Corrupt ep1

Corrupt ep1

E N H A V E R S E


اگه برای خوندن قسمت اسمات مشکل دارید تا قسمت هیسونگ(evan) از همین اول جلو بزنید




با یه حرکت، دستاش زیر رونام رفت و توی هوا معلق شدم

و فقط برخورد محکم پوست کمرم به دیوار سرد، باعث شد ناله ی دیگه ای ازم بلند بشه.

توی همین نور کمی که ماه از پشت پرده های نازک تراس به داخل پخش میکرد، چشمای خمارش روی تمام اجزای صورتم میچرخید.

و حتی اراده ایستادن رو هم ازم گرفته بود

بین دیوار و بدن لختش پین شده بودم.

پاهامو بیشتر دور کمرش پیچیدم.

نمیخواستم.

نه!.

حتی توی این لحظه نمیتونم به جدایی ازش فکر کنم.

و بالاخره نفسای سنگینش، اروم گرفت

شروع راند هزارم..؟

ضربه هاش هنوزم با قدرت اول شروع میشد

سرشو روی خط سینه ام فشار میداد و نفس میکشید، مثل گرگی که از طعمه اش خسته نمیشه.

از شدت لذت فقط به خودم میپیچیدم

کمرم روی دیوار قوس میگرفت و با ضربه بعدیش دوباره بهش کوبیده میشد

شش‌هام نمیتونستن دیگه اکسیژنو هندل کنن

هرچقدر بیشتر و عمیق تر از دهنم نفس میکشیدم انگار داشتم بیشتر هم غرق میشدم

و درست وقتی که جی با خم کردنم فاصلمو با دیوار بیشتر کرد تا مسیر دیکش مستقیم تر بشه

درست همون لحظه...

درست همون نقطه

همون ضربه

برای یک ثانیه برقی به سرم وصل کرد،

سرم با تیک شدیدی به اسمون پرید و دستامو روی شونهاش فشار میدادم تا خودمو ازش بالا بکشم،

حرکاتم اصلا دست خودم نبود

فقط مثل دیوونه ها دستو پا میزدم و بازدمم با ناله های نامفهومی بیرون میومد

توی این بین نیشخندی که روی لبای جی بودو کنترل بدنمو کامل زیر دست داشت از جلوی چشمم رد شد

خط سینه ام رو تا جایی که لباش به گردنم میرسید بوسه های ریز و مسلسلی زد

جی: نقطه نقطه ی بدنتو میشناسم، میدونی که نمیتونی فرار کنی


سنگینی سرمو به جلو برگردوندم

چند تار چتری موهای خیسم روی یکی از چشمام افتاده بودو نمیذاشت درست چهره اش رو ببینم

تازه حالم داشت بهتر میشد

پیچش دستامو دور گردنش جلوتر بردم، تا جایی که سرش کامل توی گردنم قرار میگرفت

سونگهون: دهنتو ببند و محکمتر ضربه بزن

بازدم پوزخندش روی پوستم پخش شد

جی: اگه اینجوری بیشتر خوشت میاد..

همزمان با حرفش کف دستاش دوطرف پهلوهامو هدف گرفت


حالا هم با فشار دست و هم فشار کمرش زیر ضربه هاش بدنم بالا میپرید

صدایی که توی پنت هوس از بدن‌هامون ایجاد میشد مثل صدای شکستن شیشه بود


و دردی که توی گودی کمرم پخش میشد..


فشاری که زیر دلم داشت بهم وارد میکرد


میدونستم دیگه طاقت تحملش رو ندارم

دیگه لبام روی هم قرار نمیگرفت

فقط تکرار یه کلمه «آه» پشت سرهم و هربار با صدایی بلندتر تا خالی شدن کل اکسیژن ریه‌هام


گاهی هم صدای غرش مانند خفه ای از جی توی گودی گردنم میشنیدم

بدنم دیگه نمیکشید

احساس بی وزن بودن میکردم


نیاز داشتم بهم فرصت بده تا کام بشم

اما دست از سرم برنمیداشت

سعی میکردم با چنگ زدن به پوست کمرش خودمو جدا کنم


صدای فریادهام بلندتر شد و اینبار صدای ناله های بم جی هم اضافه شد

هربار صداش بلندتر از قبل


و درست توی یه لحظه رون هام شروع به لرزیدن کرد

با تمام قدرت کامم روی عضلات شکمم پخش میشد و پوستمو میسوزوند

همون لحظه با آه بلند و بمی که از جی بلند شد احساس پر شدن حفره ام با مایع لجز و داغ دیگه ای کاملم کرد

