Corrupt ep3
ENHA'S CLUBدادن یه نظر یا ریکت واقعا زمانی نمیبره و برعکس باعث انرژی هر نویسنده ای میشه اینو ازمون دریغ نکنید
این کار هم اگه توجه کافی رو دریافت نکنه کنسل میشه❤️
همه پشت سر نیکی به مانیتور کامپیوترش زل زده بودن
یه فلش نتیجه این همه دردسری بود که کشیدن
منتظر تا بالاخره رمز فایل شکسته شد
نیکی به صندلیش تکیه داد و با یه حرکت قلنج گردنش رو شکوند
نیکی: نفری دو میلیون وون میزنین به حسابم این خیلی کارش سخت بود
جی دستی رو شونه نیکی کشید
جی: فکر نمیکردم روزی برسه مثل اماتورا غر بزنی
همین جمله کافی بود تا خستگی کامل از تنش جدا بشه
نیکی: اماتور؟ مثل اب خوردن بود فقط داشتم شوخی میکردم
جی نیشخند کوتاه و نرمی زد و با تکون دادن سرش به فایل روی صفحه اشاره زد
نیکی سمت مانیتور چرخید و موس رو روی فایل کلیک کرد
همون لحظه بالاخره زمانی بود که سونگهون تکیه اش رو از دیوار جدا کنه و درست کنار جی که به پشتیه صندلی نیکی و میز کامپیوتر تکیه داده بود قرار گرفت
هیسونگ لبه دیگه میز لم داده بودو سرشو کمی سمت صفحه خم کرد
فقط یه فایل
باز شد
یه عکس قدیمی
از پدراشون..
ابروی نیکی بالا رفت
نیکی: اوه اوه رفیق گرمابه ای بودنو خبر نداشتیم
هیسونگ بیشتر خم شد
هیسونگ: این که عمارت جلسه نیست، کجا این عکسو گرفتن
جی تمام مدت با اخم فقط به عکس زل زده بود
جی: کی عکسو گرفته؟
نیکی و هیسونگ همزمان سمتش برگشتن
هیسونگ: خودکار میتونن گرفته باشن
جی: پس این که توی اینه افتاده کیه؟
روی قسمتی از صفحه ضربه زد، چیز واضحی مشخص نبود فقط سایه کسی به سختی دیده میشد
سونگهون: اونجا که اصلا اینه ای نیست
نگاه جی کامل سمت سونگهون چرخید
جی: مگه میدونی کجاست؟
لب های سونگهون تکون نخورد، حتی چند ثانیه طول کشید تا به جی نگاه کنه
سونگهون: نه، فقط شبیه اینه نیست
نیکی سرش بین سونگهون و جی میچرخید
دراخر با زدن چند دکمه عکس شروع به واضحتر شدن کرد
نیکی: من عاشق تکنولوژی ام
از ذوق کاری که کرده بود لب پایینشو گزید و خیلی نامحسوس به هیسونگ چشمک زد
جوابی نگرفت البته
جی: کت تنشه؟ لباسش رسمیه
سر همه دوباره جلو رفت
اینبار اما حواس جی بیشتر به سونگهون بود
جی: میشناسیش؟
این بار جوابی که گرفت فقط چشم های بی روح سونگهون بود
سونگهون: خودت نمیشناسیش؟
جی سکوت کرد
یه چیزی این وسط راجع به سونگهون داشت ازارش میداد و نمیدونست صرفا فقط بخاطر شخصیت همیشه مرموزشه یا نه
کمربند حوله شامبر مشکی طلایی طرح اژدهامو محکمتر کردمو سمت میز بار پاهامو کشیدم
صدای موزیک توی خونه باعث میشد حس خوبی بهم تزریق بشه
همینطور که از اسکاچم مزه میکردم به سمت اتاقم برگشتم
جایی که دودختر نیمه برهنه روی تخت منتظرم بودن
به محض اینکه چشمشون بهم خورد اماده بودن که سمتم هجوم بیارن
نانا: نیکی سان بهت قول میدم امشب حالتو خوب کنم
در جواب حرفش نیشخند معنی داری زدمو سمت میز کارم نگاهی انداختم
نیکی: امضا کردین؟
دختر دوم سریع تایید کرد
نانا: من قبلا امضا کرده بودم
جدی شدم
نیکی: دوباره امضا کن!
