@CornelisART

نئوکلاسیسیسم ویکتوریایی (Victorian Neoclassicism)

نئوکلاسیسیسم ویکتوریایی به گرایشی در هنر بریتانیا در دورهٔ ویکتوریا گفته می‌شود که با بازگشت به زیبایی‌شناسی یونان و روم باستان همراه بود، اما آن را با سلیقه و حساسیت‌های قرن نوزدهم ترکیب می‌کرد. هنرمندان این جریان از مجسمه‌های باستانی، معماری کلاسیک، لباس‌های چین‌دار، پیکره‌های آرمانی، اسطوره‌های یونانی و رومی و تناسبات ایده‌آل بدن انسان الهام می‌گرفتند. بااین‌حال، هدف آنها صرفاً کپی‌کردن هنر باستان نبود؛ بلکه می‌خواستند نظم، تعادل، زیبایی و وقار کلاسیک را با هنر مدرن ویکتوریایی ترکیب کنند. در بسیاری از آثار این جریان، زنان و مردان با لباس‌های بلند و کلاسیک، در حالت‌هایی آرام و باشکوه دیده می‌شوند و خطوط بدن و پارچه اهمیت زیادی پیدا می‌کند. در نقاشی Summer رینولدز-استفنز نیز همین گرایش را می‌توان دید؛ پیکره‌های زنانه و فضای تزئینی اثر یادآور جهان کلاسیک هستند، اما ترکیب‌بندی و زیبایی‌شناسی آن متعلق به هنر اواخر قرن نوزدهم بریتانیاست. این گرایش با جنبش زیبایی‌شناسی نیز ارتباط نزدیکی داشت؛ به‌خصوص در آثاری که موضوع داستانی اهمیت کمتری از هماهنگی خط، فرم، رنگ و زیبایی بصری داشت.