چند لحظه بی هیچ حرکتی فقط نفس میکشیدیم تا اینکه

اروم پاهامو روی زمین گذاشت و به دیوار تکیه ام داد

نگاهش به لب هام خیره بود

جلو اومد و درست لحظه ای که گرمای پوستشو حس کردم صدای زنگخور موبایلش بلند شد

نچی از کلافگی زد و خواست بی اهمیت دوباره جلو بیاد که این‌بار صدای تلفن منم بلند شد

لباشو با عصبانیت روی هم فشار دادو ازم فاصله گرفت

قبل اینکه تلفنش رو از روی میز برداره سیگاری از پاکت بیرون کشید و بین لباش گذاشت

از پشت به هیکل بی نقصش نگاهی انداختم

اگه میخواست میتونست یکی از سخت ترین دشمنام توی محیط کارم بشه، شاید هم شانس باهام یار بوده که به مدلینگ شدن علاقه ای نداره

نفس عمیقی کشیدم و شلوارمو پیدا کردم

از روی همون میز مشغول بستن چاقو ها و کلت کمریم به شلوارم شدم تا اینکه جی بالاخره به تماسش جواب داد

چیزی ازش در پاسخ نمیشنیدم

حتی بخاطر اینکه پشتش بهم بود چهره اش رو هم تشخیص نمیدادم

لباس دکمه دار سفیدم که حتی توی همین نور کم میدرخشید رو تنم کردمو دکمه هام رو بستم

کتمو که برداشتم بالاخره سمتم برگشت

سونگهون: خبر مهمیه؟

چند لحظه فقط بهم خیره موند

جی: باید بریم عمارت

اخمام سریع پررنگ شد

سونگهون: چه خبره؟

نیشخندی زد و قبل از اینکه سیگارشو توی جاسیگاری فشار بده پک محکمی ازش گرفت

جی: یتیم شدیم

با تعجب یکی از ابروهام بالا رفت و تلفنم دوباره زنگ خورد

گوشیو از جیب کتم دراوردم و گزینه اتصال رو لمس کردم


سونگهون: بگو

وکیل: شبتون بخیر اقای پارک متاسفانه خبر بدی براتون دارم، پدرتون در جلسه مخفیانه سالانه کشته شدن، اگه ممکنه هرچه سریع تر به عمارت سیاه بیایید.

تلفنو قطع کردم

جی حالا کامل لباس پوشیده بود و سوییچ موتورش رو برداشت

جی: من زودتر میرم

سرمو به نشونه تایید تکون دادم و سمت پارچ شیشه ای که محتوای داخلش با رنگ قرمز پر شده بود رفتم

جرعه ای توی لیوان الماسی شکل کنارش خالی کردمو برش داشتم

این میتونست یا یه شروع قوی باشه

یا یه پایان وحشتناک برای همه.

و صدای بسته شدن در

سکوت رو دوباره بهم زد



کلافه دستی توی موهام فرو کردم تا عقب بکشمشون، که همزمان شد با صدای فریاد جیغ هایی که شنیدم

سعی کردم خجالت زده جلوی صورتم رو بپوشونم

دستامو به نشونه منفی، به شکل ضربدری جلوشون میگرفتم تا از تکرار کلمه اوپا و ددی گفتنشون جلوگیری کنم

مثلا دارم خجالت میکشم

این مزخرفات تا کی قراره ادامه پیدا کنه؟

دختر دیگه ای جلوم نشست و دستامو سریع گرفت

خب شروع شد.

لبخندی که دوباره روی لبام ظاهر کردم تا حس خوبی بهش بده

مشغول جواب دادن به سوالات احمقانه اش راجع به رابطه ام با نقش اصلی زن درامای جدیدم بودم که منیجر کنار گوشم یه زمزمه نامفهوم کرد

یقه کت طوسیمو لمس کردم و نگاه کوتاهی بهش انداختم، این رمزو میدونست

سریع سمت دختر رو به روم رفت و اعلام کرد زمانش تموم شده

تا مشغول برخورد با بقیه فن ها بود از پشت میز بلند شدمو با بوسه هایی که از کف دستم براشون میفرستادم خداحافظی کردم