به حدی ترسید که توی یه ثانیه فاصله تخت تا میزو اومدو سریع زیر برگه عدم افشا رو خط کشید
این برگه جوری تنظیم شده بود که حتی اگه یکی جهانو بهش میداد تا از من چیزی در بیاره من میدونستم دوبرابر ازش پس بگیرم
بلافاصله بعد از اینکه مطمئن شدم
دوباره لبخند شیطنت امیزم برگشت
دستامو به هم کوبیدم پریدم روی تخت
نیکی: خب ببینم امشب میریم مرحله چندم؟
صدای تشویق کل سالن رو برداشته بود
نورهای رنگی روی صحنه میچرخیدن و مجری با لبخند داشت اسم گروه ایدول بعدی رو اعلام میکرد
مثل بقیه دست میزدم
آروم
با لبخند
گروه بعدی که اجراش تموم شد دوباره همه ایستادن و دست زدن.
منم بلند شدم
لبخند زدم
چند ثانیه بعد دوباره سر جام نشستم
کاش میشد فقط وقتایی که قراره خودت جایزه بگیری بیایی مراسم
و بالاخره زمان مورد علاقم شروع شد.
اعلام جوایز
یکی یکی اسم نامزدها و برنده ها خونده میشد
بهترین بازیگر تازه‌کار
بهترین کارگردان
بهترین سریال
اسم‌ها میومدن و آدم‌ها میرفتن روی صحنه
دست میزدم
لبخند میزدم
تبریک میگفتم
خسته کننده
خسته کننده
خسته کننده
تا اینکه مجری کارت کوچیک توی دستش رو باز کرد
مجری: و حالا...
مکث کرد
سالن کامل ساکت شد، نه تنها این بخش برای من مهم بود بلکه تقریبا یه شرط‌بندی بزرگ برای همه محسوب میشد بین بازیگرای قدیمی و شخصی که تازه وارد اینکار شده
به صدای ذهنم نیشخندی زدم
یعنی من!
مجری: میرسیم به مهم‌ترین بخش امشب
صفحه بزرگ پشت سرش روشن شد.
«BEST ACTOR OF THE YEAR»
سه اسم و تصویر روی صفحه ظاهر شد.
یکیشون سمت راست ردیف من نشسته بود.
اون یکی چند ردیف جلوتر
و من...
آروم به صفحه نگاه میکردم
لبخندم بیشتر شد
لازم نبود حدس بزنم
این جایزه برای من بود
خیلی وقته میدونستم فقط باید الان جوری برخورد میکردم که انگار خیلی استرس دارم
از قبل هم همه چیز مشخص بود
نقدها
بازخورد سریال
حتی تهیه‌کننده هم چند روز قبل با یه لبخند بهم گفته بود «خودتو برای سخنرانی آماده کن »
پس فقط منتظر موندم
منتظر اون چند دقیقه‌ای که صحنه‌های بازی هر سه نامزد پخش بشه.
اولین کلیپ
چند صحنه از سریال بازیگر اول
تشویق
نفر دوم
نمایش
باز هم تشویق
دیگه بعد از این اماده بودم تا بلند بشم
دستم رو روی دسته صندلی گذاشتم و اروم با انگشتام روش ضرب گرفتم
تصویر روی صفحه عوض شد
صدای موسیقی بالا رفت
یک نمای نزدیک از صورتم توی سریال
از همین صدای تشویق برنده مشخص نیست؟
چند صحنه دیگه
دیالوگ‌ها
صحنه های اکشنی که عاشقشون بودم
گریه هام
و در آخر...
