Corrupt ep4

با اینکه سردی فلز روی پوستم بود اما هنوزم حواس لعنتیم پرت نمیشد

بدون اینکه حتی ذره ای تکون بخورم لبخند کجی زدم

نیکی: هیونگ؟ برای کسی که دلش نمیخواد نزدیک کسی بشه زیادی نزدیک بهم موندی

چشماش همچنان بی حس بود اما اینبار حضور چاقو رو کمتر روی گردنم حس کردم، شاید دستش کمی عقبتر رفته باشه

هیسونگ: داری با چیزی بازی میکنی که هیچی ازش نمیفهمی

نیکی: خب یکم بهم توضیح بده اینجوری منم میفهمم

اینبار جوری جلو رفتم که بدنامون کامل بهم چسبیده بود

برای اینکه صورتش مماس صورتم قرار نگیره روشو ازم گرفت

این هیسونگ هیونگ اونی نبود که میشناختم البته اگه بود که تا الان زنده نبودم

هیسونگ: بکش عقب

بینیمو از گردنش که شاید به دو ثانیه هم نکشیده بود که شروع به نفس کشیدن ازش کرده بودم بیرون کشیدم

نیکی: هوم؟

حتی مست شدنم انقدر حواسمو پرت نمیکرد

نیکی: نمیشه نرم؟

سرشو سمتم برگردوند نگاهش حالا جوری نبود که چیزی ازش بفهمم دوباره خالی از هرچیزی

و لین نگاه، ای بگی نگی میترسونتم

هیسونگ: میخوای مجبورم کنی؟

لبخندش داشت اروم اروم روی لباش برمیگشت

کمی عقب کشیدم و بهش فضا دادم اما نه زیاد

هیسونگ: باید با همسن های خودت بازی کنی، بازی با من واست زیادی خطرناکه، فهمیدی؟

ضربان قلبم حتی از تهدید شدن سمتشم بالا میرفت

انقدر تند تند نفس میکشیدم که حتی واسم مهم نبود هیجانمو واضح میبینه

نیکی: اوهوم.. اوهوم

اب دهنمو محکم قورت دادمو کامل عقب کشیدم

شاید حتی چندباری هم بالا و پایین پریدم

دوباره نگاهش تغییر کرد اینبار انگار داشت به یه ادم احمق نگاه میکرد

هیسونگ: یه چیزی بکن تنت، دستگیره ات بالا و پایین میشه جلو چشمم

نیکی ار شنیدن دیالوگ بامزه هیسونگ راجع به دیکش یه لحظه ایستاد و با تعجب و لبخند بانمکی بهش زل زد

همون لحظه صدای شخص سومی بلند شد

نانا: نیکی سان؟ نمیایی پیشمون؟

هیسونگ با شنیدن صدا چشماشو یه دور توی حدقه چرخوند و حتی قبل اینکه نیکی چیزی بفهمه از خونه بیرون زد

تمام مدت جلسه سعی کردم ارامش خودمو حفظ کنم

حتی نمیدونم دلیل مسخره ای که قبول کردم مدل پروژه جدید این شرکت بشم چی بود

لبامو روی هم فشار دادم تا کلافگیمو پوشش بده اما صدای ضرب خودکار روی پرونده جلوی دستش بد روی مغزم راه میرفت

نگاه بالا اوردم

خیلی جدی داشت به حرف مدیر برنامهام گوش میداد

جی: یه دقیقه یه دقیقه... متوجه نشدم!

نیشخندی زدو با انگشت اشاره اش زیر گوشش رو خاروند و کمی خودشو جلوکشید

جی: داری برای پروژه من شرط میذاری؟

از همین بازخورد کوتاه بوی ترسو از مرد کنارم حس میکردم

حال بهم زن بود

جی: اگه قراره این توافق نامه بینمون باشه به نظرم بهتره دوباره بازنویسش کنین

پرونده رو بست و بلند شد تا از پشت میز جلسه سمت میز اصلی خودش بره

این یعنی پایان جلسه

صدای پوزخند و نفسی که از بین دندونام خارج شد

تنها صدایی بود که سکوت اتاق رو شکست

پشت سر بقیه بلند شدم و وقتی همه اتاقو ترک کردن درو پشتشون بستم

صدای قفل شدنش توی فضا پیچید

هنوز پشت میزش جوری نشسته بود که انگار نه انگار چند دقیقه قبل طوری بحث کرده بود که همه ترجیح دادن اتاقو ترک کنن

بالاخره نگاهش از لپتاب جلوش کنده شد

جی: مشکلی پیش اومده؟

گوشه لبم بالا رفت

سونگهون: اره

دستامو توی جیب شلوارم فرو کردم و چند قدم سمت میزش برداشتم

سونگهون: صدات

صورتشو به حالتی که متوجه حرفم نشده توی هم برد

جی: صدام؟

سونگهون: از طرز صحبت و تن صدات خوشم نیومد

ابروهاش بالا پرید و انگار چیز جالب تر از کار پیدا کرده باشه

جی: و؟

به صندلیش تکیه داد

جی: قراره بابتش شکایت کنی؟

نگاه خونسردمو به پنجره اتاقش دادم، بعد چند ثانیه دقیقا کنار میزش قرار گرفتمو با تکیه دستم رو به صندلیش خم شدم