به محض اینکه مطمئن شدم از تیررس نگاها خارج شدم

لبخند خسته کنندمو جمع کردم

گاهی وقتا از این رفتارای رومخ و زننده ی فنا حالم بهم میخورد

کل مسیر سالن خروجی به محض اینکه با کسی برخورد میکردم تا کمر خم میشد و درخواست عکس و امضا میکرد که من صدرصد الان قرار نبود حتی یک ثانیه هم هدر بدم

درجواب سریع عذرخواهی میکردم و با لبخند ازشون برای وقت دیگه ای خواهش میکردم


بالاخره منیجر بهم رسید

جوهون: باید همین الان راه بیوفتیم اقای لی


با همون لبخند ظاهری که رو به هر کارکنان ساختمون میزدم نیم نگاهی بهش انداختم و لب زدم

هیسونگ: مطمئنی خبر درسته؟ پدر منو سم نمیکشت چجوری الان مرده؟


با اینکه تلاش میکرد به قدم های بلندم برسه اما پشت سرم تقریباً داشت میدوید

جوهون: خبر رسیده ساختمون جلسه بمب گذاری شده بوده، متاسفانه هر چهار خاندان سرانشونو از دست دادن.


با این حرف درجا ایستادم

روی یه پا سمتش چرخیدم

انگار از حرکتم جا خورد

اینو از مردمک لرزون چشماش میدیدم

انگشت شصتمو گوشه بینیم کشیدم و قدمی جلو گذاشتم

دست دیگه ام توی جیبم فرو رفت

طبق عادت همیشگی


هیسونگ: منظورت اینه که....

اروم اروم گوشه های لبم بالا رفت

بعد مدتها یه حس واقعی...

هیسونگ: همشون؟


نوک زبونمو روی لب بالام نگه داشتم تا لبخندم اونقدر پهن نشه که فکر کنن دیوونه ام


انگار هرچی بیشتر بهش فکر میکردم بیشتر خوشحال میشدم

هیسونگ: خب پس چرا وایسادی؟ بزن بریم ببینیم چه خبر شده


ضربه ای که به بازوش خیلی دوستانه زدم کل بدنش رو تکون داد

دیگه به این رفتارای بزدلانه اش عادت کرده بودم

سکه ی قدیمیم رو از جیبم دراوردمو لای انگشتام به بازیش گرفتم

هیسونگ: اگه توی جلسه مردن، یعنی یکی از اون حرومزادها زودتر از من میخواسته شرشونو کم کنه


به پارکینگ رسیدم

مسیر رفتم جوری اماده بود که حتی لازم نمیشد دست از فکر کردن بردارم تا تمرکز کنم


تا صندلی ماشینو حس کردم دکمه کتمو بالاخره با یه انگشت کشیدم و بازش کردم

راحت شدم

پووف

سرمو به پشتی صندلی خوابوندم و دست به سینه چشمامو روی هم گذاشتم

هیسونگ: رسیدیم صدام بزن

برای اولین بار بود که واسه دیدنشون هیجان زدم

دلم میخواد وقتی قراره انگشتاشونو رو به هم بگیرن ببینمشون

یهو سرجام نشستم و به جلوم خیره موندم

هیسونگ: فقط ما چهار نفر میدونستیم جلسه کجاست؟

چهارانگشتمو پشت موهای گردنم کشیدم و بیشتر فکر کردم

هیچ اطلاعاتی راجع به این موضوع توی سرم پیدا نمیشد

یعنی واقعا کار یکیشونه؟

با نچی که از لبام خارج شد دوباره به صندلی تکیه دادم

مهم نتیجه کاره به هرحال

سنگینی نگاه جوهون از اینه روی خودمو حس میکردم

این بچه از کوچیک ترین حرکات منم میترسه

و حتی خودشم نمیدونه بخاطر همینه که هنوز زنده اس

اینبار لبخند عمیق تری به افکارم زدم و دوباره چشمامو بستم




صدای بیس موزیک انقدر بلند بود که تقریبا هیچ صدای دیگه ای شنیده نمیشد

نور ابی و قرمز روی بدن همه میرقصید، از قسمت وی ای پی البته چیز دیگه ای دیده نمیشد