تصویر تاریک شد
دیگه وقتش بود اسممو بگه تا بلندشم
اما
صدای کشیده شدن فلزی روی زمین توی سالن پیچید
سرم ناخودآگاه بالا رفت
تصویر دوباره روشن شد
یه انبار قدیمی که به سختی نور کمک میکرد چیزی ببینی اما خب من میدونستم چی دارم میبینم
من بودم، داشتم یکیو شکنجه میکردم... در واقع شب خوبی هم بود
یادش بخیر
اما خب نباید اینجا نشون داده میشد
خیلی خب خیلی خب، قبول دارم. این هیجان دیگه یکم داره زیادی میشه
دوربین از پشت مردی بود که به صندلی بسته بودم و هر ضربه که به سرش میخورد خون بیشتری رو توی صورتم پخش میکرد
سرمو سمت بازیگر کنارم بردم
هیسونگ: خون خیلی به صورتم میشینه نه؟
با لبخندی که معلوم بود داشت به زور نگهش میداشت حرفمو تایید کرد
کتمو مرتب کردمو بیشتر لم دادم
و بالاخره پایان.
اونایی که فیلمو دیده بودن از هم راجع به این سکانس میپرسیدن و با دلایل و تئوری های احمقانشون خودشون برام این بحثو جمع میکردن
یهو تصویر کامل خودمو توی صفحه دیدم
مجری: تبریک به اقای لی هیسونگ، برنده بهترین بازیگر سال
لبخند پهنی زدمو با چشمای گرد شده که سعی داشتن اشکو پنهان کنن به اطرافیانم نگاهی انداختم
سرمو با ناباوری تکون میدادم
هیسونگ: من؟
مثلا به سختی بلند شدم
کل مسیری که تا استیج طی میکردم مجری از تمام جوایز و پیشرفت هایی که تا الان داشتم تعریف میکرد تا اینکه بالاخره بهش رسیدمو جایزمو تحویل گرفتم
سمت میکروفن رفتم
هیسونگ: واو... فکر کنم... هنوز توی شوکم!
صدای تشویق هنوز قطع نشده بود
انگشتامو دور جایزه محکمتر کردم
هیسونگ: ازتون ممنونم.. واقعا سعی میکنم بهترین باشم تا در مقابل لطفتون جبران کنم
دوباره تشویق ها بالا گرفت
تعظیم کوتاهی کردم و سمت صندلیم برگشتم
خب دیگه این مراسمم تموم شد
با علامت کوتاهی که به جوهون دادم
متوجه شد باید سریع بهونه ای برای رفتن پیدا کنه
یه فکری به حال این اتفاق باید کرد اما
صدای زنگ در مثل زنگ کلیسا توی خونه پیچید
خداروشکر یه نفر منو داره از شر اداهای مسخره این دختر نجات میده
دستامو که دوطرف پهلوهاش گذاشته بودم برداشتم
نیکی: پاشو رایدر کوچولو مهمون دارم
با لوندی که فکر میکرد بود از روم پایین اومد
نگاهی به لای پاهام انداختم
اینم که حتی یه ذره به خودش تغییر نداده بود
نکنه لذت جنسیم نابود شده؟
چند ثانیه از فکری که توی سرم اومد ترسیدمو اب دهنمو قورت دادم
سریع سرمو چرخوندم
و از توی تبلت روی میز چهره هیسونگو پشت در دیدم
ناخودآگاه جفت چشمام کامل باز شد
نیکی: حتی احتمال اینکه لی مینهو دم در خونه من دیده بشه بیشتر از این مورد بود
دکمه باز شدنو زدمو دستامو باز کردم تا توی بغلم دراز بکشن
دلم میخواست چهره اشو وقتی اینجوری میبینتم ببینم
صدای قدمهاش نزدیک تر میشد
هیسونگ: شعور هم نداره بیاد جلو در، من احمقم میام از بچه سوال بپر-
در اتاق از توی سالن باز میشد و از اونجایی که درو نبسته بودم
کامل به وضعیتم دید داشت
نیکی: عه..هیونگ؟
با چیزی که دید دست به سینه شد
توی کل نگاهش افسوس خوردنو میدیدم