سونگهون: نه، قراره بهت یاداوری کنم جلوی کی صدات میتونه بالا و پایین بشه

جی: واو.. کی فکرشو میکرد امروز از خواب بیدار بشم بیام سرکار تا روح زمستانی (لقب هون توی دنیای مافیا) بهم دستور بده

بینیشو بین دو انگشتش گرفتو کوتاه کشید

جی: به عنوان یه مدل خیلی اعتماد به نفس داری

بیشتر سمتش خم شدم

سونگهون: مدل؟

جی: مدل نیستی؟

نگاهم بین چشماش چرخید، کاملا واضح بود داره از این کشمکش لذت میبره

سونگهون: من که مدلم، اما تو چیزی جز یه زالو که از بقیه تغذیه میکنه نیستی

رنگ خون توی چشماش بهم نشون داد جای خوبی رو زدم

قفسه سینه اش بالا و پایین میشد

سونگهون: اوه... جی شی! به نظر میاد خیلی عصبی شدی، چیزی شده؟

شرط میبندم از خودش متنفره که یه سری چیزارو جلوی من لو داده

جی: از اتاقم گمشو بیرون

لبخند کوتاهی زدم

سونگهون: اطاعت جناب رییس

سمت در برگشتم و قفلشو باز کردم اما درست قبل رفتن چیزی یادم اومد

سونگهون: اها.. امشب هتل رویال اتاق۳۰۹

اخم عجیبی روی صورتش نشست

جی: مطمئنی بعد مکالمه الانمون دلت میخواد شب زیر دستم باشی؟

سرمو پایین انداختم و جوری لبخند زدم که دندونای نیشم کامل دیده میشد

سونگهون: از کل وجودت فقط یه سایز خوب داری، نکنه از اونم نمیخوای استفاده کنی؟ اگه بخوای میتونم بهت قرض بدم

چشماشو روی هم بست و شروع کرد به نفس کشیدن

با اینکه نمیدونم چرا همیشه سعی میکنه جلوی من خودشو کنترل کنه

اما خب... چرا باید لذت خودمو قطع کنم

با همون لبخند از اتاقش خارج شدم

چند ثانیه بعد دوباره روحم یخ زد از هر حسی..

و به سمت خروجی شرکت قدم برداشتم

جشنی برپا بود که هر چهار نفر دعوت بودن، البته نه به اسم چهار وارث

صدای خنده ادمای دور میز بعد هر دست بلند میشد، بازی جرئت حقیقتی که راه انداخته بودن تا سرگرم بشن

تا اینکه قرعه به اسم سونگهون افتاد

پسری از سمت اخر میز پیکش رو خالی کرد و با خنده ای سرمستانه سوال رو پرسید

- یه رازی رو بگو که دوستات ازت نمیدونن

سوال اونقدر برای بقیه جذاب اومد که بلافاصله سمت سونگهون برگشتن

نیکی: هیونگ لطفاً یه هیجان انگیزشو بگو

و با چشم های شیطونش نیم نگاه بعدیش خیلی زیرکانه سمت جی رفت

هون لبخند کمرنگی زد و پاشو روی پای دیگه اش انداخت

صدای اهنگ و پاشیده شدن اب استخر از شیرجه دخترا و پسرا، استرس ریزی رو تو دل بقیه مینداخت که مبادا صداشو نشنون

سونگهون: من قبلا جون یکیتونو نجات دادم

سر جی، نیکی و هیسونگ همزمان سمتش برگشتن

لبخندش پررنگ تر شد

چون نگاه های سوال انگیز اونا براش جذابیت خاصی داشت

اما بقیه

جوابی که شنیده بودن نامفهوم ترین حالت ممکن بود پس با ناامیدی آه بلندی کشیدن

..

سوال بعدی به هیسونگ افتاد

« از بینتون کی به نظر خطرناک تر میاد؟»

حتی یه لحظه مکث برای جواب نکرد، شاتشو رو به نیکی بالا گرفت

نیکی: هیونگ؟.. لازم نبود برای ابراز علاقه انقدرا هم پیش بری

و خنده های سرمستانه جوون های بی خبر

انگار همین الان هم میز جوری طراحی شده بود که نقش های اصلی رو بیشتر نشون بده

....

