Cigarettes&Strawberries
OceanBlue 🌊
صدای غرش لاستیکهای ماشین و ایستادنش در خاکی خلوتگاه متروکهای که فقط متعلق به اون دو بود، خبر از یه فرار دیگه از دست افرادی که اونها رو تعقیب میکردند، داد.
صدای بلند آهنگ متالی که از بلندگوهای ماشین پخش میشد، باعث لرزش شیشههای ماشین و زمین اطراف میشد. جنون، تنها واژهای بود که میتونست رفتار اون دو رو توصیف کنه.
"عالی بود هونی هیونگ! میدونستم میتونم دوباره به رانندگیات اعتماد کنم."
پسر کوچکتر در حالی که از داشبورد ماشین بسته مارلبرو قرمز رنگی که میدونست متعلق به کسی جز پسر بزرگتر نیست رو برداشت، گفت و با گذاشتن اون لوله سفید رنگ و روشن کردنش، اجازه داد نیکوتین و آرامشش کم کم وارد رگهاش بشه.
"میتونی بهم اعتماد کنی؟ من دارم لبه جهنم میرقصونمت پسر کوچولو و تو تمام این مدت بهم اعتماد کردی."
با شنیدن جواب پر شده از غرور پسر بزرگتر، صدای خندههای بلندش ما بین فریادها و جیغ گیتار الکتریک موسیقی در حال پخش گم شد. آدرنالینی که تمام حواس و منطقشون رو کور کرده بود، حالا در حال کنار رفتن بود و تصاویر اطراف رو برای ریکی واضحتر میکرد.
بیتوجه به دو تیله مشکی رنگی که به اون خیره بودند، با خم کردن صندلی شاگرد که روی اون نشسته بود، پاهای بلندش رو روی داشبورد گذاشت و از پخش شدن مخلوط طعم شیرین توت فرنگی و تندی نیکوتین توی دهنش لذت برد.
نگاهی به تصویر پسر بزرگتر از آینه وسط ماشین انداخت، علاقه زیاد پسر به طراحی، حالا راه خودشون رو به بدنش هم باز کرده بود و طرحهای ریز و درشت زیادی روی گردن و دستهای اون نقش بسته بود.
"میدونم عاشقمی ولی خودت رو کنترل کن ریکی!"
با شنیدن حرفهای پسر بزرگتر به آرومی خندید و از پنجره به انعکاس تصویر خودش خیره شد. هنوز هم برای خودش سوال بود که چطور دل به این پسر باخته، پارتیهای شبانه، دراگ و سیگاری که از لبهای پسر جدا نمیشد و تتوها و پیرسینگهایی که صورت و بدن پسر رو تزئین کرده بودند، همگی اونها نشانهای از این بود که پارک سونگهون برای اون نامناسبترین فرد بود.
ولی همه اینها چه اهمیتی داشت وقتی ریکی قلب اون پسر رو دیده بود، چه اهمیتی داشت وقتی میدونست با تمام چیزهایی که میشنوه قلب اون پسر تماما متعلق به اونه، چه اهمیتی داشت که بعد از آشنایی با اون، ریکی، پسری که کاملا نقطه مقابل سونگهون بود، حالا همرنگ اون شده بود.
سفیدی خالص یا سیاهی هیچوقت جذاب و دلنشین نبود، شاید در نگاه اول میتونست نظر مخاطب رو جلب کنه ولی بعد از مدتی، برای چشمها تکراری میشد، و شاید برای همین بود که ریکی اجازه داد سونگهون دفتر سفید زندگیاش رو با قلم مشکی رنگش زیباتر و دلفریبتر بکنه.
با قطع شدن آهنگ، نفس عمیقی کشید و با کشیدن دستگیره، در ماشین رو به آرومی باز کرد و اجازه داد ریههاش کمی هوای خنک پاییزی رو تنفس کنند.
با تیکهگاه کردن دستهاش، خودش رو روی کاپوت ماشین که هنوز گرمای موتورش حس میشد، نشوند و به شهری که زیر پاهاش به نمایش گذاشته شده بود، خیره شد.
"چیزی اذیتت میکنه؟ دوباره بابات؟"
با حس لمس نوازش لبهایی که بوسههایی به سبکی رؤیا روی گردنش میکاشتند، لبخندی زد و خودش رو به شونههایی که اون رو از پشت احاطه کرده بودند تکیه داد، چطور میتونست عاشق این پسر نباشه وقتی کوچکترین رفتارهاش برای اون مثل کتابی باز قابل خوندن بود.
"شیطان من میدونه که چطور پسر کلیساییاش رو آروم کنه، درسته؟"
پسر کلیسایی، فرزند شیطان، این لقبی بود که بعد از پخش شدن خبر رابطهاشون به اون دو نسبت میدادند ولی چرا باید اهمیت میدادند وقتی که فقط برای این لحظه زندگی میکردند، برای این لمسها به جنون میرسیدند و برای این بوسهها نفس میکشیدند، بوسههایی از جنس سیگار و توت فرنگی.