خودمو از لای دستو پای دخترا بیرون کشیدمو دوباره حولمو تنم کردم
بعد بیرون اومدنم از اتاق درو کامل بستم
لازم نبود دراون حدم چیزی بدونن که نخوان افشا کنن
قدم های خسته ام تا ایجاد مرز باریکی بین هیسونگ و من ادامه پیدا کرد
یکم رفت عقب؟
حتی از همین حس که درصد درست بودنش رو هم نمیدونستم خوشم اومد
قبل اینکه لب باز کنم
هیسونگ: اون نیشخند کثیفتو از من دور کن کوچولو
اخم ناراحت کننده ای روی صورتم اوردم و لب پایینمو جلو دادم
هیسونگ: این مسخره بازیا رو هم تموم کن به اندازه کافی بامزه بود، دیگه به نظرم کافیه
دستی پشت گردنم کشیدم و فاصلمو کمتر کردم
نمیدونم چرا اما همه ی بدنم به نزدیک شدن بهش واکنش نشون میداد و من خیلی وقته این حسو تجربه نکردم
نیکی: هیونگ؟ من الان بگم نمیدونم راجع به چی حرف میزنی ناراحت میشی؟
چشم های دیوونه اش بین مردمک هام تکون میخورد
انگار با هیجان دنبال یه اشتباه ازم بود تا بهش ثابت بشه و همینجا کارمو تموم کنه
هیسونگ: ممکن بود جایزمو از دست بدم نیکی! و این میدونی یعنی چی؟
کف دستش روی شونم نشست و فشار کمی بهم داد
هیسونگ: یعنی ممکن بود جونت به خطر بیوفته
نفسام داغ شده بود
اوه اوه... داشت راجع به چی حرف میزد من حتی نمیتونم تمرکز کنم بفهمم چی میگه
نیکی: هیونگ؟ من خودم درگیر درست کردن مسئله نابودی تیزر گروهمونم
کمی نگاهش تیزتر شد
نیکی: یکی چندتا خط متن اخر تیزری که دادیم یوتیوب ادیت زده الان دو روزه دارم سعی میکنم دیتابیس ویدیو رو کامل پاک کنم تا گندکاریشو جمع بشه
هیسونگ: چه تیزری؟
بشکنی توی هوا زدم
همون لحظه از دکور رو به روی هیسونگ تلویزیون بزرگی اروم بیرون اومد و تیزر موزیک ویدیو جدیدمون پخش شد همه چیز نرمال بود تا اینکه اخر ویدیو روی چهره من هنگ کرد
« این خنده ها واقعی‌ان؟ به نظرت اگه اونایی که دوستت دارن خنده های واقعیتو ببینن هنوز دوستت دارن؟ »
متنی که روی تصویر اومد و ویدیو تموم شد
صدای پوفی که کنار گوشم کشید ضربان قلبمو بالا برد
سرشو به دیوار پشت سرش تکیه داد
انگار از چیزی که میدید کاملا ناراضی بود
انقدر دلش میخواست یه بلایی سرم بیاره، فکر کنم برای پیدا کردن همین بهونه بود که تا اینجا پرواز کرده
نیکی: خب حالا نمیخواست انقدر ناراحت بشی برام هیونگ، خودم درستش میکنم
با بی خیال ترین حالت ممکن نگاهی بهم انداخت و تکیه اش رو از روی دیوار جدا کرد
خواست از کنارم رد بشه
دستمو مانع‌اش کردم
از گوشه چشم نگاهی بهم انداخت
هیسونگ: تنت میخاره؟
نیم قدم هم برای نزدیکی کامل بهش کافی بود
نیکی: کمکم میکنی بخارونم؟
نگاهم روی جز جز صورتش میچرخید
چطوری اتقدر جذابه؟ رنگ موها و لباش چطوری انقدر سته؟ برای بازیگر بودن همچین معیارایی وجود داشته؟
سرم ناخودآگاه کج شد و سمتش اروم خم شدم
برآمدگی حوله ام کامل وضعیت جسمانیمو مشخص میکرد و اینو با اولین برخوردش به شکم هیسونگ از توی نگاهش خوندم
برای اولین بار
دقیقا
برای اولین بار
حس کردم رنگ نگاهش رنگ ترس گرفت
اما فقط یه لحظه ...
چون در لحظه بعد، تیزی چاقو روی رگ گردنم پوستمو سوزوند