همه چی به زیبایی خودش ادامه پیدا میکرد

صدای موزیک دی جی

رقص و دراگ

پسرایی که هر از چندگاهی دست یه دخترو میگرفتنو وارد ساختمون میشدن

و تنها دنیای اون چهار نفر بود که هنوز دور اون میز تغییر نکرده بود

« کاش منم توی زندگیم همینقدر راحت موفق بودم »

صدای خنده های بلند

(( اما من حاضر نیستم بخاطر پول از بدنم مایع بذارم ))

« ببین شرایط خوبیه، حالا که اینجاست چرا نمیری بهش درخواست بدی؟ شاید بخاطر اینکه مدل شرکتت بشه بتونی امشب ازش استفاده کنی »

صدای مکالمه جوری بلند بود که به راحتی به گوششون میرسید

همه میدونستن داره راجع به چه کسی صحبت میشه اما انگار دنبال یه تایید بودن

نیکی ارومتر از اسکاچش مزه میکرد

هیسونگ به کاناپه راحتی، کامل تکیه زد و سرشو سمت میز کنار استخر برگردوند

سونگهون بی هیچ حرکت اضافه ای به خوردن گیلاس ها از توی ظرف ادامه‌ داد

(( نمیدونم چطوری هم میتونی یتیم باشی هم میتونی از پول خانواده ی مرده‌ات برای معروف شدن استفاده کنی اما.... اما... اینجارو داشته باش.. اما اخرش هیچکدوم به دردت نخوره مجبور بشی از ... استفاده کنی ))

سکوت ما بین حرفش با حرکت انگشت اشاره و شصتش که شبیه یه دایره کوچیک درست شده بود و سمت دوستاش گرفت پر شد

و بعد از تموم شدن حرف، خنده های احمقانشون ادامه پیدا کرد

دیگه مدرکی لازم نبود قاطعانه راجع به سونگهون حرف میزدن

همون لحظه رنگ نگاه هیسونگ بهشون به همون رنگی در اومد که همه ازش میترسیدن

نیکی با نیشخندی شاتشو روی میز گذاشت و با نفس عمیقی که کشید سرشو به حالت تیک عصبی طوری تکون داد

اما چیزی که بعدش اتفاق افتاد صدای فریاد و جیغ دخترایی بود که در لحظه از دور استخر دور میشدن و پشت پسرایی که خودشون از شدت ترس میلرزیدن قایم میکردن

سونگهون با تعجب سمت منشأ صدا چرخید

جی بالای سر همون شخص که حالا روی زمین افتاده بود و خونش اروم به سمت اب استخر سرازیر میشد ایستاده بود

خیلی ریلکس سعی داشت با دستمال کتش قرمزیه لای انگشتاشو تمیز کنه

هیچکس نفهمید کی بطری شامپاین روی میز رو برداشت و کی اونو روی سر پسر خورد کرد

تنها چیزی که همه میدونستن این بود

حتی بعد دیدن این اتفاق هیچکس جرعت نمیکرد چیزی بگه یا نزدیک بشه

از تمیزی انگشتاش که مطمئن شد دستمالو روی صورت پسر انداخت

و خیلی شیک و جنتلمن سمت میزشون برگشت

یه لحظه

شاید یه لحظه خیلی کوتاه با سونگهون چشم تو چشم شد

نگاهی که در ثانیه اتفاق افتاد

اما پر از حرفهایی بود که هیچکدوم ازش چیزی نمی‌فهمیدن

هیسونگ با نیشخند معنی داری به جی نگاه کرد اما جی حتی سمتش برنگشت

روی کاناپه که لم داد به سمت جمعیت چرخید و لبخند مهربونی زد

جی: چرا ساکت شدین؟ صدای موزیک کو؟

یک ثانیه بعد، دی جی دوباره اهنگ رو پلی کرد

چند نفر سریع بدن پر از خونی که کنار استخر افتاده بود رو جمع کردن

و نتیجه

دوباره جشن به نرمال ترین شکل ادامه پیدا کرد

تا اینکه

صدای دختری از میکروفن پخش شد

« یه سورپرایزی خفن براتون اماده کردیم .... مومنتای کوتاه از مسخره بازیای امشبمون »

ابروهاشو بامزه بالا انداخت و پروژکتور رو روی پرده تنظیم کرد

چند لحظه بعد فیلم ها و عکس های کوتاهی پخش شدن

از دیوونه بازی ها

لخت شدن بعد مستی

و حتی صحنه ای که انگار یکی یواشکی توی استخر ادرار کرده بود که البته همون لحظه صدای جیغ و فحش همه رو بلند کرد

عکس ها جوری سرگرم کننده بود که اون چهارنفر هم سمت پرده چرخیده بودن و گاهی ریز میخندیدن

« چیه انگار بازم میخواستین؟ دیگه فعلا تا همینجا رسیدگی کرده بودم»

بعضیا با اعتراض به حرفش میخندیدن و بعضیا براش دست زدن اما صفحه پروژکتور خاموش نشد

شاید نیم ثانیه بعد

اول صدای کیبورد و بعد حروفی که کنار هم روی صفحه ظاهر میشدن توجه همه رو دوباره جلب کرد

« یکی از شما نه تنها منو میشناسه بلکه میدونه چه اتفاقی اون شب افتاد... نمیخوای چیزی بهشون بگی؟ فکر میکردم باهم دوستید »

نگاه بقیه گیج و نامفهوم به متن روی پرده بود

اما جو سمت میز اخر اصلا اینطور پیش نمیرفت

حالا رنگ نگاهی که به همدیگه داشتن چیز دیگه ای برای گفتن داشت

دوباره یه پیام ..

دوباره چیزی که همه چیز به رو شک مینداخت..

و دوباره کسی که معمای جدید طرح کرده بود...

تنها تفاوت این بود

جی هنوز هم نگاهش با هر شک سمت سونگهون میچرخید