@CornelisART
سبک شرقشناسی (Orientalism)
شرقشناسی یا اوریانتالیسم (Orientalism) یک جریان مهم در هنر و ادبیات اروپایی، بهویژه در قرن نوزدهم، بود که هنرمندان غربی را به تصویر کردن سرزمینها، مردم، فرهنگها و تاریخ خاورمیانه، شمال آفریقا و گاهی بخشهایی از آسیا علاقهمند کرد. در نقاشیهای شرقشناسانه معمولاً از رنگهای گرم و خاکی، نور شدید، جزئیات فراوان، پارچهها و لباسهای شرقی، معماری تاریخی، زیورآلات، بازارها، حرمسراها، صحنههای مذهبی و موضوعات باستانی استفاده میشد. بسیاری از هنرمندان اروپایی برای واقعیتر کردن آثارشان به سفر به مصر، سوریه، فلسطین، ترکیه و دیگر مناطق رفتند یا از آثار باستانشناسی، سفرنامهها و اشیای شرقی الهام گرفتند. در مورد ادوین لانگ، سفر او به مصر و سوریه در سال ۱۸۷۴ نقطه عطف مهمی بود و پس از آن علاقهاش به باستانشناسی خاورمیانه و موضوعات شرقی بسیار بیشتر شد.
از نظر تکنیک نقاشی، شرقشناسی یک تکنیک مستقل مانند آبرنگ یا رنگ روغن نیست، بلکه سبک و رویکرد موضوعی است؛ بنابراین نقاش میتواند یک اثر شرقشناسانه را با رنگ روغن، آبرنگ یا تکنیکهای دیگر خلق کند. در آثار لانگ، رنگ روغن روی بوم امکان ایجاد جزئیات بسیار دقیق، بافت پارچه، پوست، فلز، سنگ و معماری را فراهم میکرد. او به بازسازی جزئیات تاریخی اهمیت زیادی میداد و تلاش میکرد صحنههای مربوط به جهان باستان را با استفاده از دانش باستانشناسی و مطالعه آثار و اشیای تاریخی باورپذیر کند. The Assyrian Captive نیز در همین چارچوب قرار میگیرد و با موضوع اسارت آشوری و فضای تاریخی خاورمیانه باستان ارتباط دارد.
البته شرقشناسی امروز فقط بهعنوان یک سبک زیباشناختی بررسی نمیشود؛ بلکه از دیدگاه تاریخی و انتقادی نیز اهمیت دارد. بسیاری از پژوهشگران معتقدند که بخشی از هنر شرقشناسانه، شرق را از نگاه اروپایی و گاهی بهصورت سرزمینی عجیب، اسرارآمیز، شهوانی، خشن یا متفاوت از غرب نمایش میداد. در مورد تصاویر آشوری قرن نوزدهم نیز ارتباط میان کشفیات باستانشناسی، قدرت امپراتوری بریتانیا و تولید تصاویر هنری از «شرق» موضوع پژوهشهای دانشگاهی بوده است. بنابراین آثار لانگ را هم میتوان هم بهعنوان نقاشیهای تاریخی و دقیق و هم بهعنوان محصول نگاه فرهنگی اروپای قرن نوزدهم به شرق مطالعه کرد.