شایدم من زیادی توجهم روی چیزای دیگه اس

سمت میز مخمل قرمز جلوم خم شدم تا به بهونه برداشتن گلس، این دخترا ازم فاصله بگیرن

درست همون لحظه دست استخونی یکیشون از روی روونم تا روی زیپ شلوارم کشیده شد

نیشخندی زدمو سمتش برگشتم

نیکی: شجاع شدی خانوم خوشگله

خنده ای مستانه سر داد

دختر سمت چپمو که تقریبا سرش توی گردنم بودو کنار زدمو سمت اون یکی چرخیدم

گلس شرابمو به سمتش بالا گرفتم

انگار جام جهانی رو برده باشه سریع گلسی از روی میز برداشت و بیشتر بهم نزدیک شد

دختر: میدونی من عاشق این کامبک جدیدت شدم، با این مدل موها و این چشم ها همیشه همه رو دیوونه میکنی

توی چشماش به بیحال ترین حالت ممکن زل زده بودم

یعنی اگه کمی عقل توی سرش بود میفهمید هیچ علاقه ای از من سمتش نیست اما خب، نمیتونستم به هیکلش نه بگم

زبونمو اروم روی لب پایینم کشیدمو هیکلشو کامل برانداز کردم

خودشو بیشتر جلو کشید

این انتخاب خودش بود چرا باید نه میگفتم

نیم نگاهی به بقیه انداختم

مورد بهتری وجود نداشت

از جام که بلندشدم شلوار بگمو بالاتر کشیدم و سمت دو دختری که کنارم بودن برگشتم

نیکی: خیلی شلوغ نیست؟ بریم یه جای خلوت تر؟

توی یه چشم بهم زدن ایستادن و ازم وقت خواستن تا برن دستشویی

با لبخند سطحی دستی روی گونه جفتشون کشیدم

نیکی: مراقب باشید توی راه کسی مختون نکنه

دوباره جلف خندیدن و از جلوی چشمم محو شدن

اب بینیمو بالاتر کشیدمو سمت لبه پله ایستادم تا به منظره پایین نگاهی بندازم

هیچکس توی حال خودش نبود

دی جی نگاهش بهم افتاد و سری تکون داد

اولین انتخاب درستم برای اینجا همین پسر بود

از کارش زیادی راضیم

نیکی: چقدر لفتش میدن

روی ساعدم به میله تکیه دادمو کمرمو سمت راهرو سرویس بهداشتی برگردوندم که چشمم به جه جونگ خورد

تعظیم کوتاهی کرد

بیخودی سر و کله اش پیدا نمیشه و این حس خیلی بدی بهم میداد

به زور خودمو سرپا کردمو سمتش رفتم

پشت سرش تا اخر راهرو از دو طرف تقریبا ده نفر ایستاده بودن

نیکی: چه عجب ما شمارو بازم دیدیم هیونگ نیم

جه جونگ سرش هنوز پایین بود

کنجکاو تر شدم

نیکی: چیشده؟

نگاهش بالا نمیومد

جه جونگ: نیکی سان... باید به عمارت سیاه بریم

عمارت سیاه؟ شاید بخاطر سروصدا بود شایدم بخاطر چیزایی که قبلش مصرف‌کردم چون اصلا نمیتونستم تشخیص بدم منظورش کجاست

کم کم حافظه ام برگشت

عمارت سیاه... منطقه بی طرف بین همه خانواده ها

اینبار جدی تر جواب دادم

نیکی: هیونگ نیم میدونی که خوشم نمیاد چندبار یه چیزو تکرار کنم

یهو تا کمر جلوم خم شد

جه جونگ: بهتون تسلیت میگم نیکی سان، پدرتون دیشب در جلسه سالانه کشته شدن.

یه قدم به عقب شل شدم

همزمان کل افراد پشت سرش تعظیم کردن و یک صدا یه جمله رو گفتن

« فرمان شما سرنوشت خاندان نیشیموراست، نیکی ساما »

قدم دیگه ای به عقب

نیکی ساما؟

تک خنده ای زدم

انقدر سریع لقب پدرمو ازش گرفتن؟

تک خنده ای دیگه

تفاوت امشب و دیشب توی نداشتن پدر منه؟

خنده ام بلندتر شد

خاندان نیشیمورا؟

من الان...

رییس خاندان نیشیمورام؟

جلوی دهنمو محکم با کف دستم گرفتمو با ابروهای بالا رفته از خنده روی زمین نشستم

جه جونگ اب دهنشو قورت داد

هنوز کمر راست نکرده بود

نفس عمیقی کشیدم و ایستادم، هنوزم به نظر میرسید دوربین مخفی باشه

نیکی: بریم

Report Page