@CornelisART
ranaپیشارافائلیگرایی (Pre-Raphaelitism)
پیشارافائلیگرایی یکی از مهمترین جنبشهای هنری بریتانیا در قرن نوزدهم بود که در سال ۱۸۴۸ توسط دانته گابریل روزِتی، جان اورت میلی و ویلیام هولمن هانت و چند هنرمند دیگر شکل گرفت.
آنها با بخشهایی از سنت آکادمیک رایج در هنر بریتانیا مخالفت داشتند و معتقد بودند نقاشی بیش از اندازه به فرمولهای تکراری و زیباییشناسی رسمی وابسته شده است. نام «پیشارافائلی» از علاقهٔ آنها به هنر ایتالیایی پیش از رافائل میآید؛ یعنی هنرمندان قرون وسطی و اوایل رنسانس که به اعتقاد آنها دارای صداقت، جزئیات و معنویت بیشتری بودند.
اما پیشارافائلیگری فقط یک سبک نقاشی نبود؛ نوعی نگرش به هنر و زیبایی بود.
پیشارافائلیها به دنبال صداقت در مشاهدهٔ طبیعت، جزئیات فراوان، رنگهای شفاف و درخشان، موضوعات ادبی و شاعرانه، اسطورهها، افسانهها و داستانهای تراژیک بودند. آنها به طبیعت اهمیت زیادی میدادند و تلاش میکردند گیاهان، گلها، آب، سنگها، مو و لباس را با دقت بسیار زیادی نمایش دهند.
یکی از مهمترین ویژگیهای این جنبش، علاقهٔ شدید به شعر و ادبیات بود. آثار شکسپیر، دانته، تنیسون، کیتس و دیگر شاعران بارها به موضوع نقاشی تبدیل شدند.
زن در هنر پیشارافائلی
یکی از شناختهشدهترین عناصر این جنبش، تصویر زن است.
زنان پیشارافائلی معمولاً دارای موهای بلند، چهرههای بسیار ظریف، نگاههای عمیق و حالتی رؤیایی یا غمگین هستند. اما آنها صرفاً برای نمایش زیبایی به تصویر کشیده نمیشوند؛ اغلب در مرکز یک داستان، افسانه یا تراژدی قرار دارند.
برای همین در نقاشیهای پیشارافائلی، زیبایی معمولاً با چیزی دیگر همراه است:
عشق + خطر
زیبایی + مرگ
جوانی + سرنوشت
طبیعت + احساس
عشق + تراژدی
این ویژگی بعدها در آثار واترهاوس به یکی از مهمترین عناصر هنری او تبدیل شد.
پیشارافائلیگرایی در «The Rescue»
در The Rescue، آن چیزی که اثر را به جهان پیشارافائلی نزدیک میکند، بیش از هر چیز توجه به روایت، احساس، طبیعت و زیبایی شخصیتها است.
واترهاوس صحنه را فقط به عنوان یک واقعه تاریخی نشان نمیدهد؛ او یک لحظهٔ احساسی را انتخاب میکند: لحظهای که خطر وجود دارد و انسانی برای نجات دیگری وارد عمل شده است.
این همان چیزی است که در بسیاری از آثار پیشارافائلی اهمیت دارد: یک لحظهٔ بسیار کوتاه از یک داستان بزرگ.
طبیعت نیز صرفاً پسزمینه نیست. محیط، درختان، نور، رنگها و فضای اطراف شخصیتها در ساختن احساس صحنه نقش دارند. این توجه به طبیعت و ترکیب دقیق آن با شخصیتها از ویژگیهایی است که با سنت پیشارافائلی ارتباط دارد. دربارهٔ آثار واترهاوس در همین دوره نیز اشاره شده که او در حدود سالهای ۱۸۸۸ تا اوایل دههٔ ۱۸۹۰ بیش از گذشته به نقاشی در فضای باز و ترکیب فیگورها با محیط طبیعی روی آورد.