومیان منطقه که چشم و گوشِ سرزمین‌اند از یافتن نقطه‌ی سقوط عاجز می‌مانند ؛ هلیکوپترهای بیگانه با فراغ بال و بدون آنکه پدافند یا گشتی متوجه حضورشان شود در خاکِ ایران عملیات نجات انجام می‌دهند.
🌐 این ناکارآمدی را نمی‌توان با واژه‌ی ضعف پوشاند. چطور ممکن است نیروی خارجی بدون دادن کوچک‌ترین تلفات واردِ خاکِ ایران شود ساعتها بی مزاحم جست‌وجو کند ؛ هدفش را برباید و خارج شود؟ آیا حریم هوایی ما در آن لحظه اتوبانی بی صاحب بوده است؟ این جاست که پرسش‌های کلیدی پاسخ می‌طلبند:
۱. ابهام در مختصات و زمان: چرا سیستم‌های راداری و پدافندی ؛ ورود و خروجِ وسیله‌ی پرنده بیگانه به خاک ایران را برای انجام عملیات نجات تشخیص ندادند؟ آیا این یک کور‌سویِ راداری بود یا چشم بندیِ سیاسی؟
۲. تناقضِ خلبان و کوهستان: چگونه خلبانی که با سرعت ۱۶۰ کیلومتر بر ساعت به زمین برخورد کرده و دچار شکستگی و ضربه است ؛ توانسته مسیری صعب العبور را طی کند؟ آیا خلبان پیاده شده ؛ یا گروه‌های زمینی دیگری در کار بوده‌اند که ما از وجودشان بی‌خبریم؟
🌐 ۳. رازِ ناکارآمدیِ بومی: چرا مردم محلی و عشایر که بر ذره ذره‌ی خاک خود مسلط‌اند در نهایت دست خالی بازگشتند؟ آیا مسیر را اشتباه جست‌وجو کردند یا از سوی نهادهای مسئول اطلاعاتِ غلط یا محدودیتِ دسترسی به آن‌ها داده شده بود؟
۴. تلفاتِ صفرِ بیگانه: امنیتِ عملیاتِ خروجِ نیروی بیگانه از خاک ایران چگونه تأمین شد؟ آیا این گونه باید تعبیر کرد که فضای ما برای بیگانگان امن‌تر از نیروهای خودی ست؟ و اما سخن آخر اگر این روایتِ سقوط و نجات ذره‌ای از واقعیت را در خود داشته باشد ؛ نهادهای امنیتی و نظامی باید پاسخگوی این تجاوزِ خاموش باشند. ملتی که در خانه‌ی خود نظاره‌گر عملیاتِ نجاتِ نیروی بیگانه است ؛ دیگر پرسش گرِ قیمتِ بنزین یا رانت‌های کلان نیست. او این بار امنیت و تمامیت ارضی‌اش را بر کفِ دست گرفته و با وحشت شاهدِ سقوطِ اقتدار است. سکوت در برابر این واقعیت ؛ به معنای پذیرشِ این حقیقت است که ما در مدیریتِ حتی یک سانحه‌ی هوایی ساده در خاک خود نیز از اشغالگران عقب‌